18 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια ημέρα δράσης για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην απεργία

Όλο και συχνότερα παρατηρούνται περιστατικά αμφισβήτησης / αναίρεσης του απεργιακού δικαιώματος για τους εργαζόμενους στο δημόσιο τομέα, κυρίως λόγω της διεύρυνσης της λίστας των υπηρεσιών του δημοσίου για τις οποίες διακυβεύεται το απεργιακό δικαίωμα και του περιορισμού των συλλογικών διαπραγματεύσεων, ενώ υπάρχουν και οι περιπτώσεις κυβερνήσεων που άμεσα παραβιάζουν τα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα.
Πολλές συνδικαλιστικές οργανώσεις σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν κάνει χρήση των μηχανισμών επιτήρησης που έχει προβλέψει η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO) για την αντιμετώπιση των παραβιάσεων, την προστασία των εργαζομένων και την ενδυνάμωση του συνδικαλιστικού κινήματος.
Σύμφωνα με την PSI η διαμάχη που έχει ξεσπάσει από το 2012 μεταξύ της επιτροπής εργαζομένων και της επιτροπής εργοδοτών αφορά όλους τους εργαζόμενους και δεν μπορεί να παραμείνει εντός των τειχών του ILO.
Να θυμίσουμε ότι το 2012 στην τριμερή επιτροπή εφαρμογής των διεθνών κανόνων εργασίας του ILO, στην οποία συμμετέχουν εκπρόσωποι των κυβερνήσεων, των εργοδοτών και των εργαζομένων είχαν κληθεί να δώσουν λόγο 45 χώρες για το αν και με ποιο τρόπο εφαρμόζουν το επίμαχο άρθρο 87 της διεθνούς συνθήκης εργασίας που αφορά το δικαίωμα του συνδικαλίζεσθαι και το απεργιακό δικαίωμα. Ωστόσο, ύστερα από την πεισματική άρνηση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Εργοδοτών να αναγνωρίσει το δικαίωμα της απεργίας ως καθολικό, η συνεδρίαση της επιτροπής του ILO έληξε χωρίς να πάρει απόφαση.
Το Μάρτιο η διοικούσα αρχή του ILO θα αποφασίσει για την επίλυση της σύγκρουσης. Όπως αναφέρει η PSI στο σχετικό δελτίο τύπου αν δεν υπάρξει συμφωνία θα υποστηρίξει την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο, για συμβουλευτική γνώμη επί του θέματος, όπως προβλέπεται από το καταστατικό του ILO.
Σε ότι αφορά τις δημόσιες υπηρεσίες συγκεκριμένα, η PSI υπενθυμίζει ότι οι παραβιάσεις των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων στο δημόσιο τομέα είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο και στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για συστημικές παραβιάσεις.
«Πολλές κυβερνήσεις έχουν ήδη εφαρμόσει στο δημόσιο τομέα τις χειρότερες πρακτικές του ιδιωτικού τομέα , σήμερα το 50% των εργαζομένων στις δημόσιες υπηρεσίες είναι σε επισφαλή εργασιακή σχέση, στην πλειονότητα γυναίκες». Περισσότερα εδώ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Πάνω από 212 εκατ. άνεργοι το 2019

