Το κοινωνικό προφίλ της Ελλάδας σε σχέση με τη φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την ανισότητα πριν και μετά από την εκδήλωση της κρίσης

Έκθεση Κοινωνικού Προφίλ Ελλάδας πριν και μετά από την εκδήλωση της κρίσης

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Παγκόσμια Ημέρα Κοινωνικής Δικαιοσύνης

Η κοινωνική δικαιοσύνη είναι κάτι περισσότερο από μια ηθική επιταγή. Αποτελεί ένα από τα θεμέλια της εθνικής σταθερότητας και της παγκόσμιας ευημερίας. Η ισότητα ευκαιριών, η αλληλεγγύη και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι απαραίτητα για την πλήρη απελευθέρωση του παραγωγικού δυναμικού των εθνών και των λαών.
Η Παγκόσμια Μέρα Κοινωνικής Δικαιοσύνης είναι μία έκκληση προς όλες τις χώρες ώστε να λάβουν συγκεκριμένα μέτρα που θα δώσουν νόημα στις παγκόσμιες αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ισότητας των ευκαιριών. To θέμα του φετινού εορτασμού – κοινωνική προστασία για όλους – είναι μεγάλης σημασίας για την οικοδόμηση δικαιότερων και περισσότερο ισότιμων κοινωνιών.
Καθώς συνεχίζεται η παγκόσμια χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση, η αντιμετώπιση αυτής της πρόκλησης είναι σημαντικότερη από ποτέ. Για τους δεκάδες εκατομμύρια που έχουν χάσει τη δουλεία τους από την αρχή της κρίσης, βρισκόμαστε ακόμη μακριά από το τέλος της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης. Αυτός είναι ένας λόγος για τον οποίο η αντίδραση ολόκληρου του συστήματος του ΟΗΕ περιλαμβάνει την πρωτοβουλία για τη δημιουργία μιας ελάχιστης κοινωνικής προστασίας. Η προσπάθεια αυτή έχει σχεδιαστεί ώστε να συμβάλλει στην πρόσβαση σε βασικές κοινωνικές υπηρεσίες και στα κατάλληλα εργαλεία για τη δημιουργία αξιοπρεπών εισοδημάτων και στην ενίσχυση της προστασίας των φτωχών, των ευάλωτων και των περιθωριοποιημένων.
Το 80% των ανθρώπων στον κόσμο στερούνται πρόσβασης σε ικανοποιητική κοινωνική προστασία. Οι γυναίκες είναι ιδιαίτερα ευάλωτες. Ο σκοπός μιας ελάχιστης κοινωνικής προστασίας είναι σαφής: κανείς δεν πρέπει να ζει με λιγότερο από ένα συγκεκριμένο εισόδημα και όλοι πρέπει να έχουν πρόσβαση σε βασικές δημόσιες υπηρεσίες όπως το νερό, η αποχέτευση, οι υπηρεσίες υγείας και η εκπαίδευση.
Πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει ότι ένα ελάχιστο επίπεδο κοινωνικής προστασίας είναι οικονομικά εφικτή. Η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας και το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη δημοσιεύουν μια νέα έκθεση που προτείνει 18 καινοτόμες πολιτικές ελάχιστης κοινωνικής προστασίας που είναι ιδιαίτερα σημαντικές για τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Επιπλέον, στην πρόσφατη σύνοδο της Επιτροπής για την Κοινωνική Ανάπτυξη, τα κράτη μέλη αντιμετώπισαν τα συστήματα κοινωνικής προστασίας ως μέσα μείωσης της ανισότητας και του κοινωνικού αποκλεισμού, για την επίτευξη των Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας.
Ταυτοχρόνως, πρέπει να παραμείνουμε ακλόνητοι ενάντια στις διακρίσεις οι οποίες στερούν την αξιοπρέπεια των ανθρώπων με βάση τη θρησκεία, την εθνότητα ή την οικονομική κατάσταση. Θα πρέπει επίσης να αναλάβουμε άμεση δράση για την δημιουργία ενός ευνοϊκού περιβάλλοντος για την κοινωνική ένταξη και αξιοπρεπούς εργασίας για όλους.
Ο στόχος της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι κρίσιμης σημασίας για τη μεγιστοποίηση της ισότιμης ανάπτυξης και τη μείωση των κινδύνων κοινωνικής αναταραχής. Μαζί, ας ανταποκριθούμε στην πρόκληση ώστε το έργο μας για αειφόρο ανάπτυξη προσφέρει τη κοινωνική δικαιοσύνη για όλους. Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Εκπληκτικές εικόνες που σατιρίζουν κοινωνικά θέματα

Ο Βρετανός εικονογράφος John Holcroft από την ηλικία των 19 ετών δημιουργεί οπτικές σάτιρες που αναδεικνύουν σοβαρά θέματα και προβλήματα της κοινωνίας μας.
Ο εικονογράφος John Holcroft που ζει και εργάζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο, έχει δημιουργήσει μία σειρά από σατιρικά έργα τα οποία σχολιάζουν τις ζωές και τους «αγώνες» της σύγχρονης ζωής.
Με ρετρό στιλ που θυμίζει τις χαρακτηριστικές διαφημίσεις του '50 και του '60, ο Holcroft καταπιάνεται με θέματα όπως η δουλειά, η τεχνολογία και το αέναο κυνήγι της ευτυχίας που παραδοσιακά σαμποτάρουν ο εγωισμός, η απληστία και η τεμπελιά.
Στα έργα του, τα like στο Facebook απεικονίζονται ως ξηρά τροφή που χύνονται μέσα σε μπολ φαγητού για να θρέψουν το εγώ του κάθε ατόμου, και δείχνει πώς οι άνθρωποι θα είναι πραγματικά ευτυχισμένοι μόνο όταν οι ζωές τους γεμίζουν από gadgets, ψυχαγωγία και ταξίδια…















Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Από το κοινωνικό συμβόλαιο στη ληξιαρχική πράξη θανάτου της κοινωνίας

Όταν το δικαίωμα στην εργασία μετατρέπεται σε επιβολή της ανεργίας,όταν το δικαίωμα στην απεργία μετατρέπεται σε απειλή απόλυσης και σε παραινέσεις του τύπου «κάνε το σταυρό σου που έχεις μια δουλειά», όταν το δικαίωμα του συνέρχεσθαι λαμβάνει επετειακό χαρακτήρα και τυποποιείται με κανόνες Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας -πήγαινε από το πεζοδρόμιο και μη μας τα ζαλίζεις με τα προβλήματά σου-όταν το όνειρο γίνεται εφιάλτης για μία ολόκληρη κοινωνία, που της ζητούν να συναινέσει για ένα ακόμη χειρότερο μέλλον, όταν το δημόσιο αγαθό μετατρέπεται σε «φιλέτο ευκαιρίας»,όταν η λαϊκή κυριαρχία εξευτελίζεται με το κρυφτούλι γύρω απο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όταν ο χρόνος για προσφυγή στις κάλπες γίνεται λάστιχο και προσδιορίζεται από τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, όταν αντί να χτυπηθεί η διαφθορά και να πληρώσουν επιτέλους οι φοροκλέφτες καλούνται να πληρώσουν κι άλλο, μέχρι τελικής πτώσεως, όσοι έχουν ακόμη δουλειά, οι συνταξιούχοι και οι άνεργοι που τολμούν να έχουν ακόμη ένα σπίτι, όταν η κυβέρνηση της χώρας ομολογεί ανερυθρίαστα ότι δεν διαθέτει εναλλακτικό σχέδιο για να σώσει τη χώρα και την αξιοπρέπεια των πολιτών, έστω και με πολύ επώδυνες θυσίες, όταν η αντιπολίτευση ψελίζει θολές λύσεις και παρουσιάζει πρόγραμμα για το πώς θα διαχειριστούμε τη φτώχεια μας και όχι για το πώς θα ξαναστήσουμε τις ζωές μας…
…τότε το περίφημο «κοινωνικό συμβόλαιο» που εξασφάλιζε την συνοχή της κοινωνίας μετατρέπεται σε ληξιαρχική πράξη θανάτου της. Και οι χειρότεροι εφιάλτες θα μας περιμένουν στη γωνία...

Πηγή: http://www.aixmi.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Καλωσορίσατε στην κοινωνική σχιζοφρένεια

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Περισσεύετε

Συνεχίζονται οι αυτοκτονίες στη χώρα μας, όπως συνεχίζονται και οι απολύσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αναζητούν εργασία και διαπιστώνουν πως είναι περιττοί. Δεν τους χρειάζεται πια κανείς.
Άνθρωποι που μέχρι χτες μάχονταν ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο αναζητούν εναγωνίως κάποιον να τους εκμεταλλευτεί.
Υπάρχει λοιπόν κάτι χειρότερο από το να σε εκμεταλλεύονται: να μην θέλει να σε εκμεταλλευτεί κανείς.
«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά. Ας με εκμεταλλευτεί κάποιος».
Είναι τραγικό να διαπιστώνεις πως είσαι περιττός και πως δεν υπάρχει κανείς να σε εκμεταλλευτεί.
Από την άλλη, είναι φοβερή ικανοποίηση για την οικονομική εξουσία -την αληθινή εξουσία δηλαδή- να βλέπει να σέρνονται εκλιπαρώντας στα πόδια της άνθρωποι που μέχρι χτες αγωνίζονταν για τα δικαιώματά τους.
«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά, έστω και με ελάχιστα χρήματα. Θέλω να γίνω δούλος»
«Λυπάμαι, είστε περιττός»
«Και τι θα κάνω;»
«Δεν ξέρουμε, ούτε και μας νοιάζει. Αυτοκτονήστε, κρυφτείτε, εξαθλιωθείτε αλλά -το κυριότερο- εξαφανιστείτε από μπροστά μας»
Οι εξαθλιωμένοι πληθαίνουν διαρκώς αλλά κανείς δεν παίρνει το θάρρος να πει πως δουλειές δεν πρόκειται να υπάρξουν.
Πολιτικοί υπόσχονται αόριστα νέες θέσεις εργασίας -ενώ ξέρουν πως δεν πρόκειται να υπάρξουν- και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να «κρύψουν» τους άνεργους. Στατιστικά τρικ και νέοι όροι που παρουσιάζουν τους άνεργους ως εργαζόμενους.
Και μένει κρυφή και μια άλλη πραγματικότητα: οι πολιτικοί είναι διακοσμητικοί. Είμαστε στα χέρια των αγορών. Τους ανήκουμε.
Βέβαια, έχουν μια χρησιμότητα οι άνεργοι και οι εξαθλιωμένοι: συμβάλλουν στο να μένουν φρόνιμοι και φοβισμένοι οι δούλοι που κατάφεραν να έχουν μια δουλειά.
Το καλύτερο απ” όλα είναι πως οι άνεργοι κατηγορούνται επειδή δεν έχουν δουλειά. Αν και όλοι ξέρουν πως δουλειές δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να υπάρξουν.
Και άνεργος, και ένοχος. Αφού δεν κερδίζουμε από σένα, είσαι περιττός. Περισσεύεις. Είσαι ένα λάθος. Δεν έπρεπε να γεννηθείς.
Και οι περισσότεροι άνεργοι το δέχονται. Νιώθουν ένοχοι επειδή είναι άνεργοι.
Αυτός που βρίσκεται χωρίς δουλειά αμφισβητείται και βάλλεται από όλους -και από τον εαυτό του- αλλά ο γόνος πλούσιας οικογένειας που δεν θα εργαστεί ποτέ στη ζωή του και κοπροσκυλιάζει πλουσιοπάροχα όλη μέρα δεν αμφισβητείται από κανέναν και δεν νιώθει καμία ενοχή.
Πώς φτάσαμε ως εδώ; Αποδεχόμενοι ως δεδομένα αυτά που έπρεπε να αμφισβητήσουμε. Αν αποδεχτείς ότι ο άνθρωπος είναι μια οικονομική ύπαρξη -και έχει λόγο να ζει μόνο αν προσφέρει κέρδος-, όλα αυτά μοιάζουν λογικά. Ο άνθρωπος, όμως, δεν έρχεται στη ζωή με οικονομικούς όρους. Ο άνθρωπος είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό.
Και τώρα τι θα κάνουμε; Τουμπεκί. Έτσι κάνουν όλοι. Σε όλον τον κόσμο. Εμείς, άλλωστε, ψηφίσαμε πριν δυο εβδομάδες και αποφασίσαμε πως εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας είναι περιττοί. Αυτό ψηφίσαμε. Αντί να ψηφίσουμε για τους ανθρώπους, ψηφίσαμε για να καθησυχάσουμε τις αγορές.
Οπότε, αφήστε τις κλάψες για αυτούς που αυτοκτονούν και αυτούς που έχουν εξαθλιωθεί. Παραδεχτείτε πως σας δίνουν και μια κρυφή ικανοποίηση. Μπορεί να είστε δούλος αλλά δεν είστε στη θέση τους. Ακόμα.
Είναι υπέροχο πως οι αγορές -δια των εκπροσώπων τους- ζητάνε από τους άνεργους και τους εξαθλιωμένους να καταδικάσουν τη βία. Αν και αυτοί υφίστανται καθημερινά την πιο άγρια βία, με κίνδυνο -πολλές φορές- ακόμα και τη ζωή τους.
Η βία που πρέπει να καταδικαστεί αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να την καταδικάσει είναι η βία της αδιαφορίας.
Η βία της αδιαφορίας.

