Οι χώρες όπου η ελευθερία δεν είναι αναφαίρετο δικαίωμα. Ελλάδα η χώρα με τη μεγαλύτερη επιδείνωση στην Ελευθερία του Τύπου

Την ετήσια έκθεση της για την Ελευθερία στο κόσμο έδωσε στη δημοσιότητα ο μη κερδοσκοπικος οργανισμός "Freedom House" βαθμολογώντας το καθένα από τα έθνη του κόσμου, σύμφωνα με τα πολιτικά δικαιώματα και τις πολιτικές ελευθερίες του λαού τους.
Η έκθεση διαπίστωσε ότι η συνολική ελευθερία στον κόσμο μειώθηκε για ένατη συνεχή χρονιά.
Από τις 195 χώρες που αξιολογήθηκαν, το 26% βαθμολογήθηκε ως "μη ελεύθερα".

Οι θέση της Ελλάδας
Η Ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα την τελευταία πενταετία, έχει σημειώσει την μεγαλύτερη οπισθοδρόμηση σε παγκόσμιο επίπεδο, αναφέρεται στην ετήσια έκθεση του μη κερδοσκοπικού οργανισμού «Freedom House», που δόθηκε στην δημοσιότητα.
Η Ελλάδα από το 2009 μέχρι το 2013 υποχώρησε 17 μονάδες στην βαθμολόγηση της, γεγονός που την κατατάσσει πρώτη στην σχετική κατηγορία.
Το 2013, η χώρα συγκέντρωσε βαθμολογία 46 μονάδων και βρέθηκε στην 92η θέση της λίστας, ενώ αντίστοιχα την αμέσως προηγούμενη χρονιά συγκέντρωνε 41 μονάδες και κατατασσόταν 85η.
Το άριστα στην βαθμολόγηση του «Freedom House» είναι το 1 και η χειρότερη επίδοση το 100.
Το 2009 η Ελλάδα συγκέντρωνε μόλις 29 μονάδες και συντάσσονταν με τις χώρες που διέθεταν πλήρη Ελευθερία του Τύπου, ωστόσο από το 2012 η Ελλάδα υποχώρησε στην κατηγορία των χωρών που διαθέτουν "Εν μέρει Ελευθερία του Τύπου".
Οι δεκαπέντε χώρες με το "χαμηλότερο" σκορ
Λευκορωσία


Σομαλία


Ισημερινή Γουινέα


Νότιο Σουδάν


Tσάντ


Κεντροαφρικανική Δημοκρατία


Σουδάν


Ουζμπεκιστάν


Τουρκμενιστάν


Κούβα


Σαουδική Αραβία


Συρία


Ερυθραία


Κίνα


Βόρεια Κορέα


Πηγή: http://www.huffingtonpost.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Το πρόβλημα με τα όνειρα είναι ότι δεν υπόκεινται εύκολα σε έλεγχο