Νέα άνοδο θα εμφανίσει τα επόμενα πέντε χρόνια η ανεργία παγκοσμίως, με τον αριθμό των ανέργων να προβλέπεται ότι θα αυξηθεί κατά 3 εκατ. άτομα το 2015, και να ξεπερνά τα 212 εκατ. άτομα μέχρι το 2019 από 201 εκατ. σήμερα, σύμφωνα με νέα έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Εργασίας (ILO).
Όπως αναφέρεται στην έκθεση, μέχρι το 2019 θα πρέπει να δημιουργηθούν 280 εκατ. θέσεις εργασίας προκειμένου να κλείσει το «παγκόσμιο χάσμα εργασίας» -δηλαδή ο αριθμός των θέσεων που έχουν χαθεί από τότε που ξεκίνησε η οικονομική κρίση.
Η κατάσταση έχει βελτιωθεί στις ΗΠΑ, τη Βρετανία και την Ιαπωνία, όμως παραμένει δύσκολη στην Ευρώπη, σύμφωνα με τον ILO. Η ανεργία των νέων παραμένει σοβαρή ανησυχία, ιδιαίτερα στην νότια Ευρώπη. «Οι πολιτικές αντιδράσεις στις προκλήσεις αυτές παραμένουν άτολμες και πρέπει να αντιμετωπιστεί επειγόντως αυτή η σοβαρή κατάσταση στην αγορά εργασίας. Στην αρχή του 2014 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή λανσάρισε ένα πρόγραμμα εγγυήσεων προκειμένου να αντιμετωπίσει την ανεργία των νέων στην Ευρώπη. Σε πολλές περιπτώσεις, όμως υπάρχουν καθυστερήσεις στην εφαρμογή του προγράμματος», σημειώνεται στην έκθεση.
Στα θετικά, ο ILO εντάσσει την μεγάλη πτώση στις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου που, εάν διατηρηθούν, θα μπορούσαν να βελτιώσουν της προοπτικές της απασχόλησης στις αναπτυγμένες οικονομίες και στις ασιατικές χώρες. Την ίδια ώρα όμως, η αδυναμία των τιμών του πετρελαίου είναι πιθανό να πλήξει σοβαρά τις αγορές εργασίας σε μεγάλες χώρες-παραγωγούς πετρελαίου και αερίου, ιδιαίτερα στην Λατινική Αμερική, στην Αφρική και στις Αραβικές χώρες.
«Οι τάσεις που βλέπουμε είναι ανησυχητικές, όμως μπορούμε να βελτιώσουμε τη συνολικότερη οικονομική εικόνα εάν διευθετήσουμε τις υποβόσκουσες αδυναμίες, ιδιαίτερα την συνεχιζόμενη έλλειψη συνολικής ζήτησης, την στασιμότητα στην ευρωζώνη, τις αβέβαιες προοπτικές για παραγωγικές επενδύσεις, ιδιαίτερα στις μικρές επιχειρήσεις, και την αυξανόμενη ανισότητα», τονίζεται στην έκθεση. Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Σε «βαρομετρικά» χαμηλότερα του 2007 οι μισθοί στην Ελλάδα

Στην ομάδα των χωρών που έχουν κατρακυλήσει οι μισθοί των εργαζομένων σε επίπεδα χαμηλότερα από εκείνα του 2007 συμπεριλαμβάνεται και η Ελλάδα.
Συγκεκριμένα στην Ισπανία, την Ελλάδα, την Ιρλανδία, την Ιταλία, την Ιαπωνία και τη Βρετανία, οι μέσοι μισθοί είναι μάλιστα κατώτεροι εκείνων του 2007. η σχετική διαπίστωση συμπεριλαμβάνεται σε έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO).
Στην έκθεση μεταξύ άλλων διαπιστώνεται ότι παρέμειναν στάσιμοι οι μισθοί το 2013 στις ανεπτυγμένες οικονομίες και μάλιστα, σε ορισμένες από αυτές κατέγραψαν ακόμη και μείωση.
Στην έκθεση της ILO, ο οποία εκδίδεται ανά διετία, επισημαίνεται ότι οι πραγματικοί, αποπληθωρισμένοι μέσοι μισθοί των ανεπτυγμένων οικονομιών, που σημείωσαν πέρυσι αύξηση 0,2% έναντι 0,1% το 2012, δεν έχουν φθάσει στο επίπεδο στο οποίο βρίσκονταν πριν από το 2007.
Η οργάνωση του ΟΗΕ εκφράζει την ανησυχία της για το αυξανόμενο χάσμα ανάμεσα στην παραγωγικότητα της εργασίας, που εξακολουθεί να αυξάνεται, και την αναδιανομή της εν λόγω παραγωγικότητας μέσω των μισθών.
Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας υπενθυμίζει επίσης πως οι μισθολογικές ανισότητες ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες παραμένουν και πως ο αγώνας «εναντίον των πρακτικών των διακρίσεων και των προκαταλήψεων που βασίζονται στο φύλο» μέσω «αποτελεσματικών πολιτικών σχετικών με τη μητρότητα, την πατρότητα και τις γονικές άδειες, καθώς και δράσεων ευαισθητοποίησης υπέρ μιας καλύτερης διανομής των οικογενειακών ευθυνών», πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα για τις κυβερνήσεις.
Τα αποτελεσματικότερα μέτρα για να διορθωθούν οι εισοδηματικές ανισότητες είναι η θέσπιση προοδευτικής φορολογίας, οι μεταβιβάσεις προς τα πιο φτωχά νοικοκυριά, οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και η θέσπιση κατώτατου μισθού.