Πηγή: http://pitsirikos.net Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Πόσα δισ. έφυγαν από την Ελλάδα και πού πήγαν

Ελληνικές καταθέσεις 4 δισ. ευρώ επενδύθηκαν κυρίως σε ακίνητα από τα τέλη του 2009 μέχρι σήμερα.
Το διάστημα αυτό περιλαμβάνει την πρώτη και δεύτερη φάση της μεγάλης φυγής κεφαλαίων στο εξωτερικό λόγω της κρίσης και του φόβου εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, αλλά και την περίοδο κατά την οποία υπήρξε μερική επιστροφή καταθέσεων στις τράπεζες.
Οι συνολικές εκροές κεφαλαίων μπορεί να έφτασαν στην κορύφωσή τους τα 115 δισ. ευρώ, αλλά σήμερα υπολογίζεται ότι η καθαρή απώλεια ανέρχεται σε 56,8 δισ. ευρώ.
Σύμφωνα με την έρευνα της «Κ», από το ποσό αυτό, τα 32,5 δισ. ευρώ έφυγαν στο εξωτερικό και μόνο ένα πολύ μικρό μέρος έχει επιστρέψει στην Ελλάδα.
Τα στοιχεία κεντρικών τραπεζών και του ευρωσυστήματος (target 2) δείχνουν ότι ελληνικές καταθέσεις 32,5 δισ. ευρώ τοποθετήθηκαν στο εξωτερικό ως εξής:
• Καταθέσεις: 22,2 δισ. ευρώ.
• Ομόλογα: 5,3 δισ. ευρώ.
• Μετοχές και αμοιβαία κεφάλαια (πλην μετοχικών αμοιβαίων): 1 δισ. ευρώ.
• Μη τραπεζικά προϊόντα, όπως ακίνητα και χρυσός: 4 δισ. ευρώ.

Χώρες προορισμού
Σε ό,τι αφορά τις χώρες προορισμού, πρώτη επιλογή αναδείχθηκε η Βρετανία, δεύτερη η Ολλανδία, τρίτη η Γερμανία και ακολούθησαν Κύπρος και Ελβετία. Σε κάποια στιγμή μέσα στο 2012, όταν ο φόβος εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είχε κορυφωθεί, παρατηρήθηκαν μικρότερες εκροές κεφαλαίων σε πολλούς προορισμούς, όπως Ιταλία και Αυστραλία.
Ειδικότερα, οι εκτιμήσεις τραπεζικών στελεχών που ανέλυσαν στοιχεία του ισοζυγίου, της ΕΚΤ και της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS) συγκλίνουν στα εξής:
• Προς τη Βρετανία πρέπει να κατέφυγαν περίπου 10 δισ. ευρώ και στην κορύφωση να έφτασαν μέχρι 15 δισ. ευρώ. Σήμερα έχουν απομείνει λιγότερα, καθώς τα κεφάλαια κατέφυγαν προς άλλους προορισμούς (κυρίως φορολογικούς παράδεισους).
• Στην Ολλανδία υπολογίζεται να πήγαν τουλάχιστον 6 έως 10 δισ. ευρώ και αφορούσαν κυρίως ξένα κεφάλαια τα οποία επαναπατρίστηκαν.
• Στη Γερμανία κατευθύνθηκαν περίπου 8 δισ. ευρώ. Στη χώρα εκτιμάται ότι δεν έμειναν ούτε τα μισά, καθώς η Γερμανία έπαιξε κυρίως τον ρόλο του ενδιάμεσου σταθμού.
• Στην Ελβετία δεν πρέπει να έφτασαν τελικά περισσότερα από 2 δισ. ευρώ ή 4 δισ. ευρώ στην κορύφωση των εκροών.
• Στην Κύπρο οι ελληνικές καταθέσεις έφτασαν σε κάποια στιγμή τα 7 δισ. ευρώ, αλλά τελικά είναι ζήτημα εάν απέμειναν περίπου 1,5-2 δισ. ευρώ. Στα «σεντούκια»
Η έρευνα της «Κ» κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι τα υπόλοιπα 24,3 δισ. ευρώ (από τα συνολικά 56,8 δισ.) έφυγαν από τις ελληνικές τράπεζες, αλλά παρέμειναν εντός συνόρων για την κάλυψη αναγκών των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Ενα μεγάλο μέρος αυτών μπήκε κάτω από στρώματα και γλάστρες για ασφάλεια. Εκτιμάται ότι τα 10 με 12 δισ. ευρώ έμειναν στα «σεντούκια» για ασφάλεια.
Τα υπόλοιπα, περίπου 12-15 δισ. ευρώ, χρησιμοποιήθηκαν για πληρωμή φόρων, μισθών και άλλων υποχρεώσεων των νοικοκυριών και επιχειρήσεων. To ποσό αυτό εκτιμάται ότι μέσα στο 2012 έφτασε τα 18 δισ. ή και λίγο μεγαλύτερο.
Η σταδιακή αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και η κρίση στην Κύπρο («κούρεμα» καταθέσεων το 2013) συνέβαλαν στην επιστροφή καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες. Η επιστροφή αυτή προήλθε κυρίως από χρήματα που είχαν αποθεματοποιηθεί («κάτω από το στρώμα», τραπεζικές θυρίδες) και από την Κύπρο.
Η πρώτη μεγάλη φυγή καταθέσεων από τις τράπεζες παρατηρήθηκε το 2010 και η δεύτερη κορύφωση υπήρξε το πρώτο μισό του 2012. Στη συνέχεια υπήρξε αργή, αλλά σταθερή αποκλιμάκωση της αβεβαιότητας με συνέπεια την επιστροφή κεφαλαίων στις ελληνικές τράπεζες.
Από την έρευνα της «Κ» προκύπτει πως η συνολική εκροή κεφαλαίων έφτασε τα 115 δισ. ευρώ στα τέλη του πρώτου εξαμήνου του 2012, κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται και από την πρόσφατη μελέτη της Εθνικής Τράπεζας, σχετικά με τη ρευστότητα του τραπεζικού συστήματος και της εγχώριας αγοράς.

Πρώτο κύμα «εξόδου» το 2010
Η πρώτη φάση της μεγάλης φυγής ελληνικών καταθέσεων πραγματοποιήθηκε το 2010. Σύμφωνα με μελέτη της Εθνικής Τράπεζας, οι εκροές καταθέσεων το 2010 είχαν φτάσει τα 40 δισ. Από αυτά, τα 34 δισ. ευρώ εξανεμίστηκαν την περίοδο Ιανουαρίου - Ιουλίου, ενώ μικρότερες ήταν οι απώλειες στη συνέχεια.
Από το σύνολο των 40 δισ., στα 10,2 δισ. ευρώ υπολογίζεται το ύψος των κεφαλαίων που κατευθύνθηκαν το 2010 εκτός Ελλάδος από κατοίκους του εξωτερικού. Πρόκειται κυρίως για καταθέσεις που είχαν εισρεύσει στη χώρα μας την περίοδο 2003 - 2008, αξιοποιώντας την ευνοϊκή οικονομική συγκυρία και οι οποίες επαναπροωθήθηκαν σταδιακά στο εξωτερικό μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, αλλά και όλο το 2009.
Στα 8 δισ. ευρώ είχαν εκτιμηθεί οι καταθέσεις των Ελλήνων που κατευθύνθηκαν στο εξωτερικό με κύριους προορισμούς την Κύπρο και το Ηνωμένο Βασίλειο, με τα 2/3 της εκροής να λαμβάνουν χώρα στο πρώτο εξάμηνο του 2010.
Αντίθετα, η ανάγκη χρηματοδότησης τρεχουσών αναγκών του ιδιωτικού τομέα και η τοποθέτηση μετρητών σε θυρίδες ή ακόμα και στο σπίτι από τους κατόχους των χρημάτων κυριάρχησαν το δεύτερο εξάμηνο του 2010.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της μελέτης, το ύψος των κεφαλαίων αυτής της κατηγορίας υπολογίζεται στα 4,5 δισ. ευρώ. Τέλος, ένα ποσό της τάξεως των 3,5 δισ. ευρώ υπολογίζεται, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Εθνικής, ότι τοποθετήθηκε σε άλλα περιουσιακά στοιχεία, όπως έντοκα γραμμάτια ή χρυσό.