Ήταν κάποτε μια χώρα, μια οποιαδήποτε χώρα, αλλά ας την πούμε Ουρανούπολη αφού έτσι την ονόμασε ο συγγραφέας. Εκεί βασίλευε ένας βασιλιάς, ένας οποιοσδήποτε βασιλιάς. Ένας τύραννος, ένας οποιοσδήποτε τύραννος, αλλά ας τον πούμε Αρπατίλαο, αφού έτσι τον βάφτισε ο συγγραφέας. Φορούσε στο κεφάλι του κορώνες στολισμένες με χιλιάδες πολύτιμα πετράδια βγαλμένα με αίμα και ιδρώτα από τους υπηκόους του που χώνονταν κάθε μέρα όλο και πιο βαθιά στα ορυχεία.
Αυτός ο βασιλιάς, όπως κάθε βασιλιάς, βασίλευε. Βασίλευε με ένα μαύρο φτερό από κοράκι κι ένα τηλεσκόπιο.
Με το φτερό έγραφε νόμους. Νόμους πολλούς, άδικους, τρελούς. Οι νόμοι, όπως όλοι οι νόμοι, απαγόρευαν, αλλά ας πούμε ότι απαγόρευαν όλα τα όμορφα και τα καλά. Όλα τα χαρούμενα και τα ελπιδοφόρα. Απαγόρευαν επίσης και τις λέξεις. Τις κακές λέξεις, όπως ας πούμε τη λέξη «Κυριακή» που με διάταγμα μετονομάστηκε σε «Προδευτέρα» και, αφού δεν ήταν πλέον Κυριακή, ήταν μια εργάσιμη μέρα όπως όλες οι άλλες μέρες. Κανείς δεν ξέφευγε από τους νόμους, που ήταν τόσο πολλοί, ώστε ποτέ δεν ήξερες αν αυτό που κάνεις απαγορεύεται ή όχι. Κι ήταν τόσο τρελοί αυτοί οι νόμοι, που διέταζαν να καούν τα πάρκα, να κλείσουν οι παιδικές χαρές και να χτιστούν στη θέση τους φυλακές κι εργοστάσια. Και, βέβαια, όπως όλες οι φυλακές, έκλειναν μέσα τους κι αυτές όσους από τους υπηκόους παραβίαζαν τους νόμους. Και τα εργοστάσια, όπως όλα τα εργοστάσια, κατασκεύαζαν. Ας πούμε λοιπόν ότι κατασκεύαζαν λουκέτα και συρματοπλέγματα.
Με το τηλεσκόπιό του ο βασιλιάς, όπως κάθε βασιλιάς, επόπτευε, αλλά ας πούμε ότι επόπτευε όλο το βασίλειό του και, όταν έβλεπε κάτι όμορφο ή λαχταριστό, τότε το άρπαζε αμέσως και το έκανε δικό του, αφού έτσι όρισε ο συγγραφέας.
Σ’ αυτή τη χώρα, όπως σε κάθε χώρα, υπήρχαν και σχολεία. Εκεί, όπως και σε κάθε σχολείο, οι μαθητές διδάσκονταν μαθήματα:
«στο μάθημα της γυμναστικής μάθαιναν να γονατίζουν, στο μάθημα των θρησκευτικών μάθαιναν τροπάρια που δόξαζαν τον Αρπατίλαο και στο μάθημα της γραμματικής μάθαιναν την παθητική φωνή. Από χρόνους μάθαιναν τον ενεστώτα και τον παρατατικό αλλά όχι τον μέλλοντα χρόνο. Μόνο ο Αρπατίλαος και οι αυλικοί του είχαν το δικαίωμα να μιλάνε για το μέλλον. Κάθε τόσο μάλιστα, ειδικές περιπολίες έκαναν αιφνιδιαστικές επιθεωρήσεις στα σχολεία, για να ελέγξουν αν οι μαθητές αποστήθιζαν σωστά αυτά που όριζε ο νόμος.»
Όλα τα είχε ο βασιλιάς. Και πλούτη. Και υπηκόους. Και έλεγχο. Και φυλακές. Ένα πράγμα δεν είχε: την αγάπη των υπηκόων του. Τι έφταιγε άραγε και δεν τον αγαπούσαν, αλλά του έστρωναν μπανανόφλουδες να γλιστράει και να πέφτει; Και γιατί τον κορόιδευαν πίσω από την πλάτη του;
«Δεν σας αγαπάνε, επειδή τα βράδια ονειρεύονται…» είπε ο αυλοκόλακας, πονηρός όπως κάθε αυλοκόλακας, που είχε μυστικοσύμβουλο ο βασιλιάς, όπως κάθε βασιλιάς.
Κι όταν οι άνθρωποι ονειρεύονται, ακόμα κι όταν είναι υπήκοοι, συγκρίνουν: το όνειρο με την πραγματικότητα. Και ξέρουν.
Του θανατά από την απελπισιά ο βασιλιάς. Τι να κάνει για να μην ονειρεύονται οι άνθρωποι; Να απαγορέψει τα όνειρα; Να στέλνει ονειρικές περιπολίες να μπουκάρουν τα βράδια στα σπίτια των υπηκόων και να «περιποιούνται» τους παραβάτες του νόμου; Ή μήπως να φορολογήσει τα όνειρα, ώστε να τους κοπεί μαχαίρι αυτή η κακή συνήθεια;
«Το πρόβλημα με τα όνειρα είναι ότι δεν υπόκεινται εύκολα σε έλεγχο. Είναι κρυμμένα πίσω από τα μέτωπα, πίσω απ’ τις ρυτίδες, βαθιά, πολύ βαθιά μέσα στα κεφάλια» επέμεινε ο πονηρός μυστικοσύμβουλος, που, όπως όλοι οι μυστικοσύμβουλοι, κατείχαν λίγη γνώση από την ανθρώπινη φύση, ποτέ όμως αρκετή, αφού για να γνωρίζεις πρέπει πρώτα να αγαπάς.
Σε αυτή τη χώρα, που θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε χώρα, αλλά ο συγγραφέας την ονόμασε Ουρανούπολη, καταστρώθηκε λοιπόν ένα σχέδιο αφανισμού των ονείρων των ανθρώπων. Ένα σατανικό σχέδιο: θα ανάγκαζαν τους υπηκόους να ονειρεύονται μόνο εφιάλτες. Τα χειρότερα και τα πιο αποτρόπαια όνειρα θα τυραννούσαν τον ύπνο τους κι έτσι η εφιαλτική πραγματικότητα θα έμοιαζε πια με παράδεισο. Και σ’ αυτόν τον παράδεισο θεός θα ήταν ο βασιλιάς αυτοπροσώπως. Και θα ήταν ο βασιλιάς τόσο καλός που θα χάριζε σε κάθε υπήκοό του χωριστά από ένα μαξιλάρι. Ένα μαγικό μαξιλάρι. Φτιαγμένο με σκόνη από τύψεις, μαντίλια δακρυσμένα, στεναγμούς μελλοθανάτων, σκιά προδότη, σκουριά από αλυσίδες κι άλλα φριχτά κι απαίσια.
Με ευγνωμοσύνη δέχτηκαν οι υπήκοοι, όπως όλοι οι υπήκοοι, την ξαφνική αυτή γενναιοδωρία του βασιλιά, όταν ο ντελάλης τους ανακοίνωσε τον νέο αυτόν νόμο. Παρέδωσαν όλα τα παλιά τους μαξιλάρια και στη θέση τους έβαλαν τα νέα. Κι έγινε ο ύπνος τους αφόρητος. Καλύτερα να ήταν ξύπνιοι.
«Τα βράδια από τα παράθυρα των σπιτιών άκουγες βασανισμένα αγκομαχητά, άρρυθμες ανάσες και παραμιλητά. Άκουγες λυγμούς και κλάματα και, πού και πού, μια κραυγή πνιγμένη.»
Αλλά και στον ξύπνιο τους τα πράγματα δεν ήταν και τόσο καλύτερα. Σκυφτοί, παραιτημένοι, υποταγμένοι, γκρίζοι και με άδεια μάτια ζούσαν κάτω από έναν μαύρο ουρανό, δούλευαν στα ορυχεία, έχτιζαν φυλακές, έφτιαχναν λουκέτα, έπλεκαν συρματοπλέγματα και, όποτε συναντούσαν τον βασιλιά, έπεφταν στα γόνατα και τον προσκυνούσαν. Ακόμα κι όταν οι φρουροί, όπως όλοι οι φρουροί, τους άρπαζαν το βιος τους δεν έβγαζαν κουβέντα.
Κι όλα κυλούσαν ήσυχα στη χώρα αυτή, όπως σε κάθε χώρα όπου οι άνθρωποι δεν κάνουν πλέον όνειρα.

Ώσπου… Η ιστορία δεν τελειώνει εδώ. Αφηγούμενη την ιστορία του Ε. Τριβιζά “Τα μαγικά μαξιλάρια”. Μια ιστορία για βασιλιάδες κι υπηκόους. Μια ιστορία για τα όνειρα. Για τους ανθρώπους που παίρνουν εκδίκηση για λογαριασμό τους. Πηγή: https://pnevmantilogias.wordpress.com Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ο φόβος μπροστά στην Ελευθερία

