Θαύμα... Οι Ελληνες έγιναν πλουσιότεροι!

Πρόκειται για λάθος ή γίναμε πλουσιότεροι το 2013 χωρίς να το καταλάβουμε; Αυτό αναρωτήθηκαν πολλοί που διάβασαν την πρόσφατη ετήσια έρευνα της ελβετικής τράπεζας Credit Suisse για τον πλούτο των νοικοκυριών παγκοσμίως. Η έρευνα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι ο καθαρός πλούτος των ελληνικών νοικοκυριών αυξήθηκε πέρυσι κατά 15%, σημειώνοντας την τέταρτη μεγαλύτερη άνοδο παγκοσμίως! Η περιέργεια για να δοθεί μία απάντηση οδήγησε τη δημοσιογραφική έρευνα σε δύο εντυπωσιακά συμπεράσματα:
Πρώτον, ο καθαρός πλούτος των νοικοκυριών αυξήθηκε διότι, μεταξύ άλλων, περιορίστηκε σημαντικά ο δανεισμός.
Δεύτερον, το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού έγινε πλουσιότερο και αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι η αξία της περιουσίας του δεν επηρεάζεται σημαντικά από τις τιμές των ακινήτων. Ομως, η περιουσία του πλουσιότερου 10% είναι τόσο μεγάλη που επηρεάζει σημαντικά προς τα πάνω τον μέσο όρο που χρησιμοποιεί η στατιστική όταν περιγράφει το σύνολο ενός πληθυσμού. Πώς, όμως, γίνεται ο καθαρός πλούτος να αυξάνεται σε μία χρονιά κατά την οποία τα επίσημα στατιστικά στοιχεία δείχνουν μείωση του ακαθάριστου διαθέσιμου εισοδήματος κατά 10,2%, πτώση του ΑΕΠ κατά 3,9% και συρρίκνωση της τιμής των ακινήτων κατά 10,3%;
Για να δοθεί μία απάντηση, η «Κ» απευθύνθηκε στην ομάδα των καθηγητών που αναλαμβάνει κάθε έτος τη σύνταξη της μελέτης για την Credit Suisse, αλλά και στα στοιχεία που χρησιμοποιούν, τα οποία προέρχονται από ελληνικά τραπεζικά ιδρύματα και την Τράπεζα της Ελλάδος.
Η έρευνα αρχίζει να δίνει τις απαντήσεις:
1. Η έρευνα αναφέρεται στην έννοια του καθαρού πλούτου, δηλαδή στη λεγόμενη καθαρή θέση των ελληνικών νοικοκυριών (αξία περιουσίας μείον χρέη). Η αξία της περιουσίας, κυρίως της ακίνητης, μειώθηκε από το 2008 μέχρι σήμερα κατά περίπου 35% και μόνο το 2013 κατά 10,3%. Ομως, αντίστοιχα μεγάλη ήταν η μείωση του δανεισμού των νοικοκυριών προς τις τράπεζες. Τα χρέη από στεγαστικά δάνεια μειώθηκαν την τελευταία εξαετία κατά 11%, ενώ ο συνολικός τραπεζικός δανεισμός κατά 20 δισ. ή 17%.
Η μείωση του δανεισμού αύξησε τον καθαρό πλούτο. Ας δούμε ένα παράδειγμα: ένα νοικοκυριό είχε καταθέσεις 20.000 ευρώ και πήρε ένα στεγαστικό δάνειο 200.000 ευρώ και αγόρασε ένα σπίτι 220.000 ευρώ. Η καθαρή περιουσία του νοικοκυριού εκείνη τη χρονιά ήταν 20.000 ευρώ (220.000 ευρώ η αξία του ακινήτου μείον 200.000 ευρώ το δάνειο). Αν η αξία του ακινήτου μειωθεί κατά 35%, δεν σημαίνει ότι ο καθαρός πλούτος του νοικοκυριού μειώθηκε επίσης 35% ή 77.000 ευρώ. Διότι σε αυτή την περίοδο, το δάνειο μειώθηκε κατά 11%. Ετσι, λοιπόν, η αξία του ακινήτου έπεσε στις 143.000 ευρώ και το δάνειο στις 178.000 ευρώ. Επομένως, η μείωση της καθαρής θέσης ήταν κατά 35.000 ευρώ (και όχι 77.000 ευρώ). Δηλαδή, περίπου η μισή μείωση της αξίας του ακινήτου αντισταθμίστηκε από τη μείωση του δανείου. Παρ’ όλα αυτά, το νοικοκυριό του συγκεκριμένου παραδείγματος από θετική καθαρή θέση (20.000 ευρώ) παρουσιάζει τώρα αρνητική (35.000 ευρώ).
2. Η έκθεση αναφέρεται στο 2013 αλλά στην πραγματικότητα συγκρίνει αξίες μεταξύ δεύτερου τριμήνου 2013 και δεύτερου τριμήνου 2014. Η έρευνα διαπιστώνει μια βελτίωση σε σχέση με το αντίστοιχο 12μηνο του 2012. Δεν προκύπτει πως οι Ελληνες έγιναν πλουσιότεροι σε σχέση με την περίοδο προ της κρίσης. Αντίθετα, προκύπτει μείωση του καθαρού πλούτου κατά 230,6 δισ. δολάρια (!) σε σχέση με τα επίπεδα του 2007.
3. Μεταξύ β΄ τριμήνου 2013 και β΄ τριμήνου 2014 σημειώθηκαν τα εξής: μεγάλη άνοδος των χρηματιστηρίων και σημαντική ανατίμηση του ευρώ έναντι του δολαρίου. Επειδή η μελέτη της Credit Suisse υπολογίζει τον πλούτο σε δολάρια ΗΠΑ (για λόγους συγκρισιμότητας), η ανατίμηση του ευρώ κατά περίπου 6% αύξησε τον πλούτο των Ελλήνων κατά το αντίστοιχο ποσοστό. Μπορεί αυτό το στοιχείο να μοιάζει θεωρητικό, αφού το ελληνικό νοικοκυριό πληρώνεται και πληρώνει σε ευρώ, όχι σε δολάρια. Ομως δεν μπορεί να αγνοηθεί. Κατ’ αρχήν, στις ελληνικές τράπεζες υπάρχουν καταθέσεις σε ξένο νόμισμα περίπου 10 δισ. ευρώ, εκ των οποίων το μεγαλύτερο μέρος αυτών είναι σε δολάρια. Επίσης, κατά τη διάρκεια της κρίσης έφυγαν ελληνικά κεφάλαια, εκ των οποίων περίπου 28 δισ. ευρώ εκτιμάται ότι τοποθετήθηκαν σε επενδύσεις που επηρεάζονται και από την ισοτιμία του δολαρίου (μετοχές ΗΠΑ και αμοιβαία κεφάλαια δολαρίου, παράγωγα πετρελαίου, χρυσού κ.λπ.).
4. Την περίοδο αυτή (β΄ τρίμηνο 2013 - β΄ τρίμηνο 2014) σημειώθηκαν κέρδη από μετοχές και ομόλογα.