Επιστροφή ρευστότητας στην αγορά από το 2015
Την τελευταία διετία πραγματοποιήθηκαν καθαρές εισροές κεφαλαίων 50 δισ. ευρώ, σύμφωνα με υπολογισμούς της Εθνικής Τράπεζας. Τα κεφάλαια αυτά προήλθαν από αγορές μετοχών και αυξήσεις κεφαλαίου (31,2 δισ. ευρώ), από την εξαγωγική κυρίως δραστηριότητα των ελληνικών επιχειρήσεων (15,3 δισ. ευρώ) και από άμεσες ξένες επενδύσεις (4,1 δισ. ευρώ). Στα ποσά αυτά δεν περιλαμβάνονται τα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις ή επενδύσεις στον δημόσιο τομέα.
Οι εισροές αυτές τόνωσαν τη ρευστότητα, γεγονός το οποίο σε πρώτη φάση φάνηκε περισσότερο στη μείωση της εξάρτησης των τραπεζών από τα δάνεια της ΕΚΤ. Δηλαδή, οι εισροές αυτές δεν ήταν αρκετές ώστε να ενισχύσουν τη ρευστότητα στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά. Ομως, η μείωση της εξάρτησης των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ αποτελεί ένα μεγάλο βήμα προς την αποκατάσταση της ρευστότητας στην αγορά.
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι τα τελευταία δύο χρόνια, οι ελληνικές τράπεζες μείωσαν τον δανεισμό από την ΕΚΤ κατά 91 δισ. ευρώ! Στη μείωση αυτή συνέβαλαν: αύξηση καταθέσεων κατά 21 δισ., απομόχλευση (μείωση χαρτοφυλακίου δανείων) 40 δισ. και αυξήσεις κεφαλαίων 15 δισ.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Εθνικής Τράπεζας, και λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις παραπάνω τάσεις, η ζήτηση για τραπεζικά δάνεια από τον ιδιωτικό τομέα θα αυξηθεί σε 2 με 3 τρίμηνα.
Η ζήτηση για τραπεζικό δανεισμό θα ξεκινήσει από τα πιο υγιή και ανταγωνιστικά τμήματα του ελληνικού επιχειρείν, τα οποία θα περάσουν στην επόμενη φάση: επεκτάσεις και επενδύσεις. Δηλαδή, ύστερα από τη φάση της συρρίκνωσης και του «νοικοκυρέματος» θα περάσουν στον δανεισμό για επενδύσεις. Η ζήτηση για δάνεια από τα νοικοκυριά θα ακολουθήσει, καθώς οι επενδύσεις και το θετικό επιχειρηματικό κλίμα θα βελτιώσουν τα εισοδήματα και θα περιορίσουν την ανεργία ή τον φόβο για ανεργία.
Η Εθνική Τράπεζα εκτιμά πως οι χρηματοδοτικές ανάγκες επιχειρήσεων και νοικοκυριών για την επόμενη διετία (2015-2016) θα ανέλθουν στα 22 δισ. ευρώ. Ήδη, οι τέσσερις μεγάλες συστημικές τράπεζες, σύμφωνα με πληροφορίες αλλά και δηλώσεις στελεχών τους, προγραμματίζουν πιστωτική επέκταση 10-12 δισ. ευρώ για τo 2015. Σύμφωνα με στελέχη τραπεζών, από τα 10-12 δισ. ευρώ που θα διοχετευθούν στην οικονομία, περίπου τα μισά, δηλαδή 5 δισ. ευρώ, θα προέλθουν από αποπληρωμές παλαιότερων δανείων, ενώ τα υπόλοιπα 5 δισ. ευρώ θα καλυφθούν από τη ρευστότητα των τραπεζών. Η σταδιακή αύξηση των δανειοδοτήσεων δεν σημαίνει ότι τα δάνεια είναι για όλους. Οπως τονίζουν οι τράπεζες, τα δάνεια θα χορηγηθούν με αυστηρά τραπεζικά κριτήρια μόνο σε αξιόχρεες επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Στόχος είναι η ενίσχυση υγιών επιχειρήσεων με ισχυρή παραγωγική βάση, εξαγωγικό προσανατολισμό, καθώς και η χρηματοδότηση επενδυτικών σχεδίων.
Η ζήτηση για δάνεια 22 δισ. ευρώ στη διετία αναμένεται να υπερκαλυφθεί, καθώς οι τράπεζες θα είναι σε θέση να χορηγήσουν δάνεια 22 δισ. κυρίως επειδή θα συνεχίσουν να περιορίζουν την εξάρτησή τους από την ΕΚΤ. Σε αυτό θα συμβάλει και η αναμενόμενη ετήσια εισροή κεφαλαίων περίπου 25 δισ. ευρώ, που αναμένεται να καταγραφεί στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.
Τέλος, θετικά αναμένεται να συμβάλει η μείωση των ποσοστών που επιβάλλει η ΕΚΤ στο «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων που δίνονται από τις ελληνικές τράπεζες προκειμένου να χρηματοδοτηθούν. Η Moody’s πρόσφατα εκτίμησε πως η απόφαση της ΕΚΤ για τη μείωση του «κουρέματος» θα απελευθερώσει ρευστότητα περίπου 7 δισ. ευρώ προς τις ελληνικές τράπεζες, δηλαδή θα μπορούν να δανειστούν επιπλέον 7 δισ. ευρώ χωρίς να «καταθέσουν» επιπλέον εγγυήσεις. Πάντως, στελέχη των ελληνικών τραπεζών, αλλά και αναλυτών, ανεβάζουν το ποσό αυτό στα 12 δισ. ευρώ.
Όποιο κι αν είναι το ακριβές μέγεθος, η πραγματικότητα είναι ότι η ρευστότητα γεννάει ρευστότητα. Οι εισροές επενδύσεων, η σταθεροποίηση του οικονομικού και πολιτικού κλίματος, τα ντιλ κ.λπ. δημιουργούν διάθεση για επενδύσεις και δανεισμό. Ο δανεισμός δημιουργεί νέα κυκλοφορία χρήματος κ.ο.κ. Με άλλα λόγια, δεν χρειάζεται οι τράπεζες να χορηγήσουν 22 δισ. για να ανταποκριθούν στις δανειακές ανάγκες του ιδιωτικού τομέα. Μπορεί τα δάνεια να είναι λιγότερα, αλλά ο πολλαπλασιαστής ρευστότητας να φτάσει τα απαιτούμενα κεφάλαια στα επίπεδα που χρειάζονται οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά για να αναπτυχθούν.
Κρίσιμη παράμετρο σε όλα αυτά αποτελεί η πολιτική σταθερότητα και γενικά η βεβαιότητα για το οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον.
Η αβεβαιότητα είναι ανασταλτικός παράγοντας για επενδύσεις και για χρηματοδότηση από τις τράπεζες ακόμη και αν τα λεφτά υπάρχουν και περιμένουν στα θησαυροφυλάκια τραπεζών, επιχειρήσεων, νοικοκυριών και κράτους.

Πηγή: http://www.kathimerini.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Στην Ελλάδα η μεγαλύτερη μείωση κοινωνικών δαπανών

Ανατροπή στα στερεότυπα δείχνει νέα έκθεση του ΟΟΣΑ για τις κοινωνικές δαπάνες στις χώρες-μέλη του.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, οι ΗΠΑ δαπανούν περισσότερα απ' ότι ο Καναδάς, η Γερμανία δαπανά περισσότερα από την Ελλάδα, ενώ η Νορβηγία είναι η πιο... τσιγκούνα της Ευρώπης.
Τις κορυφαίες θέσεις στην Ευρώπη σε δαπάνες κατέχουν η Γαλλία, το Βέλγιο, η Φινλανδία και η Δανία.
Τα δεδομένα του Οργανισμού παρακολουθούν τις κρατικές δαπάνες τη δημόσια υγεία, τις συντάξεις και άλλες μορφές κοινωνικής ασφάλισης, καθώς και τις ιδιωτικές μορφές κοινωνιών δαπανών όπως οι ομαδικές ασφαλίσεις υγείας και οι μη-κρατικές συντάξεις.
Όπως προκύπτει από την έκθεση του Οργανισμού, ορισμένες χώρες μείωσαν δραστικά τις κοινωνικές τους δαπάνες, ιδιαίτερα στην Εσθονία, την Ιρλανδία, την Ουγγαρία, την Ελλάδα, τον Καναδά, τη Βρετανία και τη Γερμανία.
Ο ΟΟΣΑ σημειώνει πως η Ελλάδα μείωσε το ποσοστό των κοινωνιών δαπανών κατά σχεδόν 2 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ μέσα σε δυο χρόνια (από το 2012), καταγράφοντας την ταχύτερη μείωση δαπανών από όλες τις χώρες που εξετάστηκαν.
Μόνο η Ουγγαρία έχει μειώσει το ποσό των δαπανών σε επίπεδο χαμηλότερο αυτών του 2007, ενώ Καναδάς, Γερμανία, Ισραήλ και Πολωνία κινούνται γύρω στα επίπεδα του 2007.

ΠΗΓΗ: euro2day.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Αλληγορική ιστορία για την κοινωνία των γραναζιών

Κάποτε υπήρχε ένα σουρεαλιστικό σύμπαν όπου όλα κυλούσαν ρολόι. Ένας άνθρωπος κάθε μέρα αφιέρωνε λίγο χρόνο για να το κουρδίσει προκειμένου αυτό να εξυπηρετεί την ανάγκη του να παρακολουθεί την ώρα και να οργανώνει έτσι το χρονοδιάγραμμα της ημέρας του. Με την βοήθεια του ρολογιού στάθμιζε τις προτεραιότητές του και προσπαθούσε να χωρέσει όσο περισσότερα πράγματα μπορούσε στο πρόγραμμά του.
Επίσης αυτός ο άνθρωπος γνώριζε ότι για το κάθε τι, υπήρχε και η καλύτερη στιγμή για να το κάνεις. Κάτι σαν τους αγρότες και τους έφηβους δηλαδή... Η σπορά και οι επαναστάσεις γίνονται μια συγκεκριμένη στιγμή στον κύκλο του χρόνου ή της ζωής μας. Ίσως τη στιγμή που δεν γίνεται κι αλλιώς...
Μέσα σε αυτό το ρολόι που το τροφοδοτούσε με ενέργεια ο αντίχειρας και ο δείκτης του κατόχου του που το κούρδιζε, ζούσαν κάποια πλάσματα που τα έλεγαν γρανάζια. Τα γρανάζια ξεκινούσαν τη ζωή τους μαθαίνοντας να έχουν έναν συγκεκριμένο ρόλο στο μηχανισμό του ρολογιού και να λειτουργούν παράλληλα με τους άλλους. Αν κάποιο γρανάζι έκανε του κεφαλιού του το επέπλητταν τα άλλα γρανάζια. Μάλιστα υπήρχαν γρανάζια που είχαν επιφορτιστεί με αυτό το ρόλο. Γρανάζια γονείς, γρανάζια δάσκαλοι, και ούτω κάθε εξής. Αν κάποιο γρανάζι αδυνατούσε να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της κοινωνίας των γραναζιών, το έκαναν να αισθάνεται συνεχώς άσχημα με τον εαυτό του, καθώς του έλεγαν ότι είναι και θα είναι πάντα βάρος για την κοινωνία, και το εκφόβιζαν ότι ο ρόλος του θα το οδηγήσει εκτός του ρολογιού, στον θάνατο. Εκεί που καταλήγουν τα αναλώσιμα και τα ανταλλακτικά ενός ρολογιού. Όλα τα γρανάζια που είχαν λίγη προνοητικότητα και ωριμότητα, μάθαιναν το ρόλο τους και κυλούσαν προς μια κατεύθυνση που διάλεγαν και θεωρούσαν σωστή. Σε κάθε περίπτωση τα γρανάζια έπρεπε να περιστρέφονται είτε προς τα δεξιά είτε προς τα αριστερά, και όχι να αμφιταλαντεύονται μπρος-πίσω. Τα πιο υπάκουα γρανάζια επιβραβεύονταν ως γρανάζια πρότυπα, ώστε όλοι να τα θαυμάζουν και να ακολουθούν το παράδειγμά τους. Έτσι η κοινωνία ένιωθε ασφάλεια και καμάρωνε ότι όλα κυλάνε ρολόι. Αν υπήρχε και κάτι που δεν πήγαινε πάντα προς την προβλεπόμενη κατεύθυνση, ήταν η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Κάποια στιγμή όμως, ο κάτοχος του ρολογιού πέρασε μπροστά από μια βιτρίνα και είδε κάποια άλλα ρολόγια, που δεν χρειαζόταν να τα κουρδίσει κανείς για να δουλεύουν. Τα ρολόγια αυτά είχαν μια μπαταρία που η ενέργειά της κρατούσε για χρόνια κι ένα ορυκτό που λεγόταν χαλαζίας, το οποίο παλλόταν και έδινε το ρυθμό με μεγάλη ακρίβεια. Έτσι πολυάσχολος που ήταν λοιπόν αυτός ο άνθρωπος, σκέφτηκε: Γιατί να μην εξοικονομήσω λίγο παραπάνω χρόνο στη ζωή μου ώστε να χωρέσουν περισσότερα πράγματα μέσα στη μέρα μου? Κι έτσι αποφάσισε να μην αφιερώσει άλλο χρόνο κουρδίζοντας το παλιό ρολόι και όταν αυτό θα σταματούσε, να το αντικαταστήσει με ένα καινούριο ρολόι χαλαζία, που δεν χρειάζεται κούρδισμα.
Όταν ο κάτοχος δεν κούρδισε το ρολόι την προγραμματισμένη ώρα, η κοινωνία των γραναζιών που είχε συνηθίσει όλα να κυλάνε σύμφωνα με κάποιο πρόγραμμα, άρχισε να αγωνιά. Όταν δε, η αποθηκευμένη στα ελάσματα ενέργεια άρχισε να τελειώνει, πανικοβλήθηκαν! Δεν ήξεραν τι να κάνουν! Όλα όσα είχαν μάθει να κάνουν, τους ήταν άχρηστα πια. Οι έριδες και οι αψιμαχίες στην κοινωνία των γραναζιών κορυφώθηκαν και δημιουργήθηκε ένα φθονερό χάσμα ανάμεσα στα δεξιόστροφα και τα αριστερόστροφα γρανάζια, καθώς τα μεν έριχναν την ευθύνη στα δε. Απευθύνθηκαν στα γρανάζια πρότυπα για μια λύση, όμως κι αυτά είχαν μάθει να λειτουργούν παράλληλα με την υπόλοιπη κοινωνία των γραναζιών. Όσο αυτή επιβραδυνόταν ακολουθούσαν κι αυτά σε μια οδυνηρή πορεία προς το τέλμα, μη γνωρίζοντας με ποιον τρόπο να αντιδράσουν.
Όταν όλοι πια είχαν χάσει την ελπίδα τους και ένιωθαν την τραγική μοίρα της χωματερής και της οξείδωσης να πλησιάζει, παρατήρησαν ένα μικρό μεταλλικό βαρίδι που το είχαν αποσυνδέσει από τον υπόλοιπο μηχανισμό για να μην τους μπερδεύει. Αυτό εξακολουθούσε να κινείται με τον ίδιο τρόπο όπως και πριν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα! Αυτό το βαρίδι ήταν ο τρελός του χωριού, που είχε μάθει να κινείται μόνος του χωρίς να έχει ανάγκη από εξωτερική βοήθεια. Η κίνησή του είχε μια πρωτοτυπία, καθώς άλλοτε συμφωνούσε με τα δεξιόστροφα γρανάζια και άλλοτε με τα αριστερόστροφα. Είχε δηλαδή την ικανότητα να συντονίζει την κίνησή του με εξωτερικούς παράγοντες όπως η κίνηση του καρπού του κατόχου και να αξιοποιεί το περίσσευμα της ενέργειας που ερχόταν από εκεί. Τα υπόλοιπα γρανάζια δεν κατάλαβαν πολύ καλά πως τα κατάφερνε να διατηρεί την κίνησή του όταν όλα πια ήταν στάσιμα, αλλά κατάλαβαν ότι αυτό το μικρό μεταλλικό βαρίδι, είχε μια δική του αυτόνομη νόηση που το είχε βοηθήσει να συνεχίσει και ότι ήταν πια η μοναδική ελπίδα που τους είχε απομείνει. Τότε του απένειμαν τον τίτλο του ρότορα και συμφώνησαν ότι ήταν προς όφελός τους να προσδεθούν μαζί του.
Έτσι ο τρελός του χωριού έγινε ξαφνικά ο ήρωας του χωριού και το ρολόι που τελικά ήταν αυτόματο έμαθε να λειτουργεί ξανά με τη βοήθεια του ρότορα, αυτή τη φορά χωρίς την ανάγκη κουρδίσματος. Ο κάτοχος είδε ότι είχε ένα ρολόι αξιόπιστο και ακριβές κι έτσι αποφάσισε να το κρατήσει και ξέχασε τα φτηνά ρολόγια του χαλαζία που είχε δει στη βιτρίνα..."