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του ανθρώπου είναι ότι δεν κάθεται να σκεφτεί αν οι σκοποί που επιδιώκει είναι κάτι που επιθυμεί ο ίδιος.
Στο σχολείο θέλει να πάρει καλούς βαθμούς ,σαν μεγάλος θέλει να επιτύχει όσο γίνεται περισσότερο ,να κερδίσει χρήματα, να αποκτήσει κύρος, να αγοράσει καλύτερο αυτοκίνητο, να κάνει ταξίδια κ.λ.π.
Όταν όμως μέσα σε αυτήν την εντατική δραστηριότητα σταματήσει για να σκεφτεί στο μυαλό του μπορεί να γεννηθεί το εξής ερώτημα : Άν πετύχω αυτή την νέα δουλειά, αν αγοράσω αυτό το καλύτερο αυτοκίνητο, αν κάνω αυτό το ταξίδι – τι βγαίνει; Προς τι όλα αυτά; Εγώ είμαι πραγματικά εκείνος που επιθυμεί όλα αυτά ; Δεν επιδιώκω κάποιο σκοπό, που υποτίθεται πως θα με κάμει ευτυχή, που όμως μου ξεφεύγει μόλις φτάνω στην επιτυχία του; Τα ερωτήματα αυτά, όταν εγείρονται, δημιουργούν φόβο, γιατί θέτουν επί τάπητος την ίδια την βάση πάνω στην οποία στηρίζεται όλη η δραστηριότητα του ανθρώπου, η γνώση του για το τι επιθυμεί. Οι άνθρωποι τείνουν για τον λόγο αυτό να απαλλαγούν όσο συντομότερα γίνεται από αυτές τις ενοχλητικές σκέψεις. Αισθάνονται να τους ενοχλούν αυτά τα ερωτήματα γιατί έχουν κουραστεί ή νιώθουν αποθάρρυνση – και συνεχίζουν να επιδιώκουν τους σκοπούς που πιστεύουν πως είναι δικοί τους.
Όλα αυτά όμως δίνουν μια αμυδρή απεικόνιση της αλήθειας – της αλήθειας πως ο σύγχρονος άνθρωπος ζει με την αυταπάτη πως ξέρει τι θέλει, ενώ πραγματικά θέλει αυτό που προσδοκούν οι άλλοι να θέλει. Για να το παραδεχτεί αυτό, πρέπει να καταλάβει πως το να ξέρει κανείς τι πραγματικά θέλει δεν είναι εύκολο, όπως νομίζει ο περισσότερος κόσμος ,αλλά ένα από τα πιο δύσκολα προβλήματα που πρέπει να λύσει κάθε ανθρώπινο ον. Το έργο αυτό προσπαθούμε επίμονα να το αποφύγουμε, αποδεχόμενοι έτοιμους σκοπούς σαν να ήταν δικοί μας. Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι πρόθυμος να αναλάβει μεγάλους κινδύνους όταν προσπαθεί να επιτύχει σκοπούς που υποτίθεται πως είναι «δικοί του». Αισθάνεται όμως μεγάλο φόβο όταν πρόκειται να αναλάβει τον κίνδυνο και την ευθύνη να καθορίσει ο ίδιος τις επιδιώξεις του.

Έριχ Φρομ (1900-1980) ψυχαναλυτής και κοινωνικός φιλόσοφος.
Πηγή: http://trickmetreatme.tumblr.com/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ανεργία… Μια ανοιχτή πληγή. Εργασία… άμισθη ή υπαμειβόμενη εξαθλίωση;

Νέο αρνητικό ρεκόρ: Στο 27,4% η ανεργία. Χωρίς δουλειά 1.376.465 άνθρωποι. Αυτός θα ήταν ο τίτλος μιας οποιασδήποτε σχεδόν εφημερίδας που θα συνόδευε κάποιο άρθρο που θα ανέλυε νούμερα και στατιστικές. Πρέπει να καταλάβουν κάποιοι που τάχα ενημερώνουν τον κόσμο πως δεν χωράνε όλα σε νούμερα, σε γραφήματα, σε λέξεις. Υπάρχει μια αλήθεια που ο Έλληνας βιώνει στο πετσί του, την ζει στην οικογένεια του, την βλέπει στο δρόμο που περπατάει και τα ΜΜΕ πάνε να την κρύψουν και να την παραποιήσουν για να μην χάσουν τις κρατικές και τραπεζικές διαφημίσεις.
Ένα εκατομμύριο και παραπάνω άνθρωποι χωρίς δουλειά… Τραγικό άλλα πόσο αληθινό; Μας λένε αλήθεια πως μόνοι τόσοι είναι οι άνεργοι; Οι στατιστικές θεωρούν μη άνεργο ακόμη και τον άνθρωπο που εργάζεται 1 ώρα την εβδομάδα. Μη άνεργο αυτόν που συμμετέχει σε κάποιο stage του ΟΑΕΔ. Και από την άλλη πλευρά αυτοί που εργάζονται πόσο αμειβόμενοι και ασφαλείς είναι; Πόσοι είναι αυτοί που εργάζονται εκ περιτροπής ή με ημιαπασχόληση και αμείβονται με ψίχουλα; Πόσοι νέοι κάτω των 25 δουλεύουν για 1,50 ή 2 € την ώρα; Πόσοι άνθρωποι άνω των 25 πληρώνονται με 2,5 ως 3,5 € την ώρα; Σε ποια λίστα μπαίνουν αυτοί και που ακριβώς καταγράφονται; Πόσο σκλάβοι αισθάνονται αυτοί που εργάζονται; Πόση από την αξιοπρέπεια τους χάνουν καθημερινά; Πόσο φοβισμένοι νιώθουν; Πόσο θύματα εκμετάλλευσης πέφτουν; Που είναι το success story για αυτούς; Συμπέρασμα: μια Ελλάδα που υπολειτουργεί και υπαμείβεται αλλά συνεχίζει να πληρώνει πλουσιοπάροχα βουλευτές και όλο το πολιτικό κατεστημένο γύρω από αυτούς και τα κόμματα.
Ναι είναι αλήθεια, η ανεργία γιγαντώνεται, η μαύρη εργασία ανθεί, το 8ώρο και το ρεπό μοιάζουν λέξεις άγνωστες για την πλειονότητα των εργαζομένων. Άγνωστη είναι και η λέξη μισθός αφού πάρα πολλές επιχειρήσεις καθυστερούν την εξόφληση μισθών δίνοντας έναντι. Ναι είναι αλήθεια, ζούμε με δανεικές και έναντι ανάσες. Ναι είναι αλήθεια, κρυβόμαστε και σιωπούμε από φόβο. Παλαιότερα ήμασταν υποδουλωμένοι και σκλάβοι 400 χρόνια… στο σήμερα πόσο ακόμη;
Αν από τους 1.376.465 άνεργος κατέβαιναν στο δρόμο οι μισοί… και αν κατεβαίναν στον δρόμο οι μισοί από τους απλήρωτους και υπαμειβόμενους εργαζόμενους θα άλλαζαν τα πάντα. Αν απλά κατέβαιναν στους δρόμους και απλά περπάταγαν μπροστά από την βουλή θα ήταν όλα αλλιώς.
Αλλά με «αν» και «θα» αλλαγές δεν γίνονται… Ελευθερία δεν έρχεται.

Πηγή: www.tokleidi.com Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

O φόβος της Google: Πώς απειλεί την ψηφιακή ελευθερία μας

Ο κολοσσός της Google απειλεί την ψηφιακή μας ελευθερία. Εταιρείες που εξαρτώνται απολύτως από την εταιρεία του Eric Schmidt παραδέχονται ότι σύντομα, όλα θα ανήκουν στην Google.
Πρόσφατα, ο Mathias Döpfner, CEO της Axel Springer SE που είναι ένας από τους μεγαλύτερους ομίλους στο χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης σε παγκόσμια κλίμακα, έστειλε ανοιχτή επιστολή στον Eric Schmidt.
Η έδρα της εταιρείας βρίσκεται στο Βερολίνο και ο Döpfner εργάζεται εκεί από το 1998, αρχικώς ως αρχισυντάκτης της Die Welt και από το 2000 ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου και CEO.
Στην επιστολή του περιγράφει την αυξανόμενη ισχύ που συγκεντρώνει η εταιρεία Google απέναντι στους απλούς πολίτες, αλλά ακόμη και σε μεγάλες και κερδοφόρες εταιρείες, όπως είναι φυσικά και η δική του.