Η καθίζηση των ακινήτων χρεοκόπησε χιλιάδες νοικοκυριά
Μια πολύ καλή εικόνα για τον καθαρό πλούτο των ελληνικών νοικοκυριών δίνει η σύνθεση της περιουσίας και των υποχρεώσεων.
Ο καθαρός πλούτος των ελληνικών νοικοκυριών ανήλθε το β΄ τρίμηνο του 2014 σε περίπου 1 τρισ. δολάρια. Αυτό το μέγεθος προκύπτει από επενδύσεις σε χρηματοοικονομικά προϊόντα ύψους 309 δισ., σε ακίνητα 770 δισ., μείον υποχρεώσεις 170 δισ. δολαρίων. Εδώ οι ειδικοί κάνουν την εξής επισήμανση: παγκοσμίως η αξία της ακίνητης περιουσίας και των λοιπών επενδύσεων είναι σχεδόν μοιρασμένη.
Στην Ελλάδα, η ακίνητη περιουσία αποτελεί το μεγαλύτερο κομμάτι του συνολικού πλούτου ενός νοικοκυριού. Αυτό, όμως, δεν αφορά όλους τους Ελληνες, αλλά τους περισσότερους. Στα ανώτατα οικονομικά στρώματα και ειδικότερα στο πλουσιότερο 10% του πληθυσμού, η ακίνητη περιουσία αποτελεί το μικρότερο κομμάτι του συνολικού πλούτου. Οσο κατεβαίνουμε προς τη λεγόμενη μεσαία και χαμηλή εισοδηματική τάξη, τόσο αυξάνεται η συμβολή της ακίνητης περιουσίας στον συνολικό πλούτο.
Ετσι, η μεγάλη πτώση των ακινήτων και η αύξηση της φορολογίας κατά την περίοδο της κρίσης χτύπησαν περισσότερο τη μεσαία και χαμηλή τάξη.
Αντίθετα, το πλουσιότερο 10% αντλεί τη δύναμή του κυρίως από τις επιχειρήσεις (μετοχές). Μπορεί ένας πλούσιος με περιουσία 100 εκατ. δολαρίων να έχει ένα ακριβό ακίνητο 2 εκατ. ευρώ και να πληρώνει υψηλή εφορία, αλλά δεν παύει να αποτελεί μόνο το 2% της συνολικής περιουσίας. Ακόμα κι αν το ακίνητο εξαφανιστεί, παραμένει πλούσιος. Αυτό συμβαίνει διεθνώς, παρατηρεί στέλεχος του private banking της Credit Suisse.
Οι πολύ πλούσιοι, γενικά, βλέπουν τα ακίνητα ως «στοιχεία του παθητικού», δηλαδή δαπάνη, όπως ένα ακριβό ταξίδι ή ένα σκάφος, και όχι ως «ενεργητικό», δηλαδή επένδυση.
Σε ένα μέσο ελληνικό νοικοκυριό, το μεγαλύτερο τμήμα της περιουσίας προέρχεται μόνο από τα ακίνητα. Και σε πολλές περιπτώσεις, για πολλούς Ελληνες, το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο είναι το ακίνητο.
Επομένως, η κάμψη της αξίας των ακινήτων κατά 35% και η αύξηση της φορολογίας, σε συνδυασμό με τη μείωση των εισοδημάτων και την εκτίναξη της ανεργίας, προκάλεσαν το εκρηκτικό μείγμα που χρεοκόπησε χιλιάδες νοικοκυριά κατά την περίοδο της κρίσης.
Σε επίπεδο ενός μέσου Ελληνα ενηλίκου η εικόνα είχε ως εξής: καθαρός πλούτος 111.405 δολάρια (έναντι 96.646 δολάρια το β΄ τρίμηνο του 2013), ακίνητη περιουσία 83.907 δολάρια, άλλες επενδύσεις 46.604 δολάρια και υποχρεώσεις 19.106 δολάρια. Σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2013, παρατηρείται σημαντική αύξηση στις επενδύσεις σε μετοχές, ομόλογα κ.λπ. κατά περίπου 11.000 δολάρια, μια αύξηση της ακίνητης περιουσίας κατά περίπου 6.000 δολάρια (η οποία οφείλεται κατά κύριο λόγο στην ανατίμηση του ευρώ), και σε μια μικρή αύξηση των υποχρεώσεων κατά 400 δολάρια. Στην πραγματικότητα υπήρξε μείωση των υποχρεώσεων σε ευρώ.

Καταθέσεις
Εντυπωσιακή είναι η πτώση των καταθέσεων στα ελληνικά πιστωτικά ιδρύματα από τα 184,9 δισ. ευρώ (τέλη 2009) στα 128,1 δισ. ευρώ το πρώτο τρίμηνο του 2014. Εξίσου, όμως, εντυπωσιακή είναι η άνοδος των καταθέσεων μη κατοίκων, δηλαδή ξένων ιδιωτών και επιχειρήσεων στις ελληνικές τράπεζες – ακόμα και την περίοδο της κρίσης. Ετσι, από τα 6,4 δισ. ευρώ στα τέλη του 2009, οι καταθέσεις των ξένων ξεπέρασαν τα 28 δισ. το α΄ τρίμηνο του 2014.

Ομόλογα εξωτερικού
Οι Ελληνες (ιδιώτες και θεσμικοί) διατηρούσαν ανέκαθεν μεγάλες θέσεις σε ομόλογα εξωτερικού. Το α΄ τρίμηνο του 2014 σε ελληνικά χέρια βρίσκονταν ελληνικά ομόλογα 1,2 δισ. ευρώ, ενώ οι αντίστοιχες επενδύσεις στο εξωτερικό ήταν 6,9 δισ. ευρώ. Η τάση για ομόλογα εξωτερικού ξεκίνησε από τις αρχές του 2000 και κορυφώθηκε το 2006 (25,8 δισ.). Τότε, οι συνολικές επενδύσεις σε ομόλογα ανέρχονταν σε 33,9 δισ. ευρώ.