Πηγή: Σπύρος Σιμεγιάτος - https://www.facebook.com/rebetiko.pianoΑναδημοσίευση από http://antikleidi.com Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Help

Ένα animation-σχόλιο του Mahnaz Yazdani για τη σύγχρονη ζωή και την μετατόπιση της κοινωνίας από την πραγματικότητα στην εικονική πραγματικότητα... Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Πελατειακό κράτος μόνιμο, για πάντα

Ο​​ι πραγματικότητες «δημοκρατία» και «πελατειακό κράτος» αλληλοαποκλείονται: Οπου προκύψει πελατειακό κράτος, η δημοκρατία πεθαίνει, και όπου λειτουργεί δημοκρατία, πελατειακό κράτος δεν είναι δυνατό να υπάρξει. Πρόκειται για πραγματικότητες ριζικά (εξ ορισμού) αντιθετικές, ασύμπτωτες, ασύμβατες. Η μια αναιρεί την άλλη, είναι αδύνατο να συνυπάρξουν.
Τυχόν απόπειρες συμβιβασμού της αντίθεσης συνιστούν απάτη – όχι ότι καταλήγουν σε απάτη, αλλά, από το ξεκίνημά τους, είναι απάτη. Ούτε λογικά ούτε στην πράξη χωράει συμβιβασμός, αποκλείονται οι «αμοιβαίες υποχωρήσεις», ο «περιορισμός» του πελατειακού κράτους, η κάποια «χαλιναγώγησή» του. Το πελατειακό κράτος είναι το ακριβές ανάλογο μιας ξενικής κατοχής, εξίσου αυθαίρετο και ιδιοτελές με το καθεστώς που επιβάλλουν εχθρικά στρατεύματα όταν υποτάξουν μια χώρα – τα συμφέροντα των κατακτητών αδύνατο να συμπέσουν με τις ανάγκες των κατακτημένων. «Περιορισμός» ή «βελτίωση» της ιδιοτέλειας και αυθαιρεσίας ενός στρατού κατοχής («μετριασμός» του καθεστώτος δουλείας) είναι έξω από κάθε λογική – ή θα αποτιναχθεί ο ζυγός ή όχι.
Τι είναι το «πελατειακό κράτος»; Είναι η εμπορευματοποίηση των σχέσεων της εξουσίας με τον πολίτη, η εκδοχή του πολίτη ως πελάτη συναλλασσόμενου με την εξουσία, η άσκηση της πολιτικής με τους όρους της αγοράς, τους κανόνες του μάρκετινγκ. Η εξουσία πουλάει τους διορισμούς στο Δημόσιο και ο πολίτης - πελάτης αγοράζει τον διορισμό με την ψήφο του, με την παντοδαπή στράτευσή του στο κόμμα που τον διόρισε. Ο διορισμός είναι κέρδος σημαντικό: ισόβια εξασφάλιση μηνιάτικου άνευ όρων (χωρίς έλεγχο της παραγόμενης εργασίας, των ικανοτήτων και προσόντων, της εργατικότητας ή της φυγοπονίας, της εντιμότητας ή της φαυλότητας).
Το πελατειακό κράτος διαβαθμίζει τα εμπορεύσιμα: Πουλάει και τις αναθέσεις δημόσιων έργων, την αποκλειστικότητα προμηθειών του δημοσίου, διαχείρισης «κοινοτικών κονδυλίων», διαχείρισης τηλεοπτικών συχνοτήτων. Στις περιπτώσεις αυτές ο πολίτης - πελάτης δεν πληρώνει τους εξουσιαστές απλώς με την ψήφο του και τη στράτευσή του. Αναλαμβάνει να τρέφει τον Μινώταυρο του κομματικού ταμείου, να ικανοποιεί την απληστία των κομματικών που μεσολαβούν στη συναλλαγή, να εξασφαλίζει και ο ίδιος την ανταμοιβή για το ρίσκο της κλοπής.
Το πελατειακό κράτος εντάσσει στη λογική της δοσοληψίας και κάθε άλλη, συνταγματικά προβλεπόμενη, θεσμική λειτουργία κορυφαίας κοινωνικής ευθύνης: Της ευθύνης για την άμυνα της χώρας, για την απονομή του δικαίου, για την υπεύθυνη πληροφόρηση του πολίτη και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, για την κοινωνική ασφάλιση, για τη νοσοκομειακή περίθαλψη. Διορίζει το πελατειακό κράτος τις ηγεσίες: των Ενόπλων Δυνάμεων, των Ανώτατων Δικαστηρίων, της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, των Ασφαλιστικών Ταμείων, των Δημόσιων Νοσοκομείων. Με αντάλλαγμα οι διοριζόμενοι να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κόμματος που κυβερνάει και όχι της συντεταγμένης σε κράτος κοινωνίας.
Γι’ αυτό και στο πελατειακό κράτος ο κάθε τυχάρπαστος, κωμικά ανίκανος ή φαυλεπίφαυλος κομματάνθρωπος (πελάτης της εξουσίας) μπορεί να ηγείται του ασφαλιστικού συστήματος, με εντολή την καταλήστευση του αποταμιευμένου μόχθου δημόσιων λειτουργών. Οποιοσδήποτε απόστρατος καραβανάς να βρεθεί διοικητής νοσοκομείου υπερσύγχρονης ιατρικής τεχνολογίας. Κραυγαλέες μετριότητες δικαστών ή αξιωματικών να αναβιβαστούν στα κορυφαία επιτελικά πόστα της Δικαιοσύνης ή της Αμυνας, επειδή είχαν έγκαιρα αντιληφθεί ότι μόνο με κομματική εύνοια θα «προκόψουν».
Το μοιραίο και ολέθριο δεδομένο είναι ότι το πελατειακό κράτος, ενώ καταλύει και αναιρεί τη δημοκρατία, λειτουργεί μόνο με τους όρους της δημοκρατίας, μόνο σφετεριζόμενο τους όρους της δημοκρατίας, μόνο με παράχρηση και κατάχρηση των προδιαγραφών της δημοκρατίας. Δεν αρνείται το πελατειακό κράτος κανένα θεσμό και καμιά λειτουργία της δημοκρατίας, απλώς (πρβλ. το καβαφικό «ανεπαισθήτως») αλλάζει την αιτία και τον σκοπό (το «νόημα») των θεσμών και λειτουργιών της δημοκρατίας: To «κράτος» (η εξουσία) δεν υπηρετεί τον «δήμο» (την κοινωνία των σχέσεων, το άθλημα της πολιτικής κοινωνίας των προσώπων), αλλά τον πρωτογονισμό της ιδιοτέλειας, τον ατομοκεντρισμό των ενστίκτων αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής.
Γι’ αυτό και μια κοινωνία που έχει υποστεί τη μετάλλαξη της δημοκρατίας σε πελατειακό κράτος, είναι αδύνατο να απαλλαγεί ποτέ από αυτή τη μετάλλαξη με δημοκρατικούς όρους. Διότι οι δημοκρατικοί όροι εκεί έχουν παραφθαρεί και διαστραφεί έτσι, ώστε να αποκλείουν τη λειτουργία της δημοκρατίας, να συνιστούν καταστατικές αρχές του πελατειακού κράτους. Οι κομματάνθρωποι έχουν κόψει και ράψει το Σύνταγμα στα μέτρα της προσχηματικής δημοκρατίας – έχουν περιλάβει στο Σύνταγμα διάταξη που επιτρέπει μόνο «αναθεωρήσεις» κάποιων διατάξεών του και οι αναθεωρήσεις να γίνονται μόνο από την παρωδία Κοινοβουλίου του πελατειακού κράτους. Επομένως καινούργιο Σύνταγμα από ακομμάτιστη Συντακτική Εθνοσυνέλευση δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνο από κατάλυση του έννομου κράτους, δηλαδή από «επανάσταση» – με το ρίσκο του παραλογισμού και του χάους.
Ετσι το πελατειακό κράτος έχει εξασφαλίσει ανενόχλητη τη διαιώνισή του. Αυθαιρεσία στρατού κατοχής και πηγαίνει κρεσέντο: Τα όσα συμβαίνουν σήμερα με τη φυλάκιση αναπολόγητων βουλευτών και τη διακοπή χρηματοδότησης ψηφισμένου νομότυπα κόμματος, συμπτωματικά αφορούν σε περίπτωση ιδεολόγων του εγκλήματος και συμπεριφορών υποκόσμου. Αύριο η αυθαιρεσία μπορεί να βάλει στο στόχαστρο και οποιοδήποτε κόμμα του «συνταγματικού τόξου», χωρίς την παραμικρή και πάλι αντίδραση της Δικαιοσύνης. Μην ξεχνάμε ότι ο πολύς κ. Μπαλτάκος δεν λογοδότησε ποτέ για τον βιντεοσκοπημένο ρόλο του στην πολιτική προσεταιρισμού των Νεοναζιστών – απαθανάτισε όμως σε οπτικό ντοκουμέντο την ετοιμότητα του πελατειακού κράτους να συμπαίξει ακόμα και με το κοινωνικό περιθώριο, για να ψηφοθηρήσει.
Η ασυδοσία του κομματικού (πελατειακού) κράτους συνδυασμένη με την αχρήστευση της Δικαιοσύνης γεννάει τρόμο. Η εξουσία συντρίβει όποιον της αντιστέκεται, και συγκαλύπτει αδιάντροπα τους συνεργούς της στην αυθαιρεσία. Το πελατειακό κράτος βύθισε την Ελλάδα, με τον εξωφρενικό υπερδανεισμό, στην καταστροφή, στον πνιγμό της χρεοκοπίας, στην απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας. Δεν λογοδότησε κανείς γι’ αυτά τα εγκλήματα. Κυβερνούν οι αυτουργοί των εγκλημάτων και η αυθαιρεσία τους, τα ψεύδη και οι κομπασμοί τους μεταγγίζουν τρόμο, ανελπιστία, πανικό. Με τα εξομοιωμένα, σε όλα τα κανάλια, Δελτία Ειδήσεων μπαίνει στο σπίτι μας το πελατειακό κράτος σαν αδίστακτος κακοποιός. Και με τα «πρωινάδικα» η ναυτία και αηδία της παρέλασης θλιβερών ανθρωπαρίων υπουργοποιημένης μικρόνοιας και ευτέλειας.
Το πελατειακό κράτος τελικός και οριστικός νικητής.