Υπερ-κράτος και παγκόσμιο μονοπώλιο
Το γράμμα που απευθύνεται σε πρώτο ενικό, είναι μια παραδοχή της εξάρτησης των media από την Google. «Εμείς, και πολλοί άλλοι, είμαστε εξαρτημένοι από την Google. Η πρόταση “αν δεν σας αρέσει η Google να πάτε αλλού” μοιάζει με τη σύσταση προς τους πολέμιους της πυρηνικής ενέργειας να σταματήσουν να χρησιμοποιούν ρεύμα», γράφει χαρακτηριστικά.
Η Axel Springer SE εκδίδει άλλωστε τις Bild και Die Welt και αυτή τη στιγμή, έχει πάθει κρίση «προσωπικότητας». Γιατί; Από τη μια συνεργάζεται με την Google για διαδικτυακή διαφήμιση και από την άλλη έχει κάνει αγωγή κατά της εταιρείας για κλοπή συγγραφικών δικαιωμάτων και «ανέβασμα» ειδήσεων Μέσων του Ομίλου, χωρίς την άδεια του.
Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Schmidt λειτουργεί σαν διαδικτυακός «αφέντης» πουλώντας προστασία. Η Google προωθεί αποτελέσματα διαδικτυακής αναζήτησης που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της και αναγκάζει όσους θέλουν να εμφανιστούν στις πρώτες θέσεις αναζήτησης να πληρώσουν αδρά. Από την άλλη, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ο ίδιος ο Αλμούνια, δεν έχουν πάρει ξεκάθαρη θέση κατά της Google τηρώντας σιγή ιχθύος. Κάτι που αποδεικνύει πως δεν υπάρχει δυνατότητα αυτόνομης ευρωπαϊκής διαδικτυακής υποδομής. Για την ώρα τουλάχιστον.
«Αν υπάρχει κάτι που δεν θέλετε να γίνει γνωστό, μην το κάνετε», λέει ο Schmidt και σύμφωνα με τον Döpfner αυτή τη λογική ακολουθούν τα απολυταρχικά καθεστώτα.
«Τέτοιες φράσεις θα μπορούσε να πει ο διευθυντής της Στάζι ή κάποιας άλλης μυστικής υπηρεσίας μιας δικτατορίας. Μόνο οι δικτατορίες θέλουν διάφανους πολίτες», σημειώνει.
Η Google έχει αποκτήσει το σύνολο του θησαυρού των δεδομένων της ανθρωπότητας λέει ο ιθύνων νους της Axel Springer SE και υπογραμμίζει ότι ο ανταγωνισμός στην ψηφιακή εποχή δεν μπορεί να λειτουργήσει αν όλα τα δεδομένα συγκεντρώνονται στην φαρέτρα ενός μόνο ηγέτη.
Ακόμη και οι ενέργειες των ρυθμιστικών αρχών για περιορισμό στη χρήση cookies, των προγραμμάτων που εγκαθίστανται στους υπολογιστές και παρακολουθούν τις συνήθειες των χρηστών, αποβαίνουν σε όφελος της Google, μιας και έχει την πρωτοκαθεδρία στις τεχνολογίες παρακολούθησης των συνηθειών των χρηστών χωρίς χρήση cookies.
«Μια απλή αλλαγή στον αλγόριθμο της Google επιφέρει πτώση της επισκεψιμότητας σε ιστοσελίδα θυγατρικής εταιρείας του ομίλου μας, που είναι ανταγωνιστική της Google, κατά 70%. Πρόκειται για πραγματικό παράδειγμα», λέει ο Döpfner που παραδέχεται ότι η Google έχει και το μαχαίρι και το καρπούζι.
Ο εφιάλτης είναι, όπως παρατηρεί, το γεγονός ότι η εταιρεία-κυρίαρχος της ψηφιακής αναζήτησης ονειρεύεται έναν τόπο χωρίς νομοθεσία διαφύλαξης προσωπικών δεδομένων και χωρίς δημοκρατικό έλεγχο και γι’ αυτό οι διευθυντές της τάσσονται υπέρ του να αποκτήσει η εταιρεία γιγάντια πλοία-γραφεία που θα πλέουν σε διεθνή ύδατα.
Η Google ως υπερ-κράτος θα εποπτεύει κάθε πτυχή της ζωής μας, σημειώνει ο Γερμανός επιχειρηματίας.
Σημειώνεται ότι η Google έχει στη Γερμανία μερίδιο 92% στις μηχανές αναζήτησης, ποσοστό υψηλότερο ακόμη και από τις ΗΠΑ. Καταφέρνει να «στέλνει» στους παραγωγούς περιεχομένου ανά τον κόσμο 10 δισεκατομμύρια επισκέπτες το μήνα. Όταν η Google αποφάσισε να αλλάξει έναν αλγόριθμό της, η επισκεψιμότητα στην ιστοσελίδα θυγατρικής εταιρείας της Axel Springer, κατά σύμπτωση ανταγωνιστικής προς τις δικές της υπηρεσίες, έπεσε κατά 70%.
Με κεφαλαιοποίηση 350 δισ. ευρώ, έσοδα 60 δισ. και κέρδη 14 δισ. ευρώ το 2013, η Google είναι 20 φορές μεγαλύτερη σε κερδοφορία από την Axel Springer.

Ο Μεγάλος Αδερφός
Πέραν των εταιρικών συμφερόντων, η Google «φακελώνει» τον χρήστη από το ποιες ιστοσελίδες επισκέπτεται μέχρι το τι γράφει στα επαγγελματικά ή προσωπικά του emails.
«Ξέρουμε πού είστε, ξέρουμε πού πήγατε, μπορούμε να ξέρουμε πάνω-κάτω τι σκέφτεστε. Αυτό είναι το δόγμα τους», γράφει ο Döpfner. «Είμαστε υποχρεωμένοι να συνεργαζόμαστε μαζί σας, αλλά δεν μιλάμε επί ίσοις όροις», ομολογεί.
«Ο ίδιος ο Eric Schmidt γράφει άλλωστε στο βιβλίο του: Σχεδόν τίποτα, εκτός ίσως από έναν βιολογικό ιό, δεν μπορεί να επεκταθεί τόσο γρήγορα, αποτελεσματικά και επιθετικά όπως αυτές οι τεχνολογικές πλατφόρμες, και αυτό κάνει και τους ανθρώπους που τις χτίζουν, τις ελέγχουν και τις χρησιμοποιούν, ισχυρούς». Κάτι που δικαίως τρομάζει τον Döpfner.