Πηγή: ΑΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Αλλαγές στο καθεστώς των απεργιών

Έχοντας να επιλέξει μεταξύ απόλυτης ελευθερίας στη λήψη αποφάσεων για απεργία που ισχύει στη Γαλλία ή στην Ισπανία κι ενός άκρως περιοριστικού πλαισίου που εφαρμόζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο ή στη Βουλγαρία, η Ελλάδα καλείται από την τρόικα να αλλάξει τον τρόπο δράσης και λήψης αποφάσεων των συνδικάτων.
Μελέτη με την καταγραφή τού τι ισχύει στην Ευρώπη θα αποτελέσει το βασικό εργαλείο του υπουργείου Εργασίας στη σύνοδο των κοινωνικών εταίρων που θα πραγματοποιηθεί στη Γενεύη, με σύμμαχο το ILO.

Δίκαιος συμβιβασμός
Ένα δίκαιο συμβιβασμό μεταξύ της πραγματικής ανάγκης για καθιέρωση ενός σύγχρονου θεσμικού πλαισίου που θα διέπει τη συνδικαλιστική δράση στην Ελλάδα, των πιέσεων της τρόικας να εφαρμοστούν στη χώρα οι πιο «σκληρές» πολιτικές που ισχύουν σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Βουλγαρία και των έντονων αντιδράσεων όχι μόνο των συνδικάτων, αλλά και κυβερνητικών στελεχών που προέρχονται κυρίως από το ΠΑΣΟΚ, επιδιώκει το υπουργείο Εργασίας στο θέμα της αλλαγής του συνδικαλιστικού νόμου. Πρόκειται για ένα θέμα «εμβληματικού χαρακτήρα» για την τρόικα των δανειστών, που ζητεί την επιβολή των πιο σκληρών προβλέψεων, όπως για παράδειγμα η λήψη απόφασης για απεργία με απόλυτη πλειοψηφία 50%+1 της γενικής συνέλευσης των μελών μιας επιχείρησης, που ισχύει μόνο στη Βουλγαρία. Στην Ελλάδα οι απεργίες προστατεύονται από το Σύνταγμα και οι προϋποθέσεις καθορίζονται από νόμο. Αποφάσεις λαμβάνονται από τη Γενική Συνέλευση (σωματεία) ή από το Δ.Σ.
Για να ξεπεράσει τις ασφυκτικές οχλήσεις των δανειστών, ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης ανέθεσε σε δικηγορικό γραφείο τη διεξαγωγή μελέτης σε τουλάχιστον δέκα χώρες της Ε.Ε., την οποία παρέδωσε ήδη στους εκπροσώπους της τρόικας. Παράλληλα, πριν ακόμη επισκεφθεί το Παρίσι, είχε έρθει σε συμφωνία με τον Διεθνή Οργανισμό Εργασίας (ILO) ώστε να τεθεί επικεφαλής μιας προσπάθειας διεξαγωγής διαλόγου με τους κοινωνικούς εταίρους της Ελλάδας. Ο ίδιος ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης έχει παραδεχθεί ότι είναι πλέον ώριμες οι συνθήκες ώστε αυτονόητα θέματα, όπως η αλλαγή ενός ξεπερασμένου πλαισίου, να συζητηθούν και να συμφωνηθούν μεταξύ των κοινωνικών εταίρων. Με την απόφασή του δε, ο διάλογος να διεξαχθεί στη Γενεύη, την έδρα του ILO, οργανισμού στον οποίο έχει πολλές φορές καταφύγει η ΓΣΕΕ, ο υπουργός Εργασίας επιδιώκει να θέσει τους πάντες και κυρίως τη ΓΣΕΕ προ των ευθυνών τους. Και μάλιστα για ένα θέμα όπως το θεσμικό πλαίσιο που διέπει τη συνδικαλιστική δράση στην Ελλάδα, που και από τα ίδια τα συνδικάτα –ή τουλάχιστον τα πλέον ώριμα μέλη τους– έχει χαρακτηριστεί παρωχημένο και εκ του αποτελέσματος αποτυχημένο.