Πηγή: Εφημερίδα Καθημερινή - ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Αποκαρδιωτικά τα στοιχεία για τις συνθήκες διαβίωσης εν μέσω της κρίσης: Το 20% των ανθρώπων ζει με στερήσεις και 2,5 εκατ. πολίτες βρίσκονται στα όρια της φτώχειας

Ζοφερά είναι τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.) για τις συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων στη χώρα μας το 2013. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών, το 20,3% του πληθυσμού στερείται βασικά αγαθά, ενώ το 23,1% του πληθυσμού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας.
Ειδικότερα και σε ό,τι αφορά στους ανθρώπους που στερούνται, από τη μελέτη των δεικτών για τις συνθήκες διαβίωσης του πληθυσμού της χώρας προκύπτει ότι η στέρηση βασικών αγαθών και υπηρεσιών (δυσκολία ικανοποίησης έκτακτων οικονομικών αναγκών, αδυναμία κάλυψης εξόδων για διακοπές μίας εβδομάδας το χρόνο, αδυναμία διατροφής που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας ή ψάρι, αδυναμία πληρωμής για ικανοποιητική θέρμανση της κατοικίας, έλλειψη βασικών αγαθών όπως πλυντήριο ρούχων, έγχρωμη τηλεόραση, τηλέφωνο ή αυτοκίνητο, αδυναμία αποπληρωμής δανείων ή αγορών με δόσεις, δυσκολίες στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών), δεν αφορά μόνο το φτωχό πληθυσμό αλλά και μέρος του μη φτωχού πληθυσμού.
Κατά τη διάρκεια των 4 τελευταίων ετών (2010-2013), υπάρχει αύξηση της υλικής στέρησης (δηλαδή αύξηση του πληθυσμού που, λόγω οικονομικών δυσκολιών, στερείται τεσσάρων τουλάχιστον βασικών αγαθών και υπηρεσιών από αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω).
Η αύξηση αυτή είναι μεγαλύτερη στα άτομα ηλικίας έως 64 ετών, από ότι στα άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω. Πιο συγκεκριμένα, το ποσοστό του πληθυσμού που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες με αποτέλεσμα να στερείται, τουλάχιστον, τέσσερις από τις εννέα, συνολικά, διαστάσεις της υλικής στέρησης ανέρχεται σε 20,3% το 2013, ενώ το ποσοστό αυτό ήταν 19,5% το 2012, 15,2 % το 2011, και 11,6% το 2010.

Αποτελέσματα
Ο πληθυσμός που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες με αποτέλεσμα να στερείται, τουλάχιστον, τέσσερις από τις εννέα, συνολικά, διαστάσεις της υλικής στέρησης είναι:
23,3% των παιδιών ηλικίας κάτω των 18 ετών.
35,2% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 59 ετών που έχει ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. 21,6% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 64 ετών. 9,4% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 59 ετών που έχει ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
13,7% του πληθυσμού ηλικίας 65 ετών και άνω.
15% γυναίκες ηλικίας 65 ετών και άνω.
12,1% άνδρες ηλικίας 65 ετών και άνω.
Ο μέσος όρος αγαθών και υπηρεσιών που στερείται το σύνολο των νοικοκυριών, από τις εννέα, συνολικά, διαστάσεις της υλικής στέρησης, εκτιμάται σε 3,9.
Τα νοικοκυριά που αντιμετωπίζουν ελλείψεις βασικών ανέσεων, στην κύρια κατοικία κατατάσσονται, κατά καθεστώς ιδιοκτησίας, ως εξής:
3,7% των νοικοκυριών με ιδιόκτητη κατοικία με οικονομικές υποχρεώσεις (δάνειο, υποθήκη, κλπ.)
6,7% των νοικοκυριών με ιδιόκτητη κατοικία χωρίς οικονομικές υποχρεώσεις (δάνειο, υποθήκη, κλπ.)
9,9% σε ενοικιασμένη κατοικία
9,6% σε παραχωρημένη δωρεάν κατοικία Το ποσοστό του πληθυσμού που διαβιεί σε κατοικία με στενότητα χώρου ανέρχεται σε 27,3% για το σύνολο του πληθυσμού, σε 22,9% για τον μη φτωχό πληθυσμό και σε 42% για τον φτωχό πληθυσμό.
Τα νοικοκυριά που δηλώνουν ότι επιβαρύνονται από το κόστος στέγασης ανέρχονται σε 36,9% για το σύνολο του πληθυσμού, σε 19,9% για τον μη φτωχό πληθυσμό και 93,1% για τον φτωχό πληθυσμό.
Το 41,5% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει ότι στερείται διατροφής που περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό του μη φτωχού πληθυσμού εκτιμάται σε 4,7%.
Το 79,1% του φτωχού πληθυσμού και το 39,1% του μη φτωχού δηλώνει οικονομική δυσκολία να αντιμετωπίσει έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες ύψους, περίπου, 550 ευρώ.
Περιβαλλοντικά προβλήματα από παρακείμενη βιομηχανία ή προβλήματα από την κυκλοφορία αυτοκινήτων δηλώνει ότι αντιμετωπίζει το 26,6% του συνολικού πληθυσμού, ενώ ποσοστό 19,4% του ίδιου πληθυσμού αναφέρει ως πρόβλημα τους βανδαλισμούς και την εγκληματικότητα στην περιοχή του.
Το ποσοστό του συνολικού πληθυσμού που δηλώνει οικονομική αδυναμία να έχει ικανοποιητική θέρμανση ανέρχεται σε 29,4%, ενώ είναι 48,6% για το φτωχό πληθυσμό και 24,3% για το μη φτωχό πληθυσμό.
Το 37,4% του μη φτωχού πληθυσμού δηλώνει ότι επιβαρύνεται πάρα πολύ από τις συνολικές δαπάνες στέγασης, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για το φτωχό πληθυσμό εκτιμάται σε 60,3%.
Το 36,8% του πληθυσμού που έχει λάβει καταναλωτικό δάνειο για αγορά αγαθών και υπηρεσιών, δηλώνει ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ στην αποπληρωμή αυτού ή των δόσεων.
Το 57,9% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει δυσκολία στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών εγκαίρως , όπως αυτών του ηλεκτρικού ρεύματος, του νερού, του φυσικού αερίου, κλπ.
Το 59% του φτωχού πληθυσμού αναφέρει μεγάλη δυσκολία στην αντιμετώπιση των συνήθων αναγκών του με το συνολικό μηνιαίο ή εβδομαδιαίο εισόδημά του.
Το ελάχιστο μέσο καθαρό μηνιαίο εισόδημα για την αντιμετώπιση των αναγκών των νοικοκυριών της χώρας ανέρχεται, κατά δήλωσή τους, σε 1.784 ευρώ. Τα φτωχά νοικοκυριά χρειάζονται 1.428 ευρώ, ενώ τα μη φτωχά νοικοκυριά 1.879 ευρώ.
Το 22,8% του φτωχού πληθυσμού, το 9,0% του μη φτωχού πληθυσμού και το 11,9% του συνολικού πληθυσμού δε διαθέτουν ένα τουλάχιστον ΙΧ επιβατηγό αυτοκίνητο, ενώ το 18,1% των φτωχών νοικοκυριών, το 9,4% των μη φτωχών και το 11,3% του συνόλου των νοικοκυριών δε διαθέτουν προσωπικό ηλεκτρονικό υπολογιστή, αν και το χρειάζονται, λόγω οικονομικής αδυναμίας.
Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με τα στοιχεία για τον κίνδυνο φτώχειας, το κατώφλι της φτώχειας ανέρχεται στο ποσό των 5.023 ευρώ ετησίως ανά άτομο και σε 10.547 ευρώ για νοικοκυριά με δύο ενήλικες και δύο εξαρτώμενα παιδιά ηλικίας κάτω των 14 ετών.
Το 2013, το 23,1% του συνολικού πληθυσμού της χώρας ήταν σε κίνδυνο φτώχειας όταν το όριο φτώχειας ορίζεται στο 60% του διάμεσου συνολικού ισοδύναμου εισοδήματος του νοικοκυριού.
Το μέσο ετήσιο ατομικό ισοδύναμο εισόδημα ανέρχεται σε 9.303 ευρώ και το μέσο ετήσιο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών της χώρας σε 16.170 ευρώ.
Τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας εκτιμώνται σε 892.763 και τα μέλη τους σε 2.529.005.

Βασικές διαπιστώσεις
Ο κίνδυνος φτώχειας για παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (παιδική φτώχεια) ανέρχεται στο 28,8%και είναι υψηλότερος κατά 5,7 ποσοστιαίες μονάδες από το αντίστοιχο ποσοστό του συνολικού πληθυσμού.
Ο κίνδυνος φτώχειας για άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών ανέρχεται σε 15,1% και είναι μειωμένος κατά 2,1 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2012.
Ο πληθυσμός που διαβιεί σε νοικοκυριά όπου δεν εργάζεται κανένα μέλος ή εργάζεται λιγότερο από 3 μήνες, συνολικά, το έτος, ανέρχεται σε 1.200.800 άτομα ή σε 19,6% του πληθυσμού ηλικίας 18-59 ετών, ενώ το 2012 ανερχόταν σε 1.010.900 άτομα.
Το ποσοστό του πληθυσμού που απειλείται από τη φτώχεια ως προς το σύνολο του πληθυσμού για κάθε μία από τις παρακάτω ομάδες είναι:
Άνδρες άνεργοι 50,7%.
Μονογονεϊκά νοικοκυριά με, τουλάχιστον, ένα εξαρτώμενο παιδί 37,2%.
Λοιποί μη οικονομικά ενεργοί (εκτός συνταξιούχων 30,3%.
Παιδιά ηλικίας 0-17 ετών 28,8%. Νοικοκυριά με έναν ενήλικο ηλικίας κάτω των 65 ετών 24,4%.
Μονοπρόσωπα νοικοκυριά με μέλος θήλυ 22,9%.
Ο πληθυσμός σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό ανέρχεται σε 3.903.800 άτομα ή σε 35,7% του συνόλου του πληθυσμού (το έτος 2012 ήταν 3.795.100 άτομα).
Ο κίνδυνος φτώχειας μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις, υπολογιζόμενος με κατώφλια διάφορα του 60% του διάμεσου συνολικού διαθέσιμου ισοδύναμου εισοδήματος, ανέρχεται σε:
11,1%, αν το κατώφλι οριστεί στο 40% του διάμεσου συνολικού διαθέσιμου ισοδύναμου εισοδήματος,
16,6%, αν το κατώφλι οριστεί στο 50% του διάμεσου συνολικού διαθέσιμου ισοδύναμου εισοδήματος
31,4%, αν το κατώφλι οριστεί στο 70% του διάμεσου συνολικού διαθέσιμου ισοδύναμου εισοδήματος, αντίστοιχα.