Ευρωμέτωπο κατά της Google: Γερμανία και Γαλλία καταγγέλλουν το ψηφιακό «υπερ-κράτος»
Οι αντιδράσεις εναντίον της Google στην Ευρώπη συνεχίζονται πάντως με αμείωτη ένταση, με αιχμή του δόρατος τη Γερμανία και τη Γαλλία όπου καταγγέλλεται το ψηφιακό «υπερ-κράτος» που μπορεί να αποτελεί απειλή για την ελευθερία. Ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας ζήτησε τη διάλυση του ιντερνετικού κολοσσού εάν η μηχανή αναζήτησης της Google βρεθεί ότι έκανε κατάχρηση της κυρίαρχης θέσης της στην αγορά.
Αυτό ήταν το αποκορύφωμα μιας ταραχώδους εβδομάδας κατά τη διάρκεια της οποίας το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο άνοιξε τον δρόμο για «το δικαίωμα στη λήθη», αποφασίζοντας ότι η Google πρέπει να ικανοποιεί τα αιτήματα όσων χρηστών ζητούν να αφαιρεθούν από τα αποτελέσματα αναζήτησης οι σύνδεσμοι προς «παρωχημένες ή άσχετες» πληροφορίες που τους αφορούν.
Μάλιστα, όπως έγινε γνωστό, τις τελευταίες τρεις ημέρες, εκατοντάδες καταδικασμένοι από τα δικαστήρια πολίτες έχουν κάνει αίτηση στην Google να σβήσει από τη μηχανή αναζήτησής της οποιαδήποτε αναφορά στα παραπτώματά τους.
Η Γερμανία δεν έχει δικαίωμα να διαλύσει την Google, ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ όμως που είναι αντικαγκελάριος προειδοποίησε ότι το ομοσπονδιακό γραφείο για την αντιμετώπιση των καρτέλ θα ελέγξει τη συμπεριφορά της αμερικανικής εταιρείας. «Οι κίνδυνοι της ψηφιακής επανάστασης βρίσκονται στις αυταρχικές και ολοκληρωτικές τάσεις, αλλά και στη μονοπωλιακή δύναμη που υπονομεύει τους νόμους» έγραψε στην εφημερίδα «Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε».
Ήδη η Google έχει φθάσει σε κατ” αρχήν συμβιβασμό με τις Βρυξέλλες, έπειτα από έρευνα που κράτησε τρία χρόνια. Τα τελικά μέτρα που θα υιοθετηθούν το φθινόπωρο, βάζουν περιορισμούς για το πώς θα παρουσιάζονται κάποια αποτελέσματα αναζήτησης. Στη συμφωνία που έκανε η αμερικάνικη εταιρεία με την ΕΕ τον Φεβρουάριο προκειμένου να αποφύγει να πληρώσει πρόστιμα 5 δισ. ευρώ, δέχθηκε να δείχνει με πιο εμφανή τρόπο links αντιπάλων της.

Πηγή: news247.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Στο χειρότερο επίπεδο της 10ετίας η ελευθερία του Τύπου

Η ελευθερία του Τύπου βρίσκεται στα χειρότερα επίπεδα των τελευταίων 10 και πλέον ετών, υποστηρίζει το ανεξάρτητο ερευνητικό ινστιτούτο Freedom House στην ετήσια έκθεσή του, η οποία δημοσιεύθηκε την Πέμπτη, ενόψει της σημερινής Παγκόσμιας Ημέρας για την Ελευθερία του Τύπου.
Όπως σημειώνεται, μόλις ένας στους έξι ανθρώπους ζει σε χώρες όπου γίνεται σεβαστή η ελευθερία του Τύπου. Αντιθέτως, σχεδόν το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού κατοικεί σε «μη ελεύθερες» περιοχές, όπως χαρακτηρίζονται από την Freedom House.
Περιοχές όπου η δημοσιογραφική εργασία υφίσταται περιορισμούς εξαιτίας αυστηρής νομοθεσίας, πολιτικής επιρροής ή δυσχερούς πρόσβασης σε πληροφορίες, αλλά και περιοχές στις οποίες οι δημοσιογράφοι υποβάλλονται σε βασανιστήρια, διώξεις ή δολοφονούνται.

Στην 92η θέση η Ελλάδα
Σύμφωνα με την έκθεση της Freedom House, ιδιαίτερα αρνητική ήταν η εξέλιξη στο πεδίο της ελευθερίας του Τύπου το 2013 στη Ρωσία, την Κίνα και την Αίγυπτο. Η Ελλάδα τοποθετήθηκε από την οργάνωση στην 92η θέση της κατάταξης σε ένα σύνολο 197 χωρών, καταγράφοντας απώλεια επτά θέσεων σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά (2012).
Πολύ καλή «επίδοση» σημείωσε η Γερμανία, καταλαμβάνοντας την 18η θέση της σχετικής λίστας, παρέμεινε, ωστόσο, στην 9η θέση μεταξύ των 28 χωρών-μελών της ΕΕ. Στην κορυφή της κατάταξης βρέθηκαν η Ολλανδία, η Νορβηγία και η Σουηδία, με την Βόρεια Κορέα, το Ουζμπεκιστάν και το Τουρκμενιστάν να καταλαμβάνουν τις τελευταίες θέσεις.
Ο Γ.Γ των Ηνωμένων Εθνών Μπαν Κι Μουν, σε χθεσινή του ανακοίνωση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου, έκανε έκκληση για καλύτερη προστασία των δημοσιογράφων, προσθέτοντας ότι δεν επιτρέπεται να υπάρχει ατιμωρησία για όσους επιτίθενται ή επιχειρούν να εκφοβίσουν και να παρεμποδίσουν την εργασία των δημοσιογράφων.
Στο ίδιο μήκος κύματος και η ανακοίνωση του Συμβουλίου της Ευρώπης στο Στρασβούργο, το οποίο κάλεσε τα μέλη του να παρέχουν νομική διασφάλιση σε πληροφοριοδότες.

Απειλή για την ελευθερία του Τύπου η ψηφιακή παρακολούθηση
Η γερμανική κυβέρνηση ζήτησε από την πλευρά της να βελτιωθεί η πρόσβαση σε πληροφορίες και στις αναπτυσσόμενες χώρες, ενώ και η Ένωση Γερμανών Δημοσιογράφων (DJV) εξέδωσε σχετική ανακοίνωση. Σε αυτήν υπογραμμίζεται ότι η μαζική παρακολούθηση της ηλεκτρονικής επικοινωνίας από μυστικές υπηρεσίες στη Γερμανία συνιστά τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ελευθερία του Τύπου.
Όταν οι δημοσιογράφοι δεν μπορούν να διατηρήσουν μυστική την ταυτότητα των πληροφοριοδοτών τους ή αδυνατούν να τους προστατέψουν από πιθανές διώξεις, η ελευθερία του Τύπου πλήττεται, δήλωσε ο επικεφαλής του DJV Μίχαελ Κόνκεν. Ο ίδιος έκανε έκκληση στη γερμανική κυβέρνηση να λάβει υπόψη της την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων, «ειδάλλως το μέλλον της ελευθερίας του Τύπου στη χώρα μας διαγράφεται δυσοίωνο».