Χρηματιστήριο
Η αξία των επενδύσεων των Ελλήνων σε χρηματοοικονομικά προϊόντα (καταθέσεις, ομόλογα, μετοχές, αμοιβαία κ.λπ.) το β΄ τρίμηνο 2013 ήταν 342,1 δισ. ευρώ. Το β΄ τρίμηνο του 2014 η αντίστοιχη αξία είχε αυξηθεί στα 424 δισ. ευρώ. Η άνοδος οφείλεται κατά κύριο λόγο στην αύξηση που σημείωσαν οι μετοχικές αξίες. Υπενθυμίζεται πως ο Γενικός Δείκτης του χρηματιστηρίου Αθηνών κατέγραψε άνοδο το 2013 κατά 28%.

Πηγή: http://www.kathimerini.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Σε επίπεδα ρεκόρ ο παγκόσμιος πλούτος, πιο άνιση η κατανομή του

Αύξηση 8,3% παρουσίασε τον τελευταίο χρόνο ο παγκόσμιος πλούτος, φτάνοντας για πρώτη φορά στα επίπεδα-ρεκόρ των 263 τρισ. δολαρίων, όπως επισημαίνεται σε σχετική έκθεση της Credit Suisse.
Με την αύξηση που παρουσιάστηκε από τα μέσα του 2013 έως τα μέσα του 2014, ο παγκόσμιος πλούτος βρίσκεται αυτή τη στιγμή 20% πάνω από την ανώτερο σημείο του πριν την οικονομική κρίση και 39% πάνω από το χαμηλότερο ποσοστό του στο αποκορύφωμά της, το 2008.
Παράλληλα, η μελέτη, η οποία προσμετρά τα περιουσιακά στοιχεία 4,7 δισ. ανθρώπων σε πάνω από 200 χώρες, δείχνει ότι το σύνολο του πλούτου των νοικοκυριών έχει υπερδιπλασιαστεί από την έναρξη της νέας χιλιετίας, όταν ανερχόταν σε μόλις 117 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Παρόλα αυτά, σύμφωνα με την έκθεση, αυξανόμενα άνιση είναι και η κατανομή του.
«Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ανισότητα έχει την τάση να αυξάνεται από το 2008, κυρίως στις αναπτυσσόμενες οικονομίες», τόνισε ο Μάρκους Στιέρλι, από το Ινστιτούτο Ερευνών της ελβετικής τράπεζας.
Χαρακτηριστικό είναι ότι οι εκατομμυριούχοι παγκοσμίως αυξήθηκαν κατά 164% από το 2000, φτάνοντας του 34,8 εκατ. σήμερα. Από αυτούς το 41% κατοικεί στις ΗΠΑ και περίπου το 25% στην Ευρώπη.
Με βάση τους υπολογισμούς της έρευνας, οι εκατομμυριούχοι αναμένεται αν ξεπεράσουν τα 53 εκατ. το 2019.
Την ίδια ώρα, σύμφωνα με τη μελέτη, το μεγαλύτερο ποσοστό της αύξησης πιστώνεται στη Βόρεια Αμερική, η οποία αντιπροσωπεύει το 34,7% του παγκόσμιου πλούτου των νοικοκυριών, και την Ευρώπη, στην οποία αντιστοιχεί το 32,4%.
Αντίθετα, μικρή αλλαγή καταγράφεται στη Λατινική Αμερική, ενώ μικρή άνοδος της τάξης του 3,5%, σημειώνεται στην Κίνα.
Σε επίπεδο χωρών, η Βρετανία, η Νότια Κορέα και η Δανία κατέγραψαν τα μεγαλύτερα ποσοστιαία κέρδη, ενώ σε Ουκρανία, Αργεντινή και Ινδονησία σημειώθηκαν οι μεγαλύτερες απώλειες.
Η Ελβετία διατήρησε εν τω μεταξύ τον υψηλότερο μέσο πλούτου ανά ενήλικα, στα 581.000 δολάρια, ακολουθούμενη από την Αυστραλία, τη Νορβηγία, τις ΗΠΑ και τη Σουηδία.

Πηγή:http://www.kathimerini.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Οι «πλούσιοι και φτωχοί» αξιωματούχοι της ΕΕ: Πόσα πληρώνονται εκείνοι που επιβάλλουν την λιτότητα

Είναι εκείνοι που λαμβάνουν τις μεγάλες αποφάσεις και εκείνοι που αποφάσισαν να «σφίξουν το ζωνάρι» των Ευρωπαίων πολιτών για να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση τη στιγμή που όλοι γνωρίζουν ότι οι ίδιοι είναι αρκετά υψηλόμισθοι. Ωστόσο, πόσο υψηλόμισθοι είναι;
Το περιοδικό European Voice δημοσίευσε έναν κατάλογο με τις ετήσιες απολαβές των υψηλόβαθμων αξιωματούχων, όπου την πρώτη θέση κατέχει ο επικεφαλής της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, με μισθό 340.124 ευρώ, δηλαδή 31.777 ευρώ την μήνα.
Οι απολαβές του είναι υπερδιπλάσιες από αυτές της προέδρου της αμερικανικής Fed, Τζάνετ Γέλεν, υψηλότερες από αυτές του γγ του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν (κατά 27%) αλλά και από προέδρους και πρωθυπουργούς χωρών της ΕΕ.
Μια χαρά τα καταφέρνουν και ο επικεφαλής της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Χέρμαν Βαν Ρομπάι, οι οποίοι πληρώνονται με 321.240 ευρώ ετησίως.
Στην ίδια μισθολογική κατηγορία βρίσκεται και ο Έλληνας Βασίλειος Σκουρής, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου.
Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Κάθριν Αστον, κερδίζει 24.793 ευρώ (μεικτά) μηνιαίως, δηλαδή 297.516 ευρώ ετησίως.
Σύμφωνα με τον κατάλογο οι ριγμένοι της υπόθεσης είναι οι αρχηγοί κρατών που κερδίζουν λιγότερα ακόμη και από έναν Ευρωπαίο Επίτροπο.
Ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον πληρώνεται με 14.443 ευρώ μεικτά μηνιαίως, ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ με 14.910 ευρώ μηνιαίως, η Γερμανίδα καγκελάριος,Άνγκελα Μέρκελ με 17.016 ευρώ το μήνα και ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι με 17.280 ευρώ.
Στην τελευταία θέση της κλίμακας, βρίσκονται οι ευρωβουλευτές, με 7.957 ευρώ μηνιαίως και ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Πηγή: http://www.iefimerida.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η βίαιη ανακατανομή πλούτου των μνημονίων