Κοινωνικές μεταβιβάσεις και κίνδυνος φτώχειας
Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας πριν από όλες τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (δηλαδή μη συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιδομάτων και των συντάξεων στο συνολικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών) ανέρχεται σε 53,4%, ενώ, όταν περιλαμβάνονται μόνο οι συντάξεις και όχι τα κοινωνικά επιδόματα, μειώνεται στο 28%. Τέλος, το ανωτέρω ποσοστό μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις ανέρχεται σε 23,1%.
Τα κοινωνικά επιδόματα συμβάλλουν στη μείωση του ποσοστού της φτώχειας κατά 4,9 ποσοστιαίες μονάδες.
Οι συντάξεις συμβάλλουν στη μείωση του ποσοστού της φτώχειας κατά 25,4 ποσοστιαίες μονάδες.
Το σύνολο των κοινωνικών μεταβιβάσεων μειώνει το ποσοστό της φτώχειας κατά 30,3 ποσοστιαίες μονάδες.
Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας πριν από όλες τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (δηλαδή μη συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιδομάτων και των συντάξεων στο συνολικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών) εκτιμάται σε 89,5% για άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω, ενώ πριν τα κοινωνικά επιδόματα (συμπεριλαμβανομένων των συντάξεων) εκτιμάται στο 19,2%.
Ο κίνδυνος φτώχειας πριν από όλες τις κοινωνικές μεταβιβάσεις για άτομα ηλικίας 18-64 ετών (μη συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιδομάτων και των συντάξεων στο διαθέσιμο εισόδημα) για αυτή την ομάδα ηλικιών, εκτιμάται στο 45,8%, ενώ όταν δεν συμπεριλαμβάνονται τα κοινωνικά επιδόματα, αλλά συμπεριλαμβάνονται οι συντάξεις στο διαθέσιμο εισόδημα, εκτιμάται στο 28,8%.
Οι κοινωνικές μεταβιβάσεις (συμπεριλαμβανομένων των συντάξεων) αποτελούν το 44,6% του συνολικού ισοδύναμου διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών της χώρας, εκ του οποίου οι συντάξεις αναλογούν στο 44%, ενώ τα κοινωνικά επιδόματα στο 4,6%.

Χαρακτηριστικά πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας
Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας είναι υψηλότερο στις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες, συγκεκριμένα 23,8% και 22,4%, αντίστοιχα.
Τα μονοπρόσωπα νοικοκυριά με θήλυ μέλος απειλούνται από τη φτώχεια σε ποσοστό 22,9%, ενώ τα αντίστοιχα με άρρεν μέλος σε ποσοστό 21,8%.
Ο κίνδυνος φτώχειας για άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών υπολογίζεται σε 15,1%, ενώ για άτομα ηλικίας έως 17 ετών σε 28,8%.
Ο κίνδυνος φτώχειας για άτομα ηλικίας άνω των 75 ετών υπολογίζεται σε 17,2%, ενώ για άτομα ηλικίας κάτω των 75 ετών σε 23,7%.
Ο κίνδυνος φτώχειας των μονογονεϊκών νοικοκυριών με, τουλάχιστον, ένα εξαρτώμενο παιδί ανέρχεται σε 37,2%, ενώ ο αντίστοιχος δείκτης για τα νοικοκυριά με δύο γονείς και ένα εξαρτώμενο παιδί ανέρχεται σε 20,2%.
Οι εργαζόμενοι κινδυνεύουν λιγότερο από τους ανέργους και τους οικονομικά μη ενεργούς (συνταξιούχους, νοικοκυρές κ.λπ.). Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας στους εργαζομένους ανέρχεται σε 13,1% (άνδρες 13,4% και γυναίκες 12,6%), στους λοιπούς οικονομικά μη ενεργούς (δεν περιλαμβάνονται οι συνταξιούχοι) σε 30,2% και στους ανέργους σε 46,5%.
Ο κίνδυνος φτώχειας για τους εργαζομένους με πλήρη απασχόληση ανέρχεται σε 10,7%, ενώ για τους εργαζομένους με μερική απασχόληση ανέρχεται σε 27%.
ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛ.ΣΤΑΤ. ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΕΙΚΤΕΣ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ, ΕΔΩ.
ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛ.ΣΤΑΤ. ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΕΔΩ.
Πηγή: Εφημερίδα Κέρδος Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η πολλή ασφάλεια γεννά την ανασφάλεια

Την ίδια στιγμή που οι συνθήκες του υφιστάμενου τρόπου ζωής απαιτούν από τον σύγχρονο ενήλικα να είναι σε θέση να αντεπεξέλθει σε αυξημένο ποσοστό ευθυνών, η υπερπροστασία των σημερινών γονέων προς τα παιδιά τους τείνει να γίνει ο κανόνας κι όχι η εξαίρεση, έχοντας αντιστρόφως ανάλογα αποτελέσματα όσον αφορά τα εφόδια που ένα παιδί χρειάζεται για να επιβιώσει στη «ζούγκλα» της ζωής. Πρόκειται για μια σύγχρονη μάστιγα, για την οποία οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς η προσπάθεια διαμόρφωσης ενός περιβάλλοντος απόλυτης ασφάλειας κι επιτυχίας από την πλευρά των γονιών, μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά σε σοβαρές ψυχικές διαταραχές, σπρώχνοντας τα είτε στο δρόμο του άγχους, είτε σε αυτόν της επιθετικότητας.
Ποιά είναι η σωστή ποσότητα προστασίας που οι γονείς θα πρέπει να παρέχουν στα παιδιά τους, είναι το επιτακτικό ερώτημα που απασχολεί όλο και περισσότερες οικογένειες, σε παγκόσμια κλίμακα. Σύμφωνα με πρόσφατες επιστημονικές έρευνες, αποδεικνύεται στις χώρες μεσαίου και υψηλού βιοτικού επιπέδου τα παιδιά του σήμερα να είναι πιο ασφαλή από ότι έχουν υπάρξει ποτέ, με παράγοντες όπως το bulling και η παχυσαρκία να τα απειλούν –βάσει πραγματικών στοιχείων- πολύ περισσότερο από απαγωγείς και παιδόφιλους. Τα στατιστικά ωστόσο δεν φαίνεται να πτοούν τους γονείς από το να υπερχαΐδεύουν τους γόνους τους, με τους ίδιους τους ειδικούς που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου όσον αφορά την υπερπροστασία, να εφαρμόζουν πολλές φορές τις ίδιες πρακτικές που κατηγορούν, όταν το ζήτημα αφορά τα δικά τους παιδιά.

Δάσκαλε που δίδασκες…
Ο Michael Ungar, οικογενειακός σύμβουλος και καθηγητής Κοινωνικής Εργασίας στο πανεπιστήμιο Dalhousie αναλύει στο δίκτυο Alternet, γιατί οι γονείς πρέπει να σπάσουν το φράγμα της ασφάλειας των παιδιών τους, προκειμένου να τους ανοίξουν το δρόμο για μια ευτυχισμένη ενήλικη ζωή. Κατά τη θητεία του ως οικογενειακός σύμβουλος ο Ungar, αντί να εστιάζει στο να πείσει τους γονείς ότι ο κόσμος δεν είναι τόσο επικίνδυνος όσο νομίζουν κι ότι θα έπρεπε να πάψουν να επιβλέπουν σε τόσο μεγάλο βαθμό τα παιδιά τους, επικεντρώνεται στο να καταλάβουν γιατί πρέπει να τους δίνουν ευκαιρίες να βιώνουν διαχειρίσιμες ποσότητες ρίσκου και ευθυνών.
Για να καταστεί αυτό κατανοητό στους γονείς που ζητούν την άποψη του, τους απευθύνει τέσσερις ερωτήσεις. Πρώτα από όλα τους καλεί να θυμηθούν τις ευθύνες και τα ρίσκα που εκείνοι κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν όταν ήταν στην ηλικία των παιδιών τους, τι έμαθαν από τις εμπειρίες εκείνες, πόσο χρήσιμα τους φάνηκαν τα όσα έμαθαν στην ύστερη ζωή τους, για να τους ρωτήσει στο τέλος πώς πιστεύουν ότι τα παιδιά τους θα πάρουν τα ανάλογα μαθήματα. Αυτή η τελευταία ερώτηση σκοπό έχει να κάνει τους γονείς να καταλάβουν το ότι το να πάψουν να τυλίγουν τα παιδιά τους με τη μεμβράνη της προστασίας τους, δεν αποτελεί δείγμα αμέλειας τους αλλά αντιθέτως θετική δράση για τα παιδιά τους.
Το ζήτημα που προκύπτει αν τελικά οι γονείς πειστούν για την αξία του «ζην επικινδύνως», είναι ποιό είναι το σωστό ποσοστό επικινδυνότητας στο οποίο πρέπει να εκθέσουν τα παιδιά τους. Τα θετικά αποτελέσματα προκύπτουν όταν το παιδί εκτίθεται σε τέτοιο επίπεδο άγχους που αφενός να απαιτεί το σύνολο της προσοχής του, αφετέρου να είναι όμως τόσο ώστε να μην το κυριεύει, θα πει ο Michael Ungar.

«Παιδιά ελευθέρας βοσκής» κόντρα στον φόβο
Η υπερπροστασία είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις. Αυτό του φόβου της μη ασφάλειας αλλά κι αυτό του φόβου της αποτυχίας.
Όταν υπερπροστατεύουμε τα παιδιά διαμορφώνοντας ένα περιβάλλον απόλυτης ασφάλειας γύρω από αυτά, τους στερούμε την ευκαιρία να παίξουν στην αρένα αυτού που οι εξελικτικοί ψυχολόγοι περιγράφουν ως «αντι-φοβικό παιχνίδι». Αντιθέτως, τα «παιδιά ελευθέρας βοσκής» έχουν περισσότερες πιθανότητες να βιώσουν την ικανοποίηση του να ξεπερνούν καταστάσεις που είναι βιολογικά προγραμματισμένα να φοβούνται μέχρι να κατακτήσουν την απαραίτητη ηλικιακή και ψυχολογική ωριμότητα.
Η πρακτική του να παρακολουθούν οι γονείς κάθε κίνηση ή συναισθηματική έκφραση του παιδιού τους αποδεικνύεται από την άλλη πλευρά καθημερινά, στα μικρά αλλά και μεγάλα ζητήματα της ζωής. Πολλές φορές η στενή αυτή παρακολούθηση συνοδεύεται από ένα κύμα ενθάρρυνσης κι επαίνων υπερβολικών για τα επιτεύγματα του παιδιού. Οι γονείς φοβούνται την αποτυχία του παιδιού, δημιουργώντας συχνά γύρω του ένα πλασματικό περιβάλλον επιτυχίας ώστε να τα προστατέψουν από τις συνέπειες των χαστουκιών της ζωής. Η σύνηθης αυτή πρακτική όμως αντί να συμβάλει στην εδραίωση υγιών συναισθηματικών σχέσεων, έχει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα, με το παιδί να αισθάνεται μονίμως υποχρεωμένο να επιτυγχάνει, προβάλλοντας στα επιτεύγματα του τους λόγους για τους οποίους μπορεί να αγαπηθεί, κι οδηγώντας το συχνά σε μεγαλύτερη αίσθηση ανασφάλειας παρά ασφάλειας.
Το περιπετειώδες παιχνίδι, η ανάθεση σταδιακά μεγαλύτερων ευθυνών, καθώς και η εκμάθηση της αποτυχίας είναι λοιπόν, σημαντικά συστατικά στοιχεία στη συνταγή για την ψυχική ευεξία.

Η συνταγή για την επιτυχία στη ζωή
Αν λοιπόν η υπερπροστασία μπορεί να βλάψει τα παιδιά, γιατί τόσοι πολλοί γονείς συνεχίζουν να βάζουν σε προστατευτικές γυάλες τα βλαστάρια τους; Πρέπει να κατηγορήσουμε την κουλτούρα αποστροφής του κινδύνου, τα ΜΜΕ που διαφημίζουν την ανασφάλεια ή ίσως τους γονείς που θέλουν τα παιδιά τους εξαρτημένα από τους ίδιους γιατί τα εύθραυστα «εγώ» τους χρειάζονται την ασφάλεια και την επιτυχία των παιδιών τους για να νιώθουν ολοκληρωμένα;
Η δυναμική της κάθε οικογένειας ξεχωριστά μπορεί να δώσει αναρίθμητες διαφορετικές απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα. Αυτό που σίγουρα προκύπτει μέσα από την ψυχιατρική είναι το ότι ανεξάρτητα από το κίνητρο κάθε οικογένειας, οι υπερπροστατευτικοί γονείς δεν πρόκειται να πειστούν να πάψουν να παραχαϊδεύουν τα παιδιά τους με το επιχείρημα ότι ο κόσμος δεν είναι τόσο μη ασφαλής όσο πιστεύουν, παρά μόνο με το επιχείρημα ότι ανεξάρτητα από την πρόθεση τους, κάνουν κακό στα παιδιά τους. Αν αντιληφθούν ότι ένα μοντέλο ανατροφής που θα εμπεριέχει τη σωστή αναλογία αποτυχίας, ευθυνών και ρίσκου θα βοηθήσει τα παιδιά τους να γίνουν πιο ψυχικά υγιή και χαρούμενα, τότε ίσως δουν με διαφορετική ματιά τα ζήτημα του δικτύου προστασίας που στήνουν γύρω από αυτά. Άλλωστε αυτό που εκ φύσεως θέλουν είναι να δουν τα παιδιά τους να κερδίζουν το παιχνίδι της ζωής.