ΠΗΓΗ: DEUTSCHE WELLE Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Αντίο Ελευθερία, Αντίο Ευημερία

Ποτέ και πουθενά στον κόσμο, σε όλες τις ιστορικές εποχές, δεν υπήρξαν συνθήκες ευημερίας για τους απλούς ανθρώπους χωρίς συνθήκες οικονομικής ελευθερίας. Αυτή η απλή διαπίστωση συνιστά τη δικαίωση του κλασσικού πολιτικού και οικονομικού φιλελευθερισμού, o οποίος υπερασπίζεται την έννοια της ελευθερίας ως το οξυγόνο που είναι αναγκαίο για να αναπνέει κάθε οικονομία προκειμένου να επιτυγχάνει ανάπτυξη, πλούτο και ευημερία.
Από αυτή την άποψη είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η έκθεση του Heritage Foundation (http://www.heritage.org/index/) η οποία καταγράφει και αξιολογεί τις συνθήκες οικονομικής ελευθερίας ανά τον κόσμο. Το Heritage είναι ένας καταξιωμένος οργανισμός με έδρα τις ΗΠΑ που παράγει ιδέες και πολιτικές για την οικονομία και η επιστημονική αξιοπιστία του είναι εξαιρετικά υψηλή.
Στην έκθεση λοιπόν για το 2014 το Heritage Foundation κατατάσσει την Ελλάδα στην 119η θέση μεταξύ 180 χωρών που αξιολογεί, καθώς η χώρα μας συγκεντρώνει με βάση διάφορους επιμέρους δείκτες (δικαιώματα περιουσίας, διαφθορά, επιχειρηματική ελευθερία, επενδυτική και εμπορική ελευθερία, δημοσιονομική πολιτική κοκ) βαθμολογία 55,7 που την κατατάσσει στην ομάδα χωρών που χαρακτηρίζονται «ως επί το πλείστον ανελεύθερες οικονομίες».
Το εξωφρενικό είναι πως η Ελλάδα όχι μόνο είναι στους «ουραγούς» αλλά χρόνο με το χρόνο επιδεινώνεται η θέση της. Έτσι σε σύγκριση που την έκθεση του 2013 η Ελλάδα έχει υποχωρήσει κατά 5,5 μονάδες. Έχει «επιδόσεις» δηλαδή ανάλογες με την Αλγερία που έχασε 4,9 μονάδες και την Γουινέα που έχασε 5,9 μονάδες! Αυτοί είναι οι «καρποί» των πολιτικών που εφαρμόζονται στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, έχοντας βάλει την οικονομία στον «γύψο». Και όσες επικοινωνιακές πιρουέτες κι αν αποτολμούν οι κυβερνώντες, όσα success stories κι αν προσπαθούν να «πουλήσουν», η πραγματικότητα έτσι όπως βιώνεται στην αγορά και στην καθημερινότητα αλλά και όπως αξιολογείται από οργανισμούς όπως το Heritage Foundation, δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας. Πάμε σε λάθος κατεύθυνση, τρέχοντας σε λάθος δρόμο και με λάθος τρόπο.
Το να ξέρεις ποιο είναι το σωστό και να μην το κάνεις, συνιστά πράξη δειλίας. Κι αυτό είναι το σοβαρότερο αμάρτημα της σημερινής πολιτικής πραγματικότητας. Την ευημερία την φέρνει η ελευθερία και την ελευθερία την φέρνει η τόλμη και το θάρρος. Και τα δύο αυτά χαρακτηριστικά είναι άγνωστα στο υφιστάμενο πολιτικό σύστημα από το οποίο είναι σαφές πλέον δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα, παρά μόνο την εμμονή στο λάθος που κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα.
ΥΓ: Γελάω με τις ανοησίες των Ευρωπαίων, τις οποίες παίρνει στα σοβαρά μόνον ο Στουρνάρας. Ο επικεφαλής του Eurogroup Ντάισελμπλουμ μας έβγαλε «κίτρινη κάρτα» για την πορεία του προγράμματος. Δηλαδή, αφού πρώτα έδωσαν τη λάθος συνταγή τώρα τα βάζουν με τον ασθενή που έχει πέσει σε κώμα! Γι αυτό και το ερώτημα είναι ένα και μόνον. Πότε θα μπει τελεία σε αυτό το θέατρο του παραλόγου;