Ο πρώτος μηχανισμός ανακατανομής είναι η μείωση των μισθών και συντάξεων, η υποτίμηση της μικρής και μεσαίας ακίνητης περιουσίας, οι φοροκλοπές και η μεγάλη φοροδιαφυγή, οι εισφοροκλοπές και οι μίζες που έχουν συσσωματωθεί στο σημερινό δημόσιο χρέος.
Η δεύτερη ανακατανομή γίνεται με το μηχανισμό λεηλασίας του δημόσιου πλούτου. Η λεηλασία αυτή έχει πολλαπλές μορφές. Αφενός άμεσες, όπως υπερβολικά μεγάλες εκπτώσεις κατά την αγορά δημόσιας περιουσίας Παραδείγματα δεκάδες: Στη Χαλκιδική (Σκουριές), μία από τις ακριβότερες περιοχές της ΕΕ, η δημόσια γη (μαζί με τον χρυσό) πουλήθηκε με 32 ευρώ το στρέμμα. Ανάλογα έγιναν και ως προς το καλύτερο φιλέτο της Μεσογείου, τον Λαιμό της Βουλιαγμένης, αλλά και με δημόσια κτίρια στο κέντρο της Αθήνας όπου κοστολογήθηκε η τιμή του τετραγωνικού στα 820 ευρώ. Αφετέρου έμμεσες, όπως το φτηνό ρεύμα που παρέχεται σε μεγάλους επενδυτές.
Ενας τρίτος μηχανισμός είναι η χρηματοδότηση των τραπεζών από το λαϊκό εισόδημα μέσω της ευρωπαϊκής αναχρηματοδότησης. Η τελευταία, δεν χρεώθηκε στους τραπεζίτες που επί δεκαετίες καρπώνονται υπερκέρδη, αλλά μέσω του δημόσιου χρέους στον ελληνικό λαό. Η χρέωση έγινε διττά: αφενός με το κούρεμα των ασφαλιστικών ταμείων καθώς και των αποθεματικών των ΑΕΙ και των νοσοκομείων, γεγονός που περιόρισε το κοινωνικό κράτος, αφετέρου δε με τη μείωση των μισθών και των συντάξεων στο όνομα του αυξανόμενου χρέους. Με αυτό τον τρόπο, το τραπεζικό χρέος της εποχής του Γ.Αλογοσκούφη (2008-9) που μετατράπηκε σε δημόσιο, ενώ κατέληξε να γίνει και ιδιωτικό. Νοικοκυριά μισθωτών και συνταξιούχων, καθώς και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, κλήθηκαν να πληρώσουν την λυπητερή των δανεισμών υπέρ των τραπεζών.
Η προηγούμενη ανακατανομή του χρέους, από το χρηματιστήριο και τους τραπεζίτες στο δημόσιο και από εκεί στους ιδιώτες είχε και συνέχεια, την τέταρτη διαδικασία ανακατανομής. Η μείωση των φτωχών και μεσαίων εισοδημάτων και η ταυτόχρονη αύξηση της ανεργίας, της φορολογίας και τα νέα χαράτσια περιόρισαν δραματικά τα εισοδήματα της πλειοψηφίας των ελλήνων και απαξίωσε την περιουσία τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι όλο και περισσότεροι δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους και στη συνέχεια χάνουν την ίδια την περιουσία τους. Με άλλα λόγια, τα φτωχά και μεσαία στρώματα κλήθηκαν να στηρίξουν την αναχρηματοδότηση των τραπεζών με το εισόδημά τους, ενώ έγιναν ταυτόχρονα τροφοδότες περιουσίας για τις τελευταίες.
Ακόμα πιο προκλητική είναι η πέμπτη ανακατανομή. Τα λεφτά που λαμβάνουν οι τράπεζες για την αναχρηματοδότησή τους και τα οποία τα έχει πληρώσει διπλά ο μισθωτός, ο συνταξιούχος και ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας, με περιορισμό εισοδήματος και απώλεια περιουσίας, δεν πέφτουν στην αγορά, αλλά σε ιδιώτες που έχουν πρόσβαση στους κύκλους της κυρίαρχης πολιτικής και της ολιγαρχίας. Ετσι, υπερήλικας επιχειρηματίας που βαδίζει προς τα ενενήντα, δεν μπορούσε να πληρώσει σε τράπεζα εδώ και χρόνια τα νοίκια από ακίνητα που χρησιμοποιούσε πήρε χαμηλότοκο δάνειο 30 ετών (!) προκειμένου να ξεπληρώσει τα χρέη του και να αγοράσει αυτά τα ακίνητα. Ανάλογα οι τράπεζες πουλούν τα ακίνητά τους χωρίς να εισπράττουν πραγματικά χρήματα αλλά δίνοντας δάνεια φτηνά (δανεικά και πιθανότατα αγύριστα) στους «αγοραστές».
Η έκτη ανακατανομή προκύπτει από την συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους. Ο συνεχής περιορισμός του, σημαίνει ότι το κόστος αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, λογικά και ιστορικά, μετακινείται από την χρηματοδότησή του από το σύνολο της κοινωνίας, στους μη έχοντες και μη κατέχοντες. Με αυτό τον τρόπο διασφαλίζει το Σύστημα Παρακμής ότι μπορούν να μετακινούνται κονδύλια από το κοινωνικό κράτος για τους δανειστές και τους συστημικούς επιχειρηματίες.
Η έβδομη ανακατανομή είναι ο μηχανισμός χρηματοδότησης των ΜΜΕ-Καναλαρχών/Διαπλοκής με πολλαπλά δάνεια, ώστε να στηρίζουν τους υπόλοιπους μηχανισμούς ανακατανομής. Είναι δε χαρακτηριστικό, ότι ενώ κόπηκαν οι μισθοί σε όλους τους τομείς, εξακολουθούν να υπάρχουν υψηλότατοι μισθοί στις επιχειρήσεις της διαπλοκής παρά το γεγονός ότι πληρώνονται από δάνεια τραπεζών, δηλαδή από την αναχρηματοδότηση που διασφαλίζει η μείωση των υπόλοιπων μισθών.
Τέλος, η όγδοη ανακατανομή ετοιμάζεται και θα είναι το σκάνδαλο. Η τρόικα επιδιώκει να πωλήσει τις ανακεφαλαιοποιημένες τράπεζες σε τιμές ξεφτηλιστικές σε τρίτους επιχειρηματίες. Με αυτό τον τρόπο σε εκείνους θα πάνε οι τράπεζες και σε εμάς όλους θα μείνουν α) τα χαμηλά εισοδήματα, β) η υποτιμημένη περιουσία (αν δεν έχουν χαθεί και τα δύο προηγούμενα) και γ) τα δάνεια στήριξης αυτών των τραπεζών! Οι πολίτες, δηλαδή, υφίστανται τις συνέπειες για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, αλλά η κυβέρνηση ετοιμάζεται να χαρίσει στους τραπεζίτες τα λεφτά αυτών των δανείων που θα πληρώνει ο ελληνικός λαός για δεκαετίες. Θα πρόκειται για το σκάνδαλο του αιώνα.
Το συμπέρασμα είναι ότι όταν οι μνημονιακοί μιλούν για μονόδρομο, εννοούν ότι πρέπει να αποδεχτούμε τους πιο πάνω μηχανισμούς και διαδικασίας άγριας ανακατανομής υπέρ των Ολίγων. Οι αναστροφές των σημερινών ανακατανομών από μια κυβέρνηση κοινωνικής Σωτηρίας, αυτόματα θα αποτελέσουν συστατικό ενός άλλου δρόμου. Πέρα από την ανάγκη νέων πόρων και διασφάλισης της ρευστότητας, η δίκαιη αξιοποίηση του υπάρχοντος πλούτου μπορεί να αποτελέσει μηχανισμό μιας άλλης πολιτικής και βάση χρηματοδότησης μιας κοινωνικά δίκαιης και παραγωγικής ανάπτυξης του τόπου.

Υπενθύμιση : Όλα τα επιμέρους μνημόνια και οι συμφωνίες με τους δανειστές, πηγάζουν από το από 3 Μαΐου 2010 «Μνημόνιο Συνεννόησης», το οποίο έγινε για να πάρει η κυβέρνηση το μεγαλύτερο δάνειο στην ιστορία της ανθρωπότητας (240 δις ευρώ). Το συγκεκριμένο μνημόνιο αποτελείται από 3 μέρη και συγκεκριμένα : α) το «Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής» («Memorandum of Economic και Financial Policies»), β) το «Μνημόνιο στις Συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής» («Memorandum of Understanding on Specific Economic Policy Conditionality») και γ) το «Τεχνικό Μνημόνιο Συνεννόησης» («Technical Memorandum of Understanding»). Σε αυτό το Μνημόνιο στηρίχθηκε η σύναψη της δανειακής σύμβασης με την οποία έγινε η παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας και υιοθετήθηκε από την Ελλάδα το αγγλικό δικαίο. Εάν δεν είχε ζητηθεί το δάνειο μαμούθ, και μάλιστα από άλλα κράτη και όχι από την αγορά, εννοείται ότι δεν θα υπήρχε κανένα από αυτά μνημόνια.

Πηγή:http://venceremos33.blogspot.gr - Του Νίκου Κοτζιά Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Οι 85 πλουσιότεροι στον κόσμο βγάζουν όσα 3,5 δισεκατομμύρια φτωχοί

Σύμφωνα με την έκθεση «Δουλεύοντας για τους Λίγους», που παρουσίασε το CNBC, ο πλούτος των 85 πλουσιοτέρων ανθρώπων του κόσμου ισοδυναμεί με τον πλούτο του μισού πληθυσμού του κόσμου, ή των 3,5 δισ. φτωχότερων ανθρώπων του κόσμου.
Πρόκειται για μελέτη της Oxfam που δημοσιοποιήθηκε ενόψει του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός.
Τα πιο εντυπωσιακά συμπεράσματα της έκθεσης, που παρουσιάζει το Euro2day, είναι:

- 210 άνθρωποι έγιναν δισεκατομμυριούχοι το 2013, μπαίνοντας έτσι στο ''κλαμπ'' των 1.426 ανθρώπων με περιουσία 5,4 τρισ. Δολαρίων
- Ο πλούτος του πλουσιότερου 1% των ανθρώπων παγκοσμίως ανέρχεται πλέον σε 110 τρις δολάρια, δηλαδή 65 φορές τον συνολικό πλούτο του χαμηλότερου 50% του παγκόσμιου πληθυσμού
- Στην Ινδία ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων αυξήθηκε από λιγότερο από 6 άτομα σε 61 άτομα την τελευταία δεκαετία, οι οποίοι συγκεντρώνουν περίπου 250 δισ. δολάρια

Η φοβερή αυτή ανισότητα εγκυμονεί τεράστιες κρίσεις σύμφωνα με την έκθεση.
''Αυτή η τεράστια συγκέντρωση οικονομικών πόρων στα χέρια των λιγότερων, αντιπροσωπεύει μια σημαντική απειλή για τα πολιτικά και οικονομικά συστήματα. Αντί να προχωρούν μαζί, οι άνθρωποι διαχωρίζονται όλο και περισσότερο από την οικονομική και πολιτική εξουσία, τονίζοντας αναπόφευκτα τις κοινωνικές εντάσεις και αυξάνοντας τον κίνδυνο κοινωνικής κατάρρευσης.
Μια έρευνα σε έξι χώρες (Ισπανία, Βραζιλία, Ινδία, Νότια Αφρική, Βρετανία και ΗΠΑ) έδειξε πως η πλειονότητα των ανθρώπων πιστεύουν πως οι νόμοι τείνουν να ευνοούν τους πλούσιους''.
Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Γιατί υπάρχουν πλούσια και φτωχά έθνη

Γιατί κάποια κράτη είναι πλούσια και κάποια πάμφτωχα; Γιατί οι πολίτες χωρών της Δύσης ευημερούν ενώ έθνη της Ανατολής φυτοζωούν; Γιατί σε άλλα μέρη του πλανήτη υψώνονται πολυτελείς αγέρωχοι ουρανοξύστες και σε άλλες γωνιές του κόσμου υπάρχουν χαμόσπιτα εξαθλιωμένα; Ποιος ευθύνεται για την υπανάπτυξη; Η γεωγραφία; Το κλίμα; Ο πολιτισμός; Οι ηγέτες; Η… μοίρα;
Όχι, υποστηρίζουν οι Αμερικανοί οικονομολόγοι Ντάρον Ατζέμογλου και Τζέιμς Ρόμπενσον στο βιβλίο τους «Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Λιβάνη σε μετάφραση του Άγγελου Φιλιππάτου. Το κορυφαίο αυτό πανεπιστημιακό δίδυμο - ο πρώτος καθηγητής στο Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης και ο δεύτερος στο Χάρβαρντ- αφού για 15 χρόνια ερεύνησε τις συνθήκες ανάπτυξης σχεδόν όλων των χωρών του κόσμου και έχοντας μελετήσει μια ογκώδη βιβλιογραφία τουλάχιστον 325 βιβλίων, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι : Ο καθοριστικός παράγοντας για την πορεία ευημερίας είναι η λειτουργία πολιτικών και οικονομικών θεσμών .
Και αρχίζουν να παραθέτουν παραδείγματα από την Ιστορία. Σε 525 σελίδες αποτυπώνουν το αναπτυξιακό καρδιογράφημα των κρατών- πόλεων των Μάγια, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, της μεσαιωνικής Βενετίας, της κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης, της αποικιοκρατούμενης Λατινικής Αμερικής, της βιομηχανικής Αγγλίας, της ανταγωνιστικής Ευρώπης, της λεηλατημένης Αφρικής και των Ηνωμένων Πολιτειών με τις αλληλο- ελεγχόμενες πολιτικο- οικονομικές εξουσίες.
Οι συγγραφείς ξεκινούν από την «διπλή» αμερικανική πόλη Νογκάλες, η οποία χωρίζεται στα δύο με ένα… φράχτη . Είναι το προς βορρά Νογκάλες της Αριζόνα που ανήκει στην κομητεία Σάντα Κρουζ των ΗΠΑ και το προς νότο Νογκάλες της επαρχίας Σονόρα που υπάγεται στο Μεξικό. Το Νογκάλες των ΗΠΑ έχει μέσο κατακεφαλήν εισόδημα 30.000 δολάρια, η πλειονότητα των ενηλίκων είναι απόφοιτοι Λυκείου, ο πληθυσμός έχει υψηλό προσδόκιμο ζωής, οι υπηρεσίες ηλεκτροδότησης, τηλεφωνίας, αποχέτευσης, ύδρευσης, συγκοινωνίας λειτουργούν ικανοποιητικά και υπάρχει αίσθημα ασφάλειας. Ο πολίτης εκεί θεωρεί ότι η κυβέρνηση, παρά τις ανεπάρκειές της και τα κρούσματα διαφθοράς, είναι ο αντιπρόσωπός του και μπορεί με την ψήφο του να αντικαταστήσει το δήμαρχο, τους βουλευτές, τους γερουσιαστές ακόμη και τον πρόεδρο της χώρας.
Αντιθέτως, στην άλλη πλευρά του φράχτη, στο Μεξικάνικο Νογκάλες, το κατακεφαλήν εισόδημα μόλις υπερβαίνει τα 5.000 δολάρια και αυτό θωρείται αρκετά υψηλό για τη χώρα. Οι περισσότεροι ενήλικοι δεν έχουν απολυτήριο Λυκείου, πολλοί έφηβοι δεν πηγαίνουν σχολείο, οι μητέρες ανησυχούν για τα υψηλά επίπεδα βρεφικής θνησιμότητας, οι δημόσιες αρχές παρέχουν ελλιπείς υπηρεσίες , οι δρόμοι βρίσκονται σε κακή κατάσταση. Όσο για την τήρηση της τάξης, ούτε λόγος. Η εγκληματικότητα είναι μεγάλη. Η δε επιχειρηματικότητα βρίσκει τεράστια γραφειοκρατικά εμπόδια. Για τη απόκτηση οποιασδήποτε άδειας είναι απαραίτητο το λάδωμα των ανθρώπων σε θέσεις- κλειδιά. Οι ψηφοφόροι έρχονται καθημερινά σε επαφή με τη διαφθορά και την ανικανότητα των πολιτικών τους, οποίους δεν μπορούν να τιμωρήσουν, καθώς δεν υπάρχουν αυτόνομοι θεσμοί και κρατούσα αντίληψη, αφού μέχρι το 2000 η πόλη, όπως και όλο το Μεξικό ,τελούσε υπό το διεφθαρμένο έλεγχο του Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος.
Ιδού λοιπόν, λένε οι μελετητές: ‘Εχουμε ουσιαστικά την ίδια πόλη, με την ίδια γεωγραφία, το ίδιο κλίμα, τα ίδια… μικρόβια που ενδημούν στην περιοχή, την ίδια κουλτούρα, οι κάτοικοι έχουν κοινούς προγόνους, κοινές διατροφικές συνήθειες, κοινή μουσική, όμως... Όμως, υπάρχει μια βασική διαφορά: Το Νογκάλες της Αριζόνα βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου οι συνταγματικοί θεσμοί επιτρέπουν στους κατοίκους να επιλέγουν ελεύθερα τις σπουδές τους, το επάγγελμά τους καθώς και τους αντιπροσώπους τους στη Βουλή, στη Γερουσία και τον Πρόεδρο στο Λευκό Οίκο. Οι οικονομικοί θεσμοί διαμορφώνουν κίνητρα ώστε οι επιχειρηματίες να επενδύουν δημιουργώντας θέσεις εργασίας και παρέχοντας αυξήσεις στους μισθούς. Τελικά, αυτό το σύστημα είναι που ωθεί στην οικονομική ευημερία.
Το εκπαιδευτικό σύστημα των ΗΠΑ -τονίζουν οι μελετητές-επέτρεψε στον Μπίλ Γκέϊτς και τους ομοίους του να αποκτήσουν ένα μοναδικό σύνολο δεξιοτήτων αλλά, μόνο χάρη στο θεσμικό πλαίσιο το ταλέντο αυτό μετασχηματίσθηκε σε θετική δύναμη. Διότι του δόθηκε η δυνατότητα να χρηματοδοτηθεί το σχέδιό του, να ιδρυθεί γρήγορα η εταιρεία του, να προσλάβει εύκολα προσωπικό και να προωθήσει τα προϊόντα του σε ευνοϊκό και ανταγωνιστικό περιβάλλον χωρίς να φοβάται ότι ένα δικτάτορας θα αλλάξει τους κανόνες ή μια ισχυρή ομάδα συμφερόντων θα δούλευε υπονομευτικά ως τροχοπέδη.
«Οι διαφορές ανάμεσα στα έθνη είναι παρόμοιες με εκείνες ανάμεσα στις δύο Νογκάλες, αλλά σε μεγαλύτερη κλίμακα» επισημαίνουν οι συγγραφείς.
Μήπως η Μέση Ανατολή διαψεύδει τη οικονομική τους θεωρία; Διότι οι πλούσιες χώρες, όπως η Σαουδική Αραβία και το Κουβέϊτ, στηρίζονται σε δικτατορικά- βασιλικά καθεστώτα , αλλά το εισοδηματικό τους επίπεδο προσεγγίζει αυτό των 30 πλουσιότερων κρατών του κόσμου. Όχι. Ο πλούτος αυτός - αντιτείνουν οι συγγραφείς- στηρίζεται στο πετρέλαιο. Αν η τιμή του μειωθεί, θα κατρακυλήσουν στην παγκόσμια κατάταξη ευημερίας. Άλλωστε, οι χώρες της Μέσης Ανατολής με λίγο ή καθόλου πετρέλαιο όπως η Αίγυπτος, η Ιορδανία και η Συρία, αποτελούν μια εισοδηματική ομάδα με επίπεδο παρόμοιο με της Γουατεμάλας και του Περού. Χωρίς το πετρέλαιο όλες οι χώρες της Μέσης Ανατολής θα ήταν φτωχές, ισχυρίζονται οι οικονομολόγοι μας, προσδίδοντας δογματική ισχύ στη θεωρία τους.
Διαβάζοντας κριτικά τη μελέτη αυτή ως το τέλος, θέτεις το ερώτημα: Τι γίνεται με το φαινόμενο της μετα- κομμουνιστικής Κίνας( που διείσδυσε εμπορικά από το Πεκίνο μέχρι το … Μοναστηράκι) γεννώντας νέους δισεκατομμυριούχους σε καθεστώς στυγνής δικτατορίας και όχι… στυγνής δημοκρατίας; Οι συγγραφείς ασχολούνται με την κινέζικη αντίφαση, παραδέχομενοι ότι η ιλιγγιώδης μεγέθυνση της οικονομίας, πράγματι, δεν οφείλεται στο άνοιγμα των πολιτικών θεσμών. Αλλά επιμένουν πως το κλειστό αυτό σύστημα δεν θα αποδειχθεί ,για πολύ, βιώσιμο.
Φαίνεται ότι στον πολύπλοκο χώρο των οικονομικών επιστημών (ή- καλύτερα- θεωριών ) οι απόλυτοι νόμοι εμφανίζουν και απόλυτες εξαιρέσεις… Δραματικό παράδειγμα οι χρεοκοπίες που ζούμε στην Ευρώπη: Οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν μας προφύλαξαν από την οικονομική συντριβή… Ή, μήπως, δεν επρόκειτο για πραγματικά δημοκρατικούς θεσμούς ; Δικαιώνοντας, εν πολλοίς, την θεωρία Ατζέμογλου- Ρόμπενσον…

Πηγή: 24wro Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Γίναμε πλούσιοι, αλλά δεν το ξέρουμε

Οι Αυστραλοί, οι Έλληνες και οι Κύπριοι γίναμε πλούσιοι, αλλά δεν το ξέρουμε. Σύμφωνα με έκθεση της Credit Suisse το 2013 «οι Αυστραλοί είναι οι δεύτεροι πλουσιότεροι κάτοικοι του πλανήτη, με μέσο πλούτο 403.000 δολάρια, έναντι 513.000 δολαρίων των πλουσιότερων πολιτών του πλανήτη, των Ελβετών», 380.000 δολαρίων των Νορβηγών και 315.000 δολαρίων των κατοίκων του Λουξεμβούργου.
Κατά την έκθεση, πλούσιοι είναι και οι Έλληνες, παρά την ισοπέδωση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού από την οικονομική κρίση. «Ο μέσος πλούτος των Ελλήνων αυξήθηκε το 2013 κατά 9,9%, σε σχέση με το 2012, ξεπερνώντας τα 76.000 ευρώ (76.191,53 ευρώ)» διαπιστώνει η έκθεση, εγείροντας σοβαρές αμφιβολίες για την εγκυρότητά της.
Το 2013 πλούτισαν και οι Κύπριοι, εν αγνοία τους. «Ο μέσος πλούτος της Κύπρου κατά κεφαλή έφτασε τα 88.500 ευρώ», είναι λίγο ψηλότερος από το μέσο πλούτο της Ελλάδας, αναφέρει η έκθεση. Το πέταμα και των Κυπρίων στους αχόρταγους τοκογλύφους του ΔΝΤ τους ευνόησε οικονομικά; Άντε να ηρεμήσεις το Δημήτρη Χριστόφια, που καταγγέλλεται για «διάλυση» της κυπριακής οικονομίας.
Αδέλφια, μην παρασύρεστε από τους εντυπωσιακούς αριθμούς, πριν μελετήσετε προσεκτικά τις λεπτομέρειες. Οι αριθμοί είναι πλασματικοί, είναι προϊόν στατιστικών αλχημειών οι οποίες εξισώνουν το μέσο πολίτη με τον εκατομμυριούχο συμπολίτη του και βγάζουν ένα μέσο όρο, που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Με άλλα λόγια, οι στατιστικολόγοι βάζουν στον ίδιο υπολογιστή τον πλούτο του μέσου Αυστραλού πολίτη με τον αμύθητο πλούτο του James Packer, της Gina Reinhart, του Rupert Murdoch -για να αναφέρω τα ονόματα μερικών γνωστών «φτωχούληδων»- και βγάζουν το μέσο όρο. Χρησιμοποιούν την ίδια μέθοδο που χρησιμοποιούν, όταν υπολογίζουν τους μισθούς μας και μας βγάζουν όλους «καλοπληρωμένους», «εύπορους» και ευημερούντες».
Στον υπολογισμό του πλούτου ο βαθμός στρέβλωσης της πραγματικότητας εξαρτάται από το ποσοστό αύξησης των εκατομμυριούχων κάθε χώρας την περίοδο εκτίμησης του πλούτου των πολιτών της. Κατά την Credit Suisse «οι Αυστραλοί εκατομμυριούχοι αυξήθηκαν κατά 38.000 σε 1.123.000», που σημαίνει ότι ο αναφερόμενος μέσος πλούτος είναι παραμορφωμένος. Είναι πλασματικός, είναι ψεύτικος.
Ανακοίνωση της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας Αυστραλίας (23 Αυγούστου 2013) ανέφερε, ότι την περίοδο 2011-2012 ο πλούτος της μέσης αυστραλιανής οικογένειας υπολογιζόταν σε $728,000. Η δε διευθύντρια του Τμήματος Living Conditions (Συνθήκες Διαβίωσης) της Στατιστικής Υπηρεσίας, Caroline Daley, διασαφήνιζε, ότι «το επίπεδο πλούτου διαφέρει σημαντικά μεταξύ νοικοκυριών» με τον πλούτο του 20% των πολιτών να υπολογίζεται σε 2,2 εκ δολάρια, ενώ ο πλούτος του 20% των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων σε $31,000». Αξιοσημείωτη είναι και η δήλωση της κ. Daley ότι «ο πλούτος της μέσης οικογένειας δεν έχει αλλάξει από την περίοδο 2009-2010»
Αν θεωρήσουμε, ότι η μέση αυστραλιανή οικογένεια αποτελείται από 3 άτομα, ο πλούτος κάθε μέλους της οικογένειας αυτής ανέρχεται σε $242.000. Στις τετραμελείς οικογένειες ο πλούτος ανά μέλος μειώνεται σε $182.000. Τα ποσά αυτά πλησιάζουν περισσότερο την πραγματικότητα και καθιστούν λογικότερη την εκτίμηση της Suisse Credit, ότι «το 50% των Αυστραλών πολιτών έχουν συσσωρευμένο πλούτο 233.504 δολάρια κατά κεφαλή».
Απέχει από την πραγματικότητα και η εκτίμηση της Suisse Credit, ότι «ο μέσος πλούτος κάθε ενήλικα πολίτη του πλανήτη φτάνει τα 51.600 δολάρια». Αυτή, η στρεβλή εκτίμηση αποκρύπτει την άνιση κατανομή του παραγόμενου πλούτου, που «το 2013 ανήλθε 241 τρισεκατομμύρια δολάρια {…} οι δέκα πιο πλούσιοι άνθρωποι στον κόσμο κατέχουν το 86% του παγκόσμιου πλούτου {…} ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου κατέχει το 46% του παγκόσμιου πλούτου {…} οι άνθρωποι με πλούτο άνω των 50 εκατομμυρίων δολαρίων ανήλθαν σε 98.700, εκ των οποίων περισσότεροι από τους μισούς (13.200.000) ζουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και 25% στην Ευρώπη». Να γυρίσουμε στην Ελλάδα και την Κύπρο. Πώς είναι δυνατόν να αυξήθηκε ο κατά κεφαλή πλούτος των Ελλήνων κατά 9,9%, σε περίοδο που οι τρεις στους δέκα είναι άνεργοι, οι 6 στους δέκα νέους συνωστίζονται καθημερινά στις ουρές των ανέργων, 300.000 συντηρούνται με επίδομα ανεργίας, οι τιμές των ακινήτων έχουν πέσει κατά ένα τρίτο και το κράτος επιβάλλει, σχεδόν καθημερινά, νέα χαράτσια;
Τα τελευταία στοιχεία του ΟΑΕΔ (Οργανισμός Απασχόλησης Εργατικού Δυναμικού) δείχνουν, ότι «οι εγγεγραμμένοι άνεργοι ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο, εκ των οποίων οι 347.803 είναι άνδρες (ποσοστό 40,38%) και οι 513.476 είναι γυναίκες (ποσοστό 59,62%)». Από δε το σύνολο των Ελλήνων ανέργων «το 45,6% είναι μακροχρόνια άνεργοι».
Ακόμη, «στην ηλικιακή ομάδα κάτω των 30 ετών, το σύνολο των εγγεγραμμένων ανέργων υπολογίζεται σε 229.831 άτομα (ποσοστό 26,68%), στην ηλικιακή ομάδα από 30 έως και 54 ετών ανήλθε σε 541.593 άτομα (ποσοστό 62,88%) και στην ηλικιακή ομάδα από 55 ετών και άνω ανήλθε σε 89.855 άτομα (ποσοστό 10,43%)». Πότε και πώς αυξήθηκε ο κατά κεφαλή πλούτος των Ελλήνων, διερωτώμεθα.
Τέλος, διερωτώμεθα, πότε και πώς αυξήθηκε ο κατά κεφαλή πλούτος και των αδελφών Κυπρίων που μαστίζονται, και αυτοί, από την ανεργία και την ανέχεια. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της αρμόδιας κυπριακής αρχής «το Σεπτέμβριο του 2013 ο αριθμός των εγγεγραμμένων ανέργων στη Κύπρο ανήλθε σε 52.112 άτομα, 13,151 περισσότερα άτομα από το Σεπτέμβριο του 2012» («Πρώτο Θέμα», 3/10/2013). Απορεί κανείς, πώς με τέτοια ανεργία, στασιμότητα της κυπριακής οικονομίας αυξήθηκε ο κατά κεφαλή πλούτος των Κυπρίων.
Αυτό που έγινε στην Ελλάδα και στην Κύπρο είναι αυτό που συνέβη στον υπόλοιπο κόσμο. Ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού τους -οι μεγιστάνες- αύξησαν τον πλούτο τους εκμεταλλευόμενοι τις συνθήκες της κρίσης και ο πλουτισμός τους έσυρε προς τα πάνω –στατιστικά μόνο– τον πλούτο του μέσου Έλληνα και Κύπριου πολίτη.

Πηγή:http://neoskosmos.com/-TΟΥ ΚΩΣΤΑ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ Για να δείτε την έκθεση πατήστε εδώ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Εγώ, νιώθω πλούσιος

«Εγώ, νιώθω πλούσιος επειδή συμμετείχα στα οράματα και στα ιδανικά της εποχής μου, έστω κι αν αυτά εξελίχτηκαν, όπως εξελίχτηκαν. Γιατί δεν είναι δυνατόν να είσαι άνθρωπος ζωντανός και να μην συμμετέχεις στο γίγνεσθαι της εποχής σου! Τότε, δεν είσαι τίποτα, δεν είσαι πολίτης, είσαι υπήκοος, είσαι οπαδός, είσαι ένα «ζώον». Και δυστυχώς, έχουμε γεμίσει από οπαδούς και υπηκόους αντί από πολίτες, διότι η λέξη πολίτης, σημαίνει ότι συμμετέχεις, ότι δρας, ότι σκέφτεσαι, ότι έχεις κριτική σκέψη, ότι έχεις φαντασία, ότι έχεις θέληση…»

Χρόνης Μίσσιος

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....