πηγή: tvxs.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Υπάρχουν ακόμη σκλάβοι;;

Παρά το γεγονός πως είναι παράνομο, πολλές κυβερνήσεις παραβλέπουν διάφορες μορφές δουλείας, όπως η παιδική εργασία και το εμπόριο λευκής σαρκός.
Τα στοιχεία είναι σοκαριστικά. Σύμφωνα με μια έρευνα τετραετούς διάρκειας την οποία διενήργησε ο Μπεν Σκίνερ για λογαριασμό του Τμήματος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, στην εποχή μας υπάρχουν περισσότεροι σκλάβοι ανά τον κόσμο από οποιαδήποτε άλλη χρονική στιγμή της Ιστορίας: 27 εκατομμύρια. Είναι σχεδόν διπλάσιοι –σύμφωνα με εκτιμήσεις βασισμένες στα ημερολόγια των πλοίων– από εκείνους που απήχθησαν από την Αφρική κατά τη διάρκεια του απεχθούς υπερατλαντικού σωματεμπορίου.
Ο Σκίνερ, ο οποίος είναι συγγραφέας του βιβλίου A Crime So Monstrous: Face-to-Face with Modern-day Slavery (Ένα έγκλημα τόσο τερατώδες: Πρόσωπο με πρόσωπο με τη σύγχρονη δουλεία), έγραψε: «Υποθέτουμε πως όταν κάτι καταργείται διά νόμου, σταματά και να υφίσταται. Ωστόσο για 27 εκατομμύρια ανθρώπους είναι ένα πραγματικό γεγονός το ότι είναι σκλάβοι οι οποίοι εξαναγκάζονται να δουλέψουν, συχνά εξαπατώνται, ενώ δέχονται συνεχώς απειλές και δουλεύουν, όχι για χρήματα, αλλά για την επιβίωσή τους».
Σύμφωνα με πολλές κυβερνήσεις, ο επίσημος αριθμός των σύγχρονων δούλων είναι 12,3 εκατομμύρια σε παγκόσμιο επίπεδο, ωστόσο Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις πολλών χωρών κάνουν λόγο για διπλάσιο –τουλάχιστον– αριθμό. Το ίδιο ισχυρίζεται και ο Κέβιν Μπέιλς, πρόεδρος της ΜΚΟ «Ελευθερώστε τους Σκλάβους» και συγγραφέας του βιβλίου Αναλώσιμοι άνθρωποι: Οι νέοι δούλοι στην παγκόσμια οικονομία, το οποίο είχε προταθεί και για το βραβείο Πούλιτζερ.
Οι λόγοι-κλειδιά που αναφέρει στο βιβλίο του πως συντέλεσαν στην τεράστια αύξηση του αριθμού των σκλάβων είναι η ταχύτατη αύξηση του πληθυσμού, σε συνάρτηση με τη φτώχεια και την κυβερνητική διαφθορά. Παρά το γεγονός πως είναι παράνομο, πολλές κυβερνήσεις παραβλέπουν διάφορες μορφές δουλείας, όπως η παιδική εργασία και το εμπόριο λευκής σαρκός.
O Σκίνερ ισχυρίζεται πως η χώρα στην οποία ευδοκιμεί και αυξάνεται συνεχώς η δουλεία είναι η Ινδία, ενώ ακολουθούν το Πακιστάν, το Νεπάλ και το Μπουτάν. Μάλιστα τονίζει χαρακτηριστικά ότι «υπάρχουν περισσότεροι σκλάβοι στην Ινδία απ’ ό,τι στο σύνολο του υπόλοιπου κόσμου».
Παίρνοντας ως παράδειγμα την Ινδία, το πρόβλημα φαίνεται πως έχει να κάνει με το χρέος μιας οικογένειας, το οποίο είναι αδύνατον να αποπληρωθεί και περνά από γενιά σε γενιά. Αυτό σημαίνει πως υπάρχει κόσμος που δε γνωρίζει ποτέ την πραγματική ζωή και λειτουργεί πάντα σαν δούλος. Μάλιστα, σε μια περίπτωση στην οποία εστίασε ο Σκίνερ, αποδείχτηκε πως το αρχικό χρέος του παππού του σκλάβου ήταν μόλις 63 σεντς! Ούτως ή άλλως, η μοντέρνα μορφή σκλαβιάς περιλαμβάνει την υπόσχεση για δουλειά, με ένα όμως αρχικό χρέος του «σκλάβου» για τα έξοδα μεταφοράς και λαδώματος. Συνήθως το χρέος αυτό είναι πολύ δύσκολο να αποπληρωθεί, όσο σκληρά και να δουλέψουν αυτοί οι άνθρωποι. Σύμφωνα με το Υπουργείο Εργασίας των ΗΠΑ, το 1997 περίπου 2,2 εκατομμύρια ανήλικοι εργάζονταν παράνομα σε εργοστάσια, φτιάχνοντας χαλιά και πατάκια σε Ινδία, Νεπάλ και Πακιστάν.
Είναι εύκολο το να σκεφτόμαστε τη σκλαβιά ως πρόβλημα κάποιου άλλου αιώνα, ως κάτι που τερματίστηκε το 1833, όταν η βρετανική αυτοκρατορία αποφάσισε να θέσει εκτός νόμου τη δουλεία, ή 150 χρόνια πριν, όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Αβραάμ Λίνκολν υπέγραψε το περίφημο διάταγμα για τη χειραφέτηση των μαύρων. Ωστόσο πλέον το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο, αφού η τιμή ενός σκλάβου στις μέρες μας είναι πολύ χαμηλότερη από τότε. Πριν από 200 χρόνια, η μέση τιμή για την αγορά ενός δούλου ήταν περίπου 40.000 δολάρια (σε σημερινή αξία). Το 2009, η μέση τιμή ήταν μόλις 90 δολάρια. Σύμφωνα με τη UNICEF, υπάρχουν 300.000 παιδιά που ζουν σαν σκλάβοι μόνο στην Αϊτή. Όταν ο Σκίνερ έκανε την έρευνά του, διαπίστωσε πως μπορούσε να διαπραγματευτεί την αγορά ενός 10χρονου κοριτσιού το οποίο θα είχε εσαεί ως οικιακή βοηθό και μαγείρισσα, ενώ θα του επιτρεπόταν να το εκμεταλλευτεί και σεξουαλικά, στην τιμή των 50 ευρώ μόλις.
Με τις τιμές τόσο χαμηλές κάποιοι προσπάθησαν να διαθέσουν χρήματα, ώστε να «αγοράσουν» σκλάβους για να τους απελευθερώσουν στη συνέχεια. Όμως αυτή η πρακτική επιδεινώνει το πρόβλημα, επειδή δημιουργεί αυξανόμενη ζήτηση την οποία καλύπτουν οι δουλέμποροι αμέσως. Σε μια συνέντευξή του στο alternet.org, ο Σκίνερ εξηγεί πως αν αγοράσεις και τα 300.000 παιδιά που εργάζονται σαν σκλάβοι στην Αϊτή, τον επόμενο χρόνο ο αριθμός τους θα φτάσει τις 600.000. Και σε μέρη όπως το Σουδάν, τα χρήματα της εξαγοράς των σκλάβων συνήθως καταλήγουν σε οργανώσεις ανταρτών, παρατείνοντας έτσι τον πόλεμο και τη βία. Οι αντάρτες πραγματοποιούν επιθέσεις σε χωριά και παίρνουν περισσότερες γυναίκες και παιδιά για σκλάβους, ενώ σκοτώνουν τους άντρες με όπλα που αγόρασαν με τα χρήματα που έβγαλαν από το δουλεμπόριο.
Οι πιο ανοιχτόμυαλες κυβερνήσεις σιγά σιγά αντιστρέφουν την κατάσταση όσον αφορά τις εταιρείες που χρησιμοποιούν δούλους. Στη Βραζιλία, για παράδειγμα, αυτές οι εταιρείες μπαίνουν σε «μαύρη λίστα», ενώ συνεχώς διατίθενται όλο και περισσότερα κονδύλια προκειμένου να παρεμποδιστούν τα σκλαβοπάζαρα. Επίσης η παγκόσμια ευαισθητοποίηση έχει καταφέρει να προξενεί προβλήματα στο δουλεμπόριο.
Σύμφωνα με το Υπουργείο Εργασίας των ΗΠΑ, το 1997 περίπου 2,2 εκατομμύρια ανήλικοι εργάζονταν παράνομα σε εργοστάσια, φτιάχνοντας χαλιά και πατάκια σε Ινδία, Νεπάλ και Πακιστάν. Οπότε πλέον οι καταναλωτές καλούνται να αγοράζουν προϊόντα που φέρουν την ετικέτα της Rugmark (δίκτυο που παλεύει για τον τερματισμό της σύγχρονης δουλείας), ώστε να είναι σίγουρο πως δε χρειάστηκε η παράνομη εργασία παιδιών για την κατασκευή τους.
Επίσης, η αγορά αγαθών νόμιμου εμπορίου κάνει τη διαφορά. Πάντως είναι κι αυτό ένα τεράστιο θέμα.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των Ηνωμένων Εθνών, το trafficking είναι παγκοσμίως η τρίτη πιο επικερδής εγκληματική βιομηχανία (μετά τη διακίνηση ναρκωτικών και όπλων) με τζίρο που ανέρχεται στα 32 δισ. δολάρια ετησίως. Περίπου 63 χρόνια μετά την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και το άρθρο 4 το οποίο απαγορεύει τη σκλαβιά και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή, η δουλεία συνεχίζει να ανθεί και να υπάρχει σε πολλές μορφές, σημειώνοντας μάλιστα και ρεκόρ. Ακόμα κι αν κάποιοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο προτιμούν να το αγνοούν...

Πηγή: http://gr.askmen.com/

Τα τελευταία δύο χρόνια, η φωτογράφος Λίσα Κριστίν έχει ταξιδέψει ανά τον κόσμο, καταγράφοντας την αβάσταχτα σκληρή πραγματικότητα της σύγχρονης σκλαβιάς. Μοιράζεται βασανιστικά όμορφες φωτογραφίες — εξορυκτές στο Κονγκό, τουβλάδες στο Νεπάλ — ρίχνοντας φως στη συμφορά των 27 εκατομμυρίων σκλαβωμένων ψυχών παγκοσμίως. Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Πτωχοκομείο της Ευρώπης η Ελλάδα

Η Ελλάδα κινδυνεύει να γίνει πτωχοκομείο της Ευρώπης, σημειώνει η γερμανική οικονομική εφημερίδα Handelsblatt.
Η πολιτική της λιτότητας, την οποία ακολουθεί κατ` εντολή των διεθνών δανειστών η Αθήνα, «προκάλεσε στην χώρα την πιο βαθιά και μακρά ύφεση από το τέλος του πολέμου», αναφέρει η εφημερίδα, παραπέμποντας στη μείωση κατά 25% του ελληνικού ΑΕΠ, στο κλείσιμο 250.000 μικρομεσαίων επιχειρήσεων και στην εξαφάνιση ενός εκατομμυρίου θέσεων εργασίας.
Υπενθυμίζονται επίσης η κατά το ένα τρίτο μείωση του εισοδήματος των νοικοκυριών (σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ) και οι εκτιμήσεις της Κομισιόν που θέλουν τους τέσσερις στους δέκα Έλληνες να απειλούνται από τη φτώχεια.
«Δεν αναμένεται να αλλάξει γρήγορα κάτι σε αυτό. Η Ελλάδα θα μείνει για δεκαετίες περίπτωση εξυγίανσης», παρατηρεί η Handelsblatt, επισημαίνοντας ότι το κυριότερο πρόβλημα της χώρας δεν είναι σε καμία περίπτωση τα χρέη της.