Πηγή: rizopoulospost.com Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

84η η Ελλάδα στον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου

Την στιγμή που η Ελλάδα βρίσκεται σε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας της, η ενημέρωση του λαού φαίνεται να λογοκρίνεται περισσότερο από ποτέ καθώς βρισκόμαστε στην θέση 84 στον πίνακα κατάταξης παγκοσμίου δείκτη Ελευθερίας του λόγου του Τύπου, δηλαδή 14 θέσεις πιο κάτω από ότι ήταν την περσινή χρονιά. Η κατάσταση δημοσιεύθηκε από τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα και όπως φαίνεται αντανακλά ξεκάθαρα την στάση και τις προθέσεις των κυβερνήσεων προς την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης, μεσοπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα. Στις πρώτες τρεις θέσεις παραμένουν οι ίδιες χώρες, που ήταν και πέρσι ενώ η Φινλανδία φέτος διακρίθηκε ως η χώρα που περισσότερο σέβεται την ελευθερία των ΜΜΕ και ακολουθούν η Ολλανδία και η Νορβηγία.
Αν κοιτάξουμε την λίστα πιο προσεκτικά θα δούμε πως οι Σκανδιναβικές χώρες αποδεικνύουν και πάλι την ικανότητά τους να διατηρήσουν ένα βέλτιστο περιβάλλον για τα ΜΜΕ. Η Φινλανδία (1, 0), η Ολλανδία (2, +1) και η Νορβηγία (3, -2) παραμένουν στις τρεις πρώτες θέσεις. Ο Καναδάς (20, -10) μπορεί να έπεσε 10 θέσεις αλλά παραμένει στην πρώτη 20άδα ενώ για πρώτη φορά βλέπουμε την Ανδόρα (5) και το Λιχτενστάιν (7) στις πρώτες 10 θέσεις.
Στο άλλο άκρο του δείκτη, οι ίδιες τρεις χώρες όπως πάντα – Τουρκμενιστάν, Βόρεια Κορέα και η Ερυθραία – καταλαμβάνουν τις τρεις τελευταίες θέσεις στο δείκτη. Η Ερυθραία (179), που πρόσφατα ταρακουνήθηκε από μια σύντομη ανταρσία από στρατιώτες στο υπουργείο πληροφοριών, εξακολουθεί να είναι μια τεράστια ανοιχτή φυλακή για τους ανθρώπους της και αφήνει τους δημοσιογράφους να πεθαίνουν υπό κράτηση.
Εντύπωση κάνει όμως η μεγάλη αλλαγή στην κατάταξη κάποιων χωρών. Το Μαλάουι (75, +71) κατέγραψε το μεγαλύτερο άλμα 71 θέσεων, η Ακτή Ελεφαντοστού (96, +63), που αναδύεται από την μετεκλογική κρίση μεταξύ των υποστηρικτών του Laurent Gbagbo και Alassane Ouattara, έχει επίσης ανέβει 63 θέσεις. Η Βιρμανία (151 +18) συνέχισε την ανάβαση στον δείκτη σε σχέση με την περσινή χρονιά. Το Αφγανιστάν (128, +22) παρουσίασε επίσης σημαντική άνοδο, χάρη στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι οι οποίοι να είναι στη φυλακή, ωστόσο, αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις, ιδίως με την απόσυρση των ξένων στρατευμάτων.
Εντυπωσιακές όμως ήταν και οι μεγάλες πτώσεις στην κατάταξη όπως του Μάλι (99, -74) το οποίο κατέγραψε τη μεγαλύτερη πτώση, ως αποτέλεσμα της όλης αναταραχής μέσα στο 2012. Το στρατιωτικό πραξικόπημα στο Μπαμάκο στις 22 Μαρτίου και η εξαγορά του βορρά από ένοπλους ισλαμιστές και Τουαρέγκ αυτονομιστές εξέθεσαν τα ΜΜΕ με τη λογοκρισία και τη βία. Η Τανζανία (70, -36) βυθίστηκε 36 ολόκληρες θέσεις, διότι, σε διάστημα τεσσάρων μηνών, ένας δημοσιογράφος σκοτώθηκε ενώ κάλυπτε μια διαδήλωση και ένας ακόμη δημοσιογράφος δολοφονήθηκε. Το Σουλτανάτο του Ομάν (141η), έπεσε 24 θέσεις καθώς περίπου 50 bloggers διώχθηκαν ενώ περίπου 28 καταδικάστηκαν μόνο το Δεκέμβριο. Στην Ασία, η Ιαπωνία (53, -31) έχει επηρεαστεί από την έλλειψη διαφάνειας και τον σχεδόν μηδενικό σεβασμό για την πρόσβαση σε πληροφορίες για θέματα που αφορούν άμεσα ή έμμεσα την Φουκουσίμα. Η Μαλαισία (145, -23) έπεσε 23 θέσεις επειδή η πρόσβαση στην πληροφόρηση γίνεται όλο και πιο περιορισμένη. Η ίδια κατάσταση επικρατεί στην Καμπότζη (143, -26).
Σύμφωνα με τα στοιχεία η πιο θανατηφόρα χώρα για τους δημοσιογράφους το 2012 ήταν η Συρία (176, 0), όπου δημοσιογράφοι και bloggers είναι τα θύματα ενός πολέμου πληροφοριών ο οποίος διεξάγεται από το καθεστώς Άσαντ, το οποίο δεν σταματά μπροστά σε τίποτα προκειμένου να πατάξει και να επιβάλει συσκότιση των ειδήσεων.

Πηγή: http://www.koutipandoras.gr/

Για να δείτε την έκθεση πατήστε εδώ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ένας ελεύθερος κόσμος

Ένας ελεύθερος κόσμος

Αυθεντικός τίτλος: It’s a free world
Σκηνοθεσία: Ken Loach
Έτος παραγωγής : 2007
Διάρκεια: 93′
Παίζουν:
Kierston Wareing, Juliet Ellis, Leslaw Zurek

Υπόθεση:
Η Άντζι απολύεται από μια εταιρεία στρατολόγησης φτηνών εργαζομένων από ανατολικές χώρες. Είναι Αγγλίδα, κόρη λιμενεργάτη, και το λέει η καρδιά της. Είναι όμως και χωρισμένη μητέρα ενός 10χρονου παιδιού με χρέη σε κάρτες και δάνεια που τρέχουν. Μαζί με τη συγκάτοικό της, Ρόουζ, αποφασίζουν να γίνουν αφεντικά του εαυτού τους. Στήνουν ένα παράνομο γραφείο ανεύρεσης εργασίας, το οποίο στρατολογεί φτηνούς και βολικούς μετανάστες — εργάτες σε εταιρείες με μεροκάματα πείνας . Σε αντάλλαγμα για αυτές τις “υπηρεσίες” κρατούν ένα μέρος από την αμοιβή των εργατών.
Σε μια διαρκώς πιο ανταγωνιστική κοινωνία-ζούγκλα, όπου η επιβίωση προϋποθέτει έναν αδιάκοπο μοναχικό αγώνα κατά πάντων, η ηρωίδα προσπαθεί να βρει τη θέση της στη βρετανική κοινωνία «κλοτσώντας και σκουντώντας». Αλλά με τι κόστος;
*Η ταινία, λόγω του θέματός της και της πολιτικής της ματιάς, δε βρήκε διανομή στην Αγγλία και βγήκε κατ’ ευθείαν σε dvd!

πηγή: noumero 11

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η ελευθερία στο διαδίκτυο και η παγκόσμια λογοκρισία