Τι ισχύει στις άλλες χώρες
-Στο Βέλγιο είναι επίσης συνταγματικά αναγνωρισμένο το δικαίωμα για απεργίες, χωρίς όμως να καθορίζεται από νόμο. Απεργίες αποφασίζονται κατόπιν συλλογικής διαπραγμάτευσης, χωρίς να απαιτείται η ύπαρξη αναγνωρισμένου σωματείου. Στο Δημόσιο, οι όροι καθορίζονται μέσω Συλλογικής Σύμβασης, με στόχο τη διαφύλαξη του δημοσίου συμφέροντος. Το δικαίωμα ανταπεργίας για τους εργοδότες αναγνωρίζεται υπό προϋποθέσεις, όμως δεν εφαρμόζεται στην πράξη.
-Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το δικαίωμα για απεργία αναγνωρίστηκε άμεσα το 1998, ενώ έως το 1999, ο εργοδότης μπορούσε να καταγγείλει τη σύμβαση εργασίας των απεργών. Πλέον, οι απεργοί προστατεύονται για 12 εβδομάδες (ισχύει μόνο για τους υπαλλήλους και όχι για τους εργάτες). Ακόμη και σήμερα, βέβαια, δεν εξασφαλίζεται η δυνατότητα επαναπρόσληψης εργαζομένου που απολύθηκε, ακόμη κι αν η απόφαση κρίθηκε παράνομη! Για να ληφθεί απόφαση απεργίας, πρέπει να πραγματοποιηθεί μυστική ψηφοφορία των μελών της συνδικαλιστικής οργάνωσης, ενώ 7 ημέρες νωρίτερα θα πρέπει να έχει ενημερωθεί για την ψηφοφορία ο εργοδότης. Στο Δημόσιο, σε περίπτωση απεργίας, ο κρατικός μηχανισμός παρέχει υπηρεσίες. Η ανταπεργία επιτρέπεται ως αμυντική μορφή αντίδρασης των εργοδοτών.
-Στην Ισπανία, το δικαίωμα προβλέπεται στο Σύνταγμα, η απεργία κηρύσσεται από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις ελεύθερα, ενώ εάν κηρυχθεί από συμβούλια εργαζομένων, πρέπει να υπάρχει πλειοψηφία μελών. Πρόκειται για ατομικό δικαίωμα που μπορεί να αποφασιστεί ακόμη και από αυτόνομες ομάδες. Στο Δημόσιο, προϋπόθεση για την πραγματοποίηση απεργίας είναι η συνέχιση παροχής βασικών υπηρεσιών στο κοινωνικό σύνολο.
-Στη Γερμανία, το δικαίωμα καθορίζεται με συλλογικές συμβάσεις. Δεν είναι νόμιμη μια απόφαση για απεργία «όταν ο σκοπός της αποτελεί ζήτημα που οι κοινωνικοί εταίροι δεν είναι αρμόδιοι να ρυθμίσουν με συλλογική σύμβαση». Προκηρύσσεται από συνδικαλιστικές οργανώσεις και θεωρούνται παράνομες οι «αδέσποτες» απεργίες. Βέβαια, θεωρείται εσωτερικό θέμα των συνδικάτων ο τρόπος λήψης της απόφασης και δεν ασκεί επιρροή στη νομιμότητα της απεργίας. Στο δημόσιο, απαιτείται προσωπικό ασφαλείας για τη λειτουργία της υπηρεσίας, ενώ η ανταπεργία θεωρείται αμυντικό μέτρο, στο πλαίσιο της «ισότητας των όπλων».
-Στη Γαλλία, βάσει Συντάγματος αλλά και του γαλλικού δικαίου, η απεργία είναι κατ’ αρχήν νόμιμη. Αρκεί η απόφαση μιας άτυπης ομάδας, ενώ οι συμμετέχοντες δεν χρειάζεται να είναι μέλη σωματείου. Δεν προβλέπονται αντιπροσωπευτικότητα ή πλειοψηφίες. Απαιτείται, όμως, προειδοποίηση. Στο δημόσιο, περιορισμοί υπάρχουν στης δημόσιες μεταφορές, ενώ απαγορεύονται σε ενστόλους. Δεν προβλέπεται δικαίωμα ανταπεργίας για τους εργοδότες.
-Στη Βουλγαρία, απαιτείται πλειοψηφία μεγαλύτερη του 50% από το σύνολο του προσωπικού, τόσο για την υπογραφή σύμβασης όσο και για την πραγματοποίηση απεργίας. Στις ΔΕΚΟ, πρέπει με συμφωνία να ρυθμιστούν οι προϋποθέσεις.

Πηγή: Εφημερίδα Καθημερινή Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Έκθεση ILO: Καταρράκωση της κοινωνικής ασφάλισης με πρόσχημα την κρίση

Η ομάδα επικοινωνίας του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού προχώρησε στη μετάφραση των κυριότερων σημείων της Έκθεσης της ILO (Διεθνής Οργάνωση Εργασίας του ΟΗΕ) του 2014 για τις Πολιτικές Κοινωνικής Προστασίας Παγκοσμίως (μπορείτε να την διαβάσετε ΕΔΩ) και παρουσιάζουμε τα συγκλονιστικά στοιχεία παρακάτω.
Είναι πλέον προφανές ότι ειδικά σε περιόδους οικονομικής κρίσης όπως αυτή που διανύουμε, τα ανθρώπινα δικαιώματα βρίσκονται σε δεινή κατάσταση. Σύμφωνα με την Έκθεση της ILO (Διεθνής Οργάνωση Εργασίας του ΟΗΕ), οι πολιτικές κοινωνικής προστασίας και ασφάλισης, που παίζουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην υλοποίηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην υγεία, στην παιδεία, στη μείωση της φτώχειας και της κοινωνικής ανισότητας και στην υποστήριξη της ανάπτυξης, αντί να ενισχύονται, όλο και υποχωρούν.
Πράγματι, ενώ η ανεργία αναγνωρίζεται από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ως ένα από τα ενδεχόμενα που οφείλουν να καλύπτονται από τα εθνικά συστήματα κοινωνικής προστασίας (άρθρο 25), και ενώ τα στοιχεία από την Ευρωπαϊκή Ένωση καταδεικνύουν ότι οι άνεργοι που λαμβάνουν επίδομα ανεργίας είναι πιο πιθανό να επιστρέψουν στην εργασία από όσους δεν λαμβάνουν (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 2014b, σ. 163), το δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση σε περίπτωση ανεργίας συρρικνώνεται, ακριβώς την περίοδο που είναι πιο αναγκαίο. Το 2010-2011 το ποσοστό του ΑΕΠ των δημόσιων δαπανών για την κοινωνική προστασία των ατόμων σε ηλικία εργασίας στην Ελλάδα (εξαιρώντας την Υγεία) έφτανε μόλις το 2% (ποσοστό μικρότερο από τα αντίστοιχα της Αλβανίας και της Βουλγαρίας) ενώ σε χώρες όπως το Βέλγιο, η Ιρλανδία, ακόμα και στην Ισπανία που έχει χτυπηθεί από την κρίση, ξεπερνά το 6% και στις Σκανδιναβικές το 8%.
Ως άμεση συνέπεια, από το 2007 ως το 2012, η παιδική φτώχεια αυξήθηκε σε 19 από τα 28 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ περισσότερα από το ένα τέταρτο των παιδιών στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στη Βουλγαρία, στη Ρουμανία και στην Ισπανία ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας (7.178 ευρώ τον χρόνο σε ατομικό επίπεδο και 15.073 ευρώ για τετραμελή οικογένεια). Η αύξηση αυτή της παιδικής φτώχειας έχει προκαλέσει ανησυχία για τις αρνητικές μακροπρόθεσμες επιπτώσεις σε σχέση με τη μελλοντική προοπτική απασχόλησης των παιδιών του σήμερα, αλλά και για το μέλλον της παραγωγικότητας των ευρωπαϊκών οικονομιών (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, 2014A).
Όσον αφορά τις συντάξεις, η Ελλάδα είναι από τις ελάχιστες χώρες σε παγκόσμιο επίπεδο (με μόνες άλλες ευρωπαϊκές χώρες την Ισπανία και την Αλβανία) όπου παρατηρείται μείωση των καλύψεων, κατά την περίοδο 2010-2012. Μάταια ο Νομπελίστας οικονομολόγος Joseph Stiglitz κρούει τον κώδωνα του κινδύνου: “Όταν η οικονομία γίνεται πιο αδύναμη, οι δαπάνες για τα συστήματα κοινωνικής προστασίας πρέπει αυτομάτως να ανεβαίνουν, αφού συμβάλλουν στη σταθεροποίηση της οικονομίας. Ωστόσο, ένα από τα θλιβερά γεγονότα των λεγόμενων μεταρρυθμίσεων των τελευταίων δεκαετιών, είναι η αποδυνάμωση ακριβώς αυτών των σημαντικών σταθεροποιητών.” (Stiglitz, 2009, σ. 4–5)
Δυστυχώς, τα μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης λαμβάνουν τη μορφή σημαντικών περικοπών στον προϋπολογισμό ακόμα και στον τομέα της Υγείας. Έτσι, οι κατά κεφαλήν δαπάνες για την Υγεία μειώθηκαν στην Ελλάδα κατά 11,1 τοις εκατό μεταξύ του 2009 και του 2011 (ΟΟΣΑ, 2013c), ενώ ο προϋπολογισμός για την Υγεία για το 2011 μειώθηκε κατά €1,4 δισ. Αυτές οι περικοπές έχουν οδηγήσει σε μειωμένη παροχή υγειονομικής περίθαλψης και σε προβλήματα σε ένα ευρύ φάσμα τομέων, από την προληπτική φροντίδα ως τη διαθεσιμότητα και το προσιτό κόστος των υπηρεσιών Υγείας και βασικών φάρμακων όπως τα αντιβιοτικά, αλλά και στη δημιουργία και συντήρηση των υποδομών. Η μετατόπιση του βάρους για την πληρωμή της υγειονομικής περίθαλψης από το δημόσιο ταμείο στα άτομα και τα νοικοκυριά, έχει ιδιαίτερα σοβαρές επιπτώσεις για ομάδες χαμηλού εισοδήματος, ενώ κατά το ίδιο ακριβώς χρονικό διάστημα που τα μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης είχαν ως αποτέλεσμα τη μείωση του αριθμού των εργαζομένων στον τομέα της Υγείας αλλά και των μισθών τους, η αυξημένη ζήτηση για υπηρεσίες δημόσιας υγείας ήταν εμφανής.
Είναι φανερό πως η προσπάθεια ανάκαμψης του χρηματοπιστωτικού τομέα γίνεται εις βάρος της κοινωνικής προστασίας, σαν να ήταν αυτή η αιτία της κρίσης. Ωστόσο, τα ελλείμματα εξακολουθούν αυξάνονται, από τα πακέτα διάσωσης τραπεζών από τη χρεωκοπία και από τη μείωση των εσόδων λόγω της επιβράδυνσης της οικονομικής δραστηριότητας. Ο επικεφαλής Οικονομολόγος του ΔΝΤ Olivier Blanchard έχει παραδεχθεί σοβαρά λάθη σε σχέση με τον σχεδιασμό των πολιτικών δημοσιονομικής εξυγίανσης (Blanchard και Leigh, 2013). Η αύξηση της ανεργίας και της φτώχειας σε τέτοια κλίμακα σε τόσες πολλές ευρωπαϊκές χώρες, θα έπρεπε να είχε επιφέρει μέτρα για την περαιτέρω ενίσχυση των δαπανών για την κοινωνική προστασία και όχι περικοπές.
Για παράδειγμα, στην Ελλάδα, οι μισθοί μειώθηκαν κατά σχεδόν 35% και η ανεργία αυξήθηκε στο 28% ανάμεσα στο 2008 και το τέλος του 2013. Κι όμως, οι δαπάνες κοινωνικής προστασίας μειώθηκαν περισσότερο από 12% από το 2008. Αναπόφευκτα, η φτώχεια στην Ελλάδα σκαρφάλωσε σε ένα ιστορικά υψηλό επίπεδο, που υπερβαίνει το 35% του πληθυσμού το 2013, προκαλώντας έντονη ανθρώπινη δυστυχία καθώς πολλές οικογένειες δεν μπορούν να καλύψουν βασικές βιοτικές ανάγκες.
Πρόσφατα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ξεκίνησε μια έρευνα για τη δημοκρατική νομιμότητα των μεταρρυθμίσεων αυτών, στην Ιρλανδία, στην Κύπρο, στην Ισπανία, στη Σλοβενία, στην Πορτογαλία, στην Ιταλία και στην Ελλάδα… (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, 2014b), τα αποτελέσματα της οποίας μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ (Δελτίο τύπου μας με τίτλο «Ψήφισμα κόλαφος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την Ελλάδα και την Τρόικα»).

Πηγή:http://ergasianet.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

4 εκατομμύρια περισσότεροι άνεργοι παγκοσμίως το 2013

Περίπου τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι έχουν προστεθεί στις τάξεις των ανέργων σε όλο τον κόσμο το 2013, με το συνολικό αριθμό να ανέρχεται σήμερα σε 199,8 εκατομμύρια, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση για την εργασία που δημοσιεύθηκε την Τρίτη από τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ILO) του ΟΗΕ.
Η αύξηση των ανέργων, εξηγείται σύμφωνα με την έκθεση, από το γεγονός ότι οι χώρες δεν δημιούργησαν αρκετές θέσεις εργασίας για να απορροφήσουν όλους τους νεοεισερχόμενους.
Το ποσοστό ανεργίας για 2013 παρέμεινε πάντως «σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητο στο 6%» του εργατικού δυναμικού.
Ο πλανήτης, έχει 30,6 εκατομμύρια περισσότερους ανέργους από ότι πριν από την οικονομική κρίση του 2008.

Οι προβλέψεις για το 2014
Η έκθεση εκτιμά ότι το 2014, θα σημειωθεί αύξηση των άνεργων στον κόσμο κατά 3,3 εκατομμύρια. «Μέχρι το 2019, η ανεργία θα φτάσει τα 213 εκατομμύρια» προβλέπει ο διεθνής οργανισμός, προσθέτοντας ότι «ο αριθμός των ανέργων αναμένεται να παραμείνει σε γενικές γραμμές στο σημερινό επίπεδο του 6 % μέχρι το 2017».

Οι περιοχές με τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας
Η Βόρεια Αφρική (12,3 %) και η Μέση Ανατολή (11,1%) είναι οι περιοχές που έχουν το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας το 2014.
Η μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας το 2014 θα καλύπτει την κεντρική και νότιο - νοτιοανατολική Ευρώπη και τις χώρες του πρώην σοβιετικού μπλοκ, όπου η ανεργία φτάνει στο 8,3% το 2014.

Αύξηση της μετανάστευσης λόγω ανεργίας
Η έκθεση γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στο θέμα της μετανάστευσης λόγω της ανεργίας.
Εκτιμάται πως 231,5 εκατομμύρια άνθρωποι ζούσαν το 2013 σε άλλη χώρα από αυτή που γεννήθηκαν.
Ο συνολικός αριθμός των μεταναστών αυξήθηκε κατά 57 εκατομμύρια από το 2000 και το 19% της αύξησης αυτής σημειώθηκε κατά τα τελευταία τρία χρόνια. Οι ανεπτυγμένες οικονομίες και η ΕΕ προσέλκυσαν το 51% των μεταναστών.

Αυξήθηκε η «μεσαία τάξη»
Στην ετήσια έκθεση, οι εμπειρογνώμονες της ΔΟΕ σημειώνουν, ότι η μεσαία τάξη έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, στις αναπτυσσόμενες χώρες, μέσω της δημιουργίας ποιοτικών θέσεων εργασίας.
Η μεσαία τάξη είναι πλέον το 44,5% του εργατικού δυναμικού στις αναπτυσσόμενες χώρες, ενώ πριν από δυο δεκαετίες ήταν το 20%.
Μεταξύ του 1980 και του 2011, το κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε κατά μέσο όρο 3,3% ετησίως στις αναπτυσσόμενες χώρες, έναντι 1,8% στις βιομηχανικές χώρες.
Ωστόσο, το 85% του εργατικού δυναμικού στις αναπτυσσόμενες χώρες θα εξακολουθεί να ζει το 2018 κάτω από αυτό που θεωρείται το όριο της φτώχειας στις ΗΠΑ.

Πηγή: http://www.newsbomb.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Τέταρτη χώρα στο κόσμο σε ανεργία η Ελλάδα

Στην Ελλάδα καταγράφεται το 4ο υψηλότερο ποσοστό ανεργίας παγκοσμίως, σύμφωνα με στοιχεία του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ILO).
Το 2013 το ποσοστό ανεργίας στην Ελλάδα ξεπέρασε το 27,6%- το υψηλότερο ποσοστό που έχει καταγραφεί σε δυτική χώρα τα τελευταία τριάντα χρόνια- ενώ ο Οργανισμός εκτιμά πως και το 2014 η ανεργία θα αυξηθεί και θα ξεπεράσει το 28%. Παράλληλα το ΙΝΕ ΓΣΕΕ προβλέπει αναρρίχηση της ανεργίας στο 34% έως το 2016. Η χώρα μας κατέχει μια επιπλέον απογοητευτική πρωτιά: σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, το επίπεδο ανεργίας στους νέους έως 25 ετών έφτασε τον Αύγουστο του 2013 το 60,6%.
Τα διλήμματα που αντιμετωπίζει πλέον η χώρα μας είναι υπαρξιακά. Το συσσωρευμένο για δεκαετίες πολιτικό έλλειμμα, η πρωτόγνωρη ύφεση και η αποσάθρωση των παραγωγικών υποδομών έχουν διαμορφώσει καταστάσεις ασφυξίας. Η ελληνική οικονομία, μετά από έξι συνεχόμενα έτη (2008-2013) βαθιάς ύφεσης και αυξημένης ανεργίας χωρίς ορατά σημεία ανάκαμψης στα μακροοικονομικά της μεγέθη, απώλεσε το 25,7% του ΑΕΠ της σε σχέση με το έτος έναρξης της κρίσης. Εν τούτοις το καταστροφικό μείγμα οικονομικής πολιτικής που επιβάλλεται από την τρόικα και την κυβέρνηση δεν αλλάζει. Αντιμετωπίζουμε ένα διαρκές σφυροκόπημα των εργασιακών δικαιωμάτων και μια μονομερή περικοπή μισθών και εισοδημάτων που σε συνδυασμό με την επιβολή υψηλής φορολόγησης στραγγαλίζουν κάθε προοπτική ανάπτυξης. Το απόλυτο αδιέξοδο δεν αποτυπώνεται μόνο στο ποσοστό ανεργίας, ανακλάται επίσης και στους χειρισμούς του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης αναφορικά με τη συνεχώς μεταβαλλόμενη και αυξανόμενη φορολογική πολιτική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, μεταξύ άλλων, αποτελεί το φιάσκο του φόρου στα καύσιμα. Η κυβέρνηση απέτυχε παταγωδώς να πατάξει το λαθρεμπόριο, άφησε τους πολίτες να παγώσουν και το αποτέλεσμα ήταν η συνολική υποχώρηση των εισπράξεων από τους φόρους στα πετρελαιοειδή για το ενδεκάμηνο (2013) να ανέλθει στα 584 εκ., ή ποσοστό 9,11%, σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2012 ενώ σε σύγκριση με το ενδεκάμηνο του 2011, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, αφού η υποχώρηση ανέρχεται σε 1,094 δισ., ή ποσοστό 15,81%.
Παρά τις εξαγγελίες για ανάκαμψη και ανάπτυξη, η κυβέρνηση αγνοεί την κρισιμότητα των συνθηκών και συνεχίζει να υπονομεύει τη μακροπρόθεσμη πορεία της χώρας θεσπίζοντας αντικίνητρα για οποιαδήποτε επενδυτική δραστηριότητα, με οδυνηρές συνέπειες στη παραγωγική δραστηριότητα και την απασχόληση.
Σε αυτές τις έκτακτες συνθήκες είναι αναγκαία περισσότερο από ποτέ μια πυξίδα ανάπτυξης. Σε όσες μειώσεις μισθών και να προβεί η κυβέρνηση, η οικονομία δεν θα μπορέσει να αποκτήσει ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα. Η μόνη δυνατότητα για αύξηση της απασχόλησης είναι η επεξεργασία σχεδίου παραγωγικής ειδίκευσης της χώρας.
Το οικονομικό επιτελείο οφείλει να θέσει αναπτυξιακές προτεραιότητες και να διευκολύνει τους τομείς δραστηριότητας οι οποίοι μπορούν να αποκτήσουν εξαγωγική δυναμική. Παράλληλα οφείλει να ενισχύσει την υπάρχουσα βιομηχανική παραγωγή, καταστέλλοντας τα εμπόδια που αυτή αντιμετωπίζει. Αντί να επιδοτούμε με δις ευρώ τα μεγάλα σχήματα παραγωγής ενέργειας από ΑΠΕ, μήπως θα έπρεπε να μειώσουμε το ενεργειακό κόστος της ελληνικής βιομηχανικής παραγωγής;
Η Ελλάδα οφείλει να αποκτήσει σχέδιο ειδίκευσης και ανάπτυξης της παραγωγικής της βάσης, προκειμένου να βρει τη θέση της στην παγκόσμια οικονομική σκηνή.
Η χώρα πρέπει και μπορεί να ειδικευτεί σε τομείς υψηλής προστιθέμενης αξίας καθώς και σε τομείς σύγχρονης κοινωνικής πολιτικής. Σε αυτή την περίπτωση οι απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις έχουν περισσότερα περιθώρια και προοπτικές επιτυχίας και ανάλογα, μέσα από αυτή την ειδίκευση, σε συνδυασμό με μια συνετή και αποτελεσματική διαχείριση των δημοσίων εσόδων, η χώρα θα μπορεί να εξασφαλίζει υψηλούς μισθούς και πιο δίκαιη κατανομή εισοδημάτων και πλούτου.

Του Παναγιώτη Συριόπουλου, επιστημονικού συνεργάτη του ΙΝΕ ΓΣΕΕ
Πηγή: Pratto.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....