Κοινωνική εξάρθρωση
«Πολύ πιο ανησυχητική είναι η κοινωνική εξάρθρωση», τονίζει η εφημερίδα, εστιάζοντας στο υψηλό ποσοστό της ανεργίας που θα παραμείνει και του χρόνου στο 27%. Η υψηλή ανεργία και η συρρίκνωση των εισοδημάτων έχουν καταστροφικές επιπτώσεις στη χρηματοδότηση των συντάξεων.
«Τα συνταξιοδοτικά ταμεία θα χρειαστούν μέχρι το 2020 επιπροσθέτως τουλάχιστον 10 δισεκατομμύρια ευρώ…Το 2055 η χώρα θα πρέπει να δαπανά το 24,3% του ΑΕΠ για τη χρηματοδότηση των συντάξεων. Το αντίστοιχο ποσοστό στη Γερμανία θα είναι 12,5%», υπογραμμίζεται στο δημοσίευμα.

Δεν υπάρχει ανάπτυξη με νέα λιτότητα
Όπως αναφέρει η εφημερίδα, τα προβλήματα αυτά οξύνονται από την λιτότητα αλλά και το δημογραφικό, ενώ υπενθυμίζεται ότι το ποσοστό των γεννήσεων έχει μειωθεί στην Ελλάδα κατά 15% από το 2008.
«Πάνω από 150.000 έλληνες επιστήμονες έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό. Πρόκειται για ένα άνευ προηγουμένου braindrain», παρατηρεί το δημοσίευμα. Αναφορικά με τα μέτρα ποσοτικής χαλάρωσης που έχει εγκρίνει η ΕΚΤ, η εφημερίδα υποστηρίζει ότι δεν φτάνουν στην Ελλάδα, καθώς οι τράπεζες δεν δίνουν πιστώσεις, επειδή έχουν συσσωρεύσει πολλά τοξικά δάνεια, σημειώνει σχόλιο στη Deutsche Welle.
«Πώς θα μπορέσει η χώρα να επιστρέψει στη βιώσιμη ανάπτυξη κάτω από αυτές τις αντίξοες συνθήκες», διερωτάται η Handelsblatt.
«Σε κάθε περίπτωση όχι με νέα προγράμματα λιτότητας. Αντ` αυτών θα πρέπει η ΕΕ να βοηθήσει έτσι ώστε να ενισχυθούν με ευνοϊκά δάνεια οι κλάδοι εκείνοι της οικονομίας που είναι προσανατολισμένοι στο μέλλον». Ενδεικτικά αναφέρονται ο τουρισμός, οι μεταφορές, η φαρμακοβιομηχανία, οι περιβαλλοντικές τεχνολογίες και ο τομέας της πληροφορικής.
Μια φωτογραφία από τους δρόμους της Αθήνας αρκεί για απάντηση«Ταυτόχρονα, θα πρέπει οι Έλληνες να συνεχίσουν την πορεία των μεταρρυθμίσεων με αποφασιστικότητα», αποφαίνεται η εφημερίδα, δίνοντας έμφαση στην ανάγκη αναμόρφωσης του εκπαιδευτικού συστήματος, το οποίο θα πρέπει να προσαρμοσθεί στις οικονομικές και κοινωνικές ανάγκες, έτσι ώστε να μην μεταναστεύουν οι ταλαντούχοι Έλληνες στο εξωτερικό.
«Σε διαφορετική περίπτωση η Ελλάδα θα γίνει το πτωχοκομείο και το γηροκομείο της Ευρώπης», καταλήγει η Handelsblatt.
Η ελληνική κρίση δεν έχει παρέλθει παρατηρεί το κύριο άρθρο της Handelsblatt και η Ελλάδα κινδυνεύει εάν η ΕΕ δεν ενισχύσει με στοχευμένα μέτρα την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και εάν η Αθήνα δεν συνεχίσει με αποφασιστικότητα τις μεταρρυθμίσεις.
H εφημερίδα απαριθμεί τα πεδία στα οποία έχει σημειωθεί πρόοδος, όπως την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος μετά από δεκαετίες, τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας στη διεθνή κατάταξη, τα βήματα βελτίωσης στο πεδίο του εκσυγχρονισμού της οικονομίας και της δημόσιας διοίκησης, την προοπτική θετικού προσήμου στην ανάπτυξη και τη μείωση του επιτοκίου δανεισμού της Ελλάδας, που θα της επιτρέψει να επιστρέψει στην αγορές.
Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κάνει λόγο "success story“, υπενθυμίζει η εφημερίδα, σχολιάζοντας πως «όλα αυτά εκλαμβάνονται από τους Έλληνες ως καθαρή κοροϊδία», καθώς καταβάλλουν ένα υψηλό τίμημα για αυτό που ο Σόιμπλε χαρακτηρίζει «σημαντική πρόοδο».

Πηγή: www.enet.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Στην τελευταία θέση της Ε.Ε. η Ελλάδα στην Κοινωνική Δικαιοσύνη

Το χάσμα των ευκαιριών κοινωνικής συμμετοχής μεταξύ των πλούσιων χωρών του Βορρά και των φτωχότερων χωρών του ευρωπαϊκού Νότου έχει διευρυνθεί σε τέτοιο βαθμό, που πλέον θεωρείται μια συνθήκη ικανή να «τινάξει στον αέρα» την κοινωνική σταθερότητα και τη συνοχή εντός της ένωσης.
Ο «ευρωπαϊκός δείκτης κοινωνικής δικαιοσύνης» του ιδρύματος Bertelsmann για το 2014, που ήρθε πρόσφθατα στη δημοσιότητα, εξετάζει στη βάση 35 κριτηρίων 6 πεδία:
-της αποτροπής της φτώχειας,
-της πρόσβασης στην εκπαίδευση,
-της πρόσβασης στην αγορά εργασίας,
-της υγείας,
-της λεγόμενης δικαιοσύνη μεταξύ των γενεών και
-της κοινωνικής συνοχής με την αντιμετώπιση των διακρίσεων.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, η κοινωνική δικαιοσύνη έχει περιοριστεί σημαντικά εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, και ιδιαίτερα στις χώρες του Νότου (Ελλάδα, Ισπανία και Ιταλία) αλλά και στις ευάλωτες Ιρλανδία καιΟυγγαρία.
Μόλις 3 χώρες έχουν κατορθώσει να βελτιώσουν σημαντικά τους αντίστοιχους δείκτες από το 2008 και αυτές είναι η Γερμανία, η Πολωνία και το Λουξεμβούργο.
Επιβεβαιώντας μία εικόνα καθόλα γνωστή στην ευρωπαϊκή κοινότητα, η μελέτη αποδεικνύει με πλήθος εμπειρικών στοιχείων πως η επιβεβλημένη δημοσιονομική πειθαρχία και λιτότητα έχουν επηρεάσει αρνητικά την κοινωνική δικαιοσύνη, περιορίζοντας σημαντικά την επενδυτική πρωτοβουλία σε νευραλγικούς τομείς, όπως είναι η εκπαίδευση, η έρευνα και η ανάπτυξη. Σαν αποτέλεσμα, η ανεργία των νέων έχει εκτοξευθεί, αυξάνοντας παράλληλα και τη φτώχεια - και μάλιστα την ώρα που η φτώχεια στην τρίτη ηλικία δείχνει τα τελευταία χρόνια να περιορίζεται στην ευρωπαϊκή επικράτεια.
Το 25,4% των ανθρώπων που κατοικούν στην ευρωπαϊκή επικράτεια (2012 και 2013) κινδυνεύουν με φτώχεια και κοινωνικό αποκλεισμό (+1,7% σε σχέση με το 2009) - Η πλειοψηφία αυτών είναι νέοι και παιδιά.
Το 63,5% (2013) των κατοίκων της Ευρώπης εργάζεται - Το 2008 το αντίστοιχο ποσοστό έφτανε το 66% - Διακηρυγμένος στόχος της ΕΕ για το 2020 είναι το 75%.
Αυστρία, Δανία και Γερμανία, και σε δεύτερη φάση Φινλανδία και Σουηδία, παρουσιάζουν τις περισσότερες ευκαιρίες για πρόσβαση στην αγορά εργασίας.


Τα βασικά ευρήματα της μελέτης
Η Σουηδία (7,48), η Φινλανδία (7,13), η Δανία (7,06) και η Νορβηγία (6,96) είναι οι 4 χώρες με τις καλύτερες επιδόσεις στο πεδίο της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ακόμη και αυτές, ωστόσο, εμφανίζουν ορισμένες αδυναμίες: Οι μετανάστες δεν έχουν τόσο εύκολη πρόσβαση στην αγορά εργασίας, ενώ στη Σουηδία και τη Φινλανδία σημειώνονται αυξημένα ποσοστά νεανικής ανεργίας (23,5% και 19,9% αντίστοιχα).
Η Τσεχία (6,63), η οποία διαπρέπει στην αποτροπή της φτώχειας, και οι ηπειρωτικές Αυστρία (6,61), Γερμανία (6,55) και Λουξεμβούργο (6,54) ακολουθούν στην κατάταξη.
Χάρη στην οικονομική κρίση, η ανάπτυξη της γερμανικής αγοράς εργασίας επηρέασε θετικά στην αποτροπή της φτώχειας και τη μείωση της νεανικής ανεργίας. Την ίδια ώρα, ωστόσο, η Γερμανία αναδύεται ως αγορά εργασίας δύο ταχυτήτων: Από τη μία το σπαστό ωράριο, οι εξαιρετικά χαμηλοί μισθοί και η προσωρινή εργασία και από την άλλη οι «κανονικές συνθήκες εργασίας». Παράλληλα, Γερμανία και Αυστρία παρουσιάζουν παρόμοια προβλήματα και στον τομέα της εκπαίδευσης: Το κοινωνικό υπόβαθρο των μαθητών εξακολουθεί να παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξή του και τις ακαδημαϊκές επιτυχίες του.
Εκτός από την Τσεχία, ακόμη δύο χώρες με κομμουνιστικό παρελθόν κατορθώνουν να τερματίσουν πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (5,6), και αυτές είναι η Σλοβενία (6,34) και η Εσθονία (6,19). Ξεπερνούν, μάλιστα, και παραδοσιακές ευρωπαϊκές δυνάμεις όπως είναι το Βέλγιο (6,16), η Γαλλία (6,12) και το Ηνωμένο Βασίλειο (5,94).
Αξίζει να σημειωθεί πως τόσο η Γαλλία, όσο και το Ηνωμένο Βασίλειο παίρνουν κάτω από τη βάση στον τομέα των ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση.
Η Πολωνία (5,36), 16η στην κατάταξη, είναι ακόμη μία μετα-κομμουνιστική χώρα που κατόρθωσε να σημειώσει σημαντική πρόοδο σε σχέση με το 2008 (+1,34), περιορίζοντας σημαντικά τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
Κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και κυρίως στις τελευταίες θέσεις βρίσκουμε χώρες του Νότου και των Βαλκανίων. Πορτογαλία (5,14), Κύπρος (5,11) και Ισπανία(5,09) βρίσκονται στις θέσεις 18-20. Ακόμη χαμηλότερα η Ιταλία (4,77), η Ουγγαρία(4,63), η Βουλγαρία (4,23), η Ρουμανία (4,06) και τέλος η Ελλάδα (3,73) στην 28η θέση με τη μεγαλύτερη υποχώρηση του δείκτη κοινωνικής δικαιοσύνης μέσα σε 6 χρόνια (- 1,45):
Με τη νεανική ανεργία στο 60%, την αιφνίδια φτωχοποίηση του πληθυσμού, την περιστολή των δημόσιων δαπανών στην υγεία, τις αυξανόμενες διακρίσεις, τη ρατσιστική βία εις βάρος των μεταναστών και το υπέρογκο δημόσιο χρέος να βαραίνει τις νεότερες γενιές, η πολιτική και κοινωνική σταθερότητα της χώρας κινδυνεύει σοβαρά.


Διαβάτε ολόκληρη την έκθεση εδώ .

Πηγή: www.thepressproject.gr
Το γράφημα από www.jodigraphics.net Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ε, εσείς. Προσαρμοστείτε!

Πριν από λίγες ημέρες μάθαμε, από τα πιο επίσημα χείλη και με τον πιο στομφώδη τρόπο, ότι «όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει». Η οικονομία και η κοινωνία