Η Ελευθερία του Διαδικτύου είναι κάτι που οι περισσότεροι από εμάς θεωρούμε δεδομένο, αλλά τα πράγματα δεν είναι το ίδιο σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με μια νέα έκθεση από την μη κερδοσκοπική οργάνωση Freedom House, 34 από τις 60 χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα έχουν υποστεί λογοκρισία στην ελευθερία του Διαδίκτυου κατά το παρελθόν έτος και μόνο.
Για το 2013, αναφέρει στην έκθεση της "Ελευθερία στο Διαδίκτυο", το Ιράν, η Κούβα, η Κίνα και η Συρία ήταν μόνο μερικές από τις χώρες όπου οι περιορισμοί ήταν μεγαλύτεροι. Η Κίνα μπλόκαρε εκατομμύρια ιστοσελίδες και ο στρατός των απασχολουμένων που απαιτούνται για το θέμα αυτό, μετατρέπει τη χώρα σε μία με τη πιο περίτεχνα τεχνολογική συσκευή για τη λογοκρισία στο διαδίκτυο.
Στο άλλο άκρο του φάσματος, η Ισλανδία, η Εσθονία και η Γερμανία καταλαμβάνουν την εξέδρα με τις υψηλότερες θέσεις, με τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι στο κατώπι. Ωστόσο, η τελευταία γνώρισε μια από τις πιο απότομες πτώσεις, κυρίως λόγω των αποκαλύψεων σχετικά με τα προγράμματα επιτήρησης της NSA. Συγκεκριμένα, η έκθεση αναφέρει: «Επικριτές εξέφρασαν την ανησυχία τους ότι τα μυστικά προγράμματα της NSA μπορούν να παραβιάσουν την 4η Τροποποίηση του συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία προστατεύει τους ανθρώπους στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών (πολίτες και μη-πολίτες) από παράλογες αναζητήσεις και κατασχέσεις, καθώς και τα ανθρώπινα δικαιώματα που κατοχυρώνονται σε διεθνείς συμφωνίες».
Στις περισσότερες από τις μισές από τις χώρες που εξετάζονται από τη Freedom House, η κυβέρνηση είτε αγοράζει μια πιο εξελιγμένη τεχνολογία επιτήρησης, διευρύνοντας το πεδίο εφαρμογής των ατόμων που παρακολουθούνται, είτε περνόντας νέους νόμους που της δίνουν μεγαλύτερη εξουσία παρακολούθησης.
Πολλές χώρες επίσης κάνουν μία άλλου είδους μετάβαση, από την τεχνολογία στα νομικά, καθώς μάχονται το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου.
Και συμπληρώνει η έκθεση αυτή : «Ενώ το κλείδωμα και το φιλτράρισμα παραμένουν οι προτιμώμενες μεθόδοι λογοκρισίας σε πολλές χώρες, οι κυβερνήσεις στρέφονται όλο και περισσότερο στο ποιος μιλάει σε απευθείας σύνδεση και μετά εξερευνούν τρόπους για να τους τιμωρήσουν. Σε ορισμένες χώρες, ο χρήστης μπορεί και να συνελήφθη για ένα απλό μήνυμα στο Facebook ή για ένα «like» στο σχόλιο ενός φίλου που είναι κρίσιμο από τις αρχές.»
Αν αναρωτιέστε, η έκθεση της Αμερικάνικης οργάνωσης Freedom House δεν περιλαμβάει την Ελλάδα στις υπό εξέταση χώρες, αν και αυτό θα ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Γιατί, μην μας πείτε ότι δεν παρακολουθούν οι Ελληνικές αρχές αλλά και οι αλλοδαπές υπηρεσίες, τις συνομιλίες μας ή την κίνηση μας στο διαδίκτυο.
Ισως και να μην σας νοιάζει γιατί απλά ξέρετε ότι δεν θα βρούν τίποτα ενδιαφέρον επάνω σας και θα φύγουν, αλλά δεν είναι εκεί το ζήτημα.

Πηγή: http://iguru.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ας φάμε τις σάρκες μας

Το τελευταίο διάστημα διαπιστώνω, ολοένα και περισσότερο, με φρίκη και απέχθεια, ότι πολλοί άνθρωποι έχουν αρχίσει και αναπτύσσουν ένστικτα μίσους απέναντι στους άλλους, τα οποία εκδηλώνονται με ποικίλους τρόπους και δι’ ασήμαντον αφορμή, στις περισσότερες των περιπτώσεων. Και διερωτώμαι, είναι αυτό σημείο των καιρών ή μήπως ανέκαθεν υπήρξε κομμάτι της κουλτούρας μας, το οποίο καλύψαμε πρόχειρα με ευμάρεια στους καιρούς της αφθονίας και τώρα που ξέφτισε το περιτύλιγμα κανιβαλίζουμε αδιακρίτως στους καιρούς τους χαλεπούς;
Έχω την αίσθηση, για να μην πω τη βάσιμη υποψία, ότι από άκρου εις άκρον στη χώρα έχουν διαμορφωθεί στρατόπεδα αποτελούμενα από ένα συνονθύλευμα ετοιμοπόλεμων κομάντος, διαφορετικών κοινωνικών στρωμάτων και εκπαίδευσης. Όλοι μπορούν να μπουν στο τάγμα, όποιο διαλέξει ο καθένας. Ιδιωτικοί υπάλληλοι εναντίον δημοσίων και δη απολυμένων ΕΡΤ και όσων πλέον κινδυνεύουν με απόλυση, υποστηρικτές της κυβερνητικής φόρμουλας για την εξυγίανση του κράτους εναντίον συριζέων ριζοσπαστών και όχι μόνο, χρυσαυγίτες εναντίον του σύμπαντος και πάει λέγοντας. Σε μεγάλο βαθμό η προπαγάνδα, τόσο στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στο εξωτερικό, έχει κάνει καλά τη δουλειά της και αυτό γιατί είμαστε όλοι ευάλωτοι απέναντι σε αυτό που μας συμβαίνει και το ένστικτο επιβίωσης μας επιβάλει να λειτουργούμε επιθετικά σε πρόσωπα και καταστάσεις του χεριού μας για να βγάλουμε το άχτι μας.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν απολέσει κάθε ίχνος ευαισθησίας και είναι έτοιμοι να κατακεραυνώσουν τους πάντες στο διάβα τους. Θεωρώ πως αυτό που δεν έχουμε αντιληφθεί είναι ότι παίζουμε με την ίδια ομάδα σε αυτό το παιχνίδι του παραλόγου και έχουμε ένα κοινό χαρακτηριστικό. Δεν είμαστε ελεύθεροι. Οι σκέψεις και τα σχέδια μας, ακόμα και για τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα είναι αγκυλωμένα σε εμπόδια που δεν ελέγχουμε εμείς οι ίδιοι. Δεν έχουμε ούτε καν την ευχέρεια να αποφασίσουμε πώς θα διαθέσουμε το εισόδημά μας, αφού είναι μεν τόσο πενιχρό και επιπλέον πληρώνουμε φόρους και εισφορές χωρίς αντίκρισμα.
Τίποτα δεν μας ανήκει πλέον και το ζήτημα δεν έχει μόνο οικονομικές προεκτάσεις. Είναι ζήτημα αξιών. Ανατρέπεται, άραγε, αυτή η κατρακύλα; Μπορεί κάποιος να εφεύρει τρόπους μέσα στην καθημερινότητά του έτσι ώστε να νιώθει απόλυτα κύριος του εαυτού του μέσα σε αυτή την οικονομική και ηθική αιχμαλωσία για να προστατεύσουμε τουλάχιστον τη σωματική και ψυχική μας υγεία; Ελευθερία σημαίνει να επιλέγεις ποιο δρόμο θέλεις να διαλέξεις. Μπορούμε να διαλέξουμε;

Πηγή: http://www.protagon.gr/-της Σταματέλλας Πουλή

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....