Ζητείται ανθρωπιά

«Αν ήξερες τι είναι ο άνθρωπος, θα ήσουν πιο ευτυχισμένος.» Δίφιλος
Παίρνοντας αφορμή από το παραπάνω απόφθεγμα καθώς και από τον ερχομό μιας νέας χρονιάς η οποία έρχεται συνοδευμένη από αμέτρητες σκέψεις αλλαγής στον καθένα μας οδηγούμαστε στο ερώτημα «Είμαστε τελικά άνθρωποι ή απλώς νομίζουμε;»
Έκπτωση ηθικών αξιών: Αυτή είναι η καταλληλότερη, γεμάτη νόημα αλλά ταυτόχρονα απλούστατη φράση που περιγράφει την σύγχρονη εποχή του 21ου αιώνα. Ορισμένοι Έλληνες, δυστυχώς, παρασυρμένοι από το κλίμα των καιρών και την γενικότερη σήψη και ηθική διάβρωση, έχουν απεμπολήσει εδώ και καιρό την ανθρώπινη ευαισθησία και αδιαφορούν καθώς και απομακρύνονται συνεχώς από κάθε όψη και πράξη ανθρωπιάς, δημιουργώντας μια διαφορετική σημασία του τι εστί «άνθρωπος».
«Όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανένας δεν θέλει να αλλάξει τον εαυτό του», Πλάτων. Είναι αδιαμφισβήτητο πως ο καθένας από εμάς θα ήθελε να ζει σε έναν κόσμο απαλλαγμένο από κάθε είδους ασχήμια, κακία, θλίψη, ανεργία, δυσκολία. Το ζήτημα είναι όμως πως η πλειονότητα τους παραμένει σε ανώδυνα ευχολόγια για ένα καλύτερο κόσμο χωρίς να μπαίνει στη διαδικασία να αλλάξει το παραμικρό πάνω του είτε να δώσει ένα χέρι βοηθείας σε μία τουλάχιστον άσχημη στιγμή συνανθρώπου που συναντά καθημερινά. «Είναι αδύνατο να βελτιωθεί ο κόσμος εάν πρώτα δεν βελτιωθεί ο άνθρωπος.», Λέων Τολστόι.
Επανερχόμαστε, λοιπόν, στο ερώτημα που θέσαμε στην αρχή. Μπορούμε να συγκαταλεγόμαστε στους ανθρώπους όταν καθημερινά απλώς προσπερνάμε άπορους, άστεγους, εγκαταλελειμένα παιδιά αλλά και ηλικιωμένους και συνεχίζοντας τον προορισμό μας χωρίς έστω μια σκέψη ενοχής για τη παρούσα κατάσταση; «Αγαπώ την ανθρωπότητα. Είναι οι άνθρωποι που δεν μπορώ να υποφέρω». Σύμφωνα με τον Ολλανδό ουμανιστή Έρασμο είναι όμορφη η ανθρωπιά, το σημερινό είδος ανθρώπου όμως δεν έχει καμία σχέση με αυτή.
Τα φαινόμενα που αποδεικνύουν το έλλειμμα ανθρωπιάς στην εποχή μας είναι προφανή: Η οικονομική εξαθλίωση, η ανεργία, μορφές αναγκαστικής εργασίας (π.χ. εργασία ανηλίκων), ρατσιστικές αντιλήψεις καθώς και η έξαρση της βίας και της εγκληματικότητας αποτελούν εκδήλωση βαρβαρότητας και απανθρωπιάς. Το χρησιμοθηρικό πνεύμα της σύγχρονης εποχής και το ανελέητο κυνηγητό του κέρδους ερμηνεύουν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η λύση στη προκειμένη κατάσταση είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. «Μια καλή άσκηση για την καρδιά είναι να σκύψεις και να βοηθήσεις κάποιον να σηκωθεί», Vauvenargues.
Η τοποθέτηση του ανθρώπινου όντος από την πολιτεία ως κεντρικής αξίας κατά τέτοιο τρόπο, ώστε τίποτα να μην είναι πάνω από τον άνθρωπο και κανένας άνθρωπος να μη θεωρείται υποδεέστερος του άλλου θεωρείται κι αυτό μία αποτελεσματική λύση. Οι φορείς κοινωνικοποίησης και ιδιαίτερα η οικογένεια και η εκπαίδευση πρέπει να γαλουχήσουν τους νέους με αρχές, που θα τους οδηγήσουν στην ηθικοπνευματική ολοκλήρωση της προσωπικότητάς τους. Είναι αναγκαία η απόκτηση κοινωνικής συνείδησης, ώστε να πάψει ο ατομικισμός να τροφοδοτεί τρόπους συμπεριφοράς ενάντια στον άνθρωπο.
Το μεγαλύτερο έργο όμως για να βελτίωση του κόσμου μας πρέπει να γίνει από τον καθένα μας ξεχωριστά, μέσω της αλληλεγγύης και της ενσυναίσθησης.. «Κάνουμε το περισσότερο καλό στον εαυτό μας όταν κάνουμε κάτι για τους άλλους», Bertha von Suttner. Όλοι φέρουμε μερίδιο ευθύνης και όσο γρηγορότερα εμπεδωθεί αυτό σε μας τόσο γρηγορότερα θα επαναφέρουμε την αρχική έννοια του ανθρώπου, «Οι άνθρωποι δε γεννιούνται. Γίνονται.» Amos Bronson Alcott,
«Μετά το ρήμα «αγαπώ», το «βοηθώ» είναι το πιο ωραίο ρήμα στον κόσμο», John Andrew Holmes. Εσύ λοιπόν είσαι άνθρωπος;

Πηγή: http://pacific.jour.auth.gr/ - Έλενα Καρακινάρη Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Άν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι θα έχτιζαν για τα μικρά ψαράκια στή θάλασσα τεράστια κλουβιά και θα έβαζαν μέσα διάφορες τροφές, φυτα καθώς και ζωντανά, θα φρόντιζαν τα κλουβιά να έχουν πάντα καθαρό νερό και γενικά θα τα εφοδίαζαν με διάφορες εγκαταστάσεις υγιεινής. “Όταν λόγου χάρη ένα ψαράκι τραυμάτιζε την ουρά τον, οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο μην τυχόν και ψοφήσει και το χάσουν πριν την ώρα του, Έπειτα για να μη μελαγχολούν τα ψαράκια θα οργάνωναν κατα διαστήματα στη θάλασσα μεγάλες γιορτές, γιατί τα κεφάτα ψαράκια είναι πιο νόστιμα από τα θλιμμένα. Τούτα τα μεγάλα κλουβιά θα είχαν βέβαια και τα σχολειά τους. Εκεί τα ψαράκια θα μάθαιναν πώς να κολυμπάνε στο στόμα τού καρχαρία, θα έπρεπε λόγου χάρη να μάθουν γεωγραφία για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες όταν αυτοί κάπου θα τεμπελιάζουν.
Βέβαια το σπουδαιότερο θα ήταν η ηθική διάπλαση των μικρών ψαριών. Θα τους μάθαιναν ότι για ένα ψαράκι δεν υπάρχει μεγαλύτερη και ωραιότερη αρετή από το να θυσιάζεται πρόθυμα κι ότι όλα τα ψαράκια θα έπρεπε να πιστεύουν τυφλά στους καρχαρίες προπαντός όταν αυτοί τους λένε ότι θα φροντίσουν για ένα ωραίο μέλλον. Θα έδιναν στα ψαράκια να καταλάβουν πώς αυτό το ωραίο μέλλον τότε μόνο θα είναι εξασφαλισμένο ήταν εκείνα μάθουν να υπάκουνε.
Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται από κάθε λογής ταπεινές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις κι αν τύχαινε κανένα από δαύτα να φανερώσει τέτοιες αδυναμίες τ’ άλλα ψαράκια θα έπρεπε να τ’ αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες. “Αν οί καρχαρίες ήταν άνθρωποι θα έκαναν βέβαια μεταξύ τους και διάφορους πολέμους γιά να κυριέψουν ξένα κλουβιά και ξένα ψαράκια.
Στους πολέμους αυτούς ο κάθε καρχαρίας θα πολεμούσε με τα δικά του ψαράκια, θα μάθαιναν στα ψαράκια ότι ανάμεσα σ’ αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά. Τα ψαράκια, θα τους έλεγαν, είναι ως γνωστό βουβά, σωπαίνουν ωστόσο σαι ολότελα διαφορετικές γλώσσες γιαυτό και είναι αδύνατο να καταλάβει το ένα τ’ άλλο. Σε κάθε ψαράκι πού θα σκότωνε μερικά εχθρικά ψαράκια πού σωπαίνουν & άλλη γλώσσα, θα καρφίτσωναν κι άπονα παράσημο από φύκι και θα τού έδιναν τον τίτλο του ήρωα. Αν βέβαια οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι θα είχαν και τη δική τους τέχνη, θα είχαν ωραίους πίδακες πού θα παράσταιναν τα δόντια των καρχαριών με θαυμάσια χρώματα, και τα στόματα τους θα ήταν σαν τους κήπους της Βαβυλώνας όπου μπορεί να κάνει κανείς τρελό σεργιάνι. Τα θέατρα στο βυθό θα έδειχναν πώς ηρωικά ψαράκια μέ την μπάντα μπροστά θα ορμούσαν μαγεμένα και νανουρισμένα με τις πιο όμορφες σκέψεις στο στόμα τών καρχαριών. Δε θα έλειπε βέβαια και ή θρησκεία αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Αυτή θα δίδασκε οτι τα ψαράκια μονάχα στην κοιλιά των καρχαριών θ’ άρχιζαν να γεύονται την αληθινή ζωή. Έξαλλου άν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι δλα τα ψαράκια δέ θα ήταν πια Ίσα κι όμοια όπως συμβαίνει σήμερα. Μερικά από δαύτα θα αποκτούσαν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τ’ άλλα ψαράκια. “Όσα μάλιστα είναι λίγο πιο μεγάλα θα είχαν το λεύτερο να τρώνε τα πιο μικρά. Αυτό θα ήταν άλλωστε ευχάριστο για τους καρχαρίες γιατί έτσι εκείνοι δε θα χρειάζονταν πια παρά να καταπίνουν συχνότερα πιο μεγάλες μπουκιές. Και τα πιο μεγάλα ψαράκια, αυτά πού θα είχαν τις ψηλές θέσεις, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκια και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί και μηχανικοί στα ψαροκλουβιά.
Μπρέχτ

Πηγή: http://thenetwar.com Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ζωή ψηφιακή, κινητά “έξυπνα” και άνθρωποι, άραγε τι;

Ψηφιακή πραγματικότητα, ψηφιακές ανάγκες, ψηφιακοί άνθρωποι… Πάει να πει, η εποχή μας. Ο κόσμος μας.
Ζωή που τη βλέπεις, τη φωτογραφίζεις, την παρακολουθείς σε video, αλλά δεν τη ζεις!
Ζωή που ναρκισσεύεται με selfies (ξέρετε πως μία από τις πιο δημοφιλείς τάσεις της ψηφιακής επανάστασης είναι να διαμοιράζουμε την αφεντιά μας με άλλους: φωτογραφίζεις τον εαυτό σου, συνήθως με ένα smartphone και την ανεβάζεις σε ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης).
Ζωή λοιπόν με πρόσωπο ψηφιακό. Που μπορεί να σε αλλοτριώσει τόσο, που να χάσεις την ουσία της ανθρώπινης υπόστασής σου…
Δείτε μικρά κόκκινα ρομπότ να ψωνίζουν “έξυπνα” τηλέφωνα και μετά να καταναλώνουν ό,τι περιεχόμενο τους σερβίρουν και προσπαθήστε να ανακαλύψετε ομοιότητες και διαφορές με σας, με μας, με όλους!
Τροφή για σκέψη.

Είτε θεωρείτε τον εαυτό σας γνώστη του ψηφιακού κόσμου ή “αρχάνθρωπο” της τεχνολογίας, σάς ενδιαφέρει:
Δίχως άλλο, η έλευση των πρώτων κινητών, εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’90, άλλαξε δραστικά την άποψη που είχαν οι Έλληνες για την επικοινωνία. Μπορεί να ήταν βαριά και δυσλειτουργικά, αλλά διαμόρφωναν μια καινούργια κουλτούρα γύρω από τι λέμε «τηλέφωνο».
Εύκολα, λοιπόν, μπορεί να αντιληφθεί κανείς πως τα μοντέρνα, «ευφυή» κινητά έχουν αλλάξει ολοκληρωτικά τη σχέση που έχει ο μέσος Έλληνας όχι μόνο με την επικοινωνία, αλλά και με την καθημερινότητά του.
Όπως αναφέρει το Vima.gr, ο «εθισμός» των πολιτών με τα «ευφυή» κινητά τηλέφωνα διαμορφώνει ένα νέο πεδίο στην αγορά, καθώς οι κινητές συσκευές δημιουργούν καινούργιες συνήθειες για τους καταναλωτές, που έρχονται να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των επιχειρήσεων. Μάλιστα, μέσω της επεξεργασίας μεγάλου όγκου δεδομένων, είναι πλέον εφικτό για τις επιχειρήσεις που έχουν τα κατάλληλα εργαλεία, να εστιάσουν ακριβώς στους χρήστες που θέλουν.
Η στροφή των καταναλωτών προς την κινητή ευρυζωνικότητα είναι τέτοια που πλέον το 1/3 της κίνησης του ελληνικού Διαδικτύου πραγματοποιείται από κινητές συσκευές, χωρίς μάλιστα να συνυπολογίζονται σε αυτές τις επιδόσεις οι ψηφιακές εφαρμογές. Μάλιστα, ως το τέλος του 2015 η διαδικτυακή κίνηση μέσω κινητών και ταμπλετών θα φτάσει το 50% στην Ελλάδα. Αξίζει να σημειωθεί ότι περί το 70% της διαδικτυακής κίνησης στις κινητές συσκευές έχει νήμα εκκίνησης στο Facebook. Ένα παράδειγμα αυτών των αλλαγών είναι ότι κάθε μέρα γίνονται στη χώρα μας μέσω κινητών συσκευών περί τις 5 χιλιάδες παραγγελίες φαγητού «ντελίβερι».
Η αλματώδης εξέλιξη των smartphones άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στον τομέα του mobile computing, το cloud computing κάνει σιγά σιγά τα πρώτα του σοβαρά βήματα και οι όροι Internet και Social Networks τείνουν να γίνουν αυτονόητοι, όπως ο αέρας που αναπνέουμε. Πως θα είναι όλα αυτά και γενικότερα η ψηφιακή μας ζωή το 2015; Δείτε το παρακάτω video-infographic με 15 προβλέψεις της NeoLabels!

Μες σ’ αυτήν τη ψηφιακή πραγματικότητα έχει θέση άραγε ένα χάδι, ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, ένα νεύμα, ένα μήνυμα σιωπής;

Πηγή: http://symvstathmos.wordpress.com/ και http://www.techgear.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Άνθρωποι και ανθρωπάκια

Παρατηρώ γύρω μου τους ανθρώπους. Παρατηρώ τη συμπεριφορά τους, ακούω τα λόγια τους, βλέπω τις πράξεις τους. Αναρωτιέμαι, τι να σκέφτονται, τι πιστεύουν, πως άραγε να βιώνουν την κρίση, αυτήν την τραγική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει σαν λαός.
Υπάρχουν, από αυτή την άποψη, διαφορετικές «κατηγορίες» ανθρώπων. Κάποιοι από αυτούς μοιάζει σαν να ζουν σ' έναν δικό τους κόσμο και σαν να μην τους επηρεάζει τίποτε από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Προσπαθούν ίσως να προστατέψουν τις δικές τους μικρές, τακτοποιημένες ζωούλες, το δικό τους μικρόκοσμο. Ευελπιστούν ότι αυτή η κρίση θα τους επηρεάσει όσον το δυνατόν λιγότερη και «θα τη βγάλουν καθαρή».
Κάποιοι άλλοι φοράνε τις κομματικές παρωπίδες και με αυτές πορεύονται. Κοιτάνε μόνο μπροστά. Δεν μπορούν να κοιτάξουν δεξιά ή αριστερά και σίγουρα δεν μπορούν να κοιτάξουν πίσω. Πάνω απ' όλα το κόμμα;; Όχι!!! Δεν το πιστεύω αυτό. Πάνω απ' όλα ο εαυτούλης τους. Το κόμμα είναι το μέσον, για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους μικροσυμφέροντα. Έτσι πορεύτηκαν στη ζωή τους, με αυτό τον τρόπο «βολεύτηκαν», με αυτό τον τρόπο πιστεύουν ότι θα «βολέψουν» και τα παιδιά τους.
Μερικοί βρίσκονται σε κατάσταση άρνησης. Ο φόβος τον οποίο έχουν διασπείρει οι κυβερνώντες, αυτή η άνευ ορίων τρομοκρατία, έχουν βρει γόνιμο έδαφος σε αυτούς τους ανθρώπους. Έχουν αδρανοποιηθεί, δεν αισθάνονται, δεν καταλαβαίνουν, δεν βλέπουν, δεν ακούν. Στρουθοκαμηλίζουν και ποιος ξέρει;;; κάτι μπορεί να γίνει, ίσως ένα θαύμα.
Τέλος, υπάρχει και μια κατηγορία, που αποτελεί μειοψηφία ίσως, εκείνων των ανθρώπων που πιστεύουν σε κάτι που πραγματικά αξίζει, αυτό που λέμε «ΙΔΑΝΙΚΑ-ΑΞΙΕΣ». Ναι!! Μη σας φαίνεται περίεργο ...υπάρχουν ακόμα άνθρωποι ΙΔΕΟΛΟΓΟΙ. Μόνο που είναι πολύ λίγοι και ζουν στην αφάνεια. Επισκιάζονται από τους υπόλοιπους, αυτούς που με τη νοοτροπία τους και τις πράξεις τους ευθύνονται, ο καθένας όσο του αναλογεί, για την κατάσταση στην οποία έχουμε οδηγηθεί. Άλλωστε η λαική ρήση το λέει: «Τα σκ@@ά και οι φελλοί» πάντα επιπλέουν.
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που βλέπουν πίσω από τις εικόνες και διαβάζουν πίσω από τις λέξεις. Αυτοί που θεωρούν χρέος τους να αγωνιστούν για πράγματα, που θα έπρεπε να είναι δεδομένα, όπως η δουλειά, η παιδεία, η παροχή υπηρεσιών υγείας, η ύπαρξη ενός κράτους που θα προστατεύει τους πολίτες.
Είναι αυτοί που δεν μπορούν να μένουν απαθείς μπροστά στο δράμα του συνανθρώπου τους. Αυτοί που συναισθάνονται τον πόνο και την αγωνία του διπλανού τους. Αυτοί που δεν μπορούν να αντέξουν τη σκέψη ενός πεινασμένου παιδιού, ενός άνεργου νέου ανθρώπου, ενός άστεγου ηλικιωμένου. Αυτοί που δεν γυρίζουν το κεφάλι, κάνοντας πως δεν βλέπουν τη δυστυχία που υπάρχει δίπλα τους, μην τυχόν και «κολλήσουν».
Αυτή η μειοψηφία αισθάνεται το βάρος του αγώνα. Αυτοί είναι που, κάποια στιγμή, θα μπουν μπροστά, παρασύροντας μαζί τους κι άλλους.
Είναι άραγε τρελοί;; Μπορεί να είναι κι έτσι. Άλλωστε η ιστορία έχει δείξει ότι πάντα τους πρωτοπόρους, τους διαφορετικούς, οι υπόλοιποι τους χαρακτήριζαν τρελούς. Ο κόσμος μας όμως από τέτοιους «τρελούς» αλλάζει. Όχι από τους «γνωστικούς».
Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στις τρεις πρώτες «κατηγορίες» ανθρώπων με τη ελπίδα και την ευχή να μπορέσουν να δουν με άλλη ματιά τα όσα δραματικά συμβαίνουν στον τόπο μας και να συμβάλλουν κι αυτοί, όσο και όπως μπορεί ο καθένας, σε μια προσπάθεια όλων μας για τη ΣΩΤΗΡΙΑ μας!!

Πηγή: http://nikiloy.pblogs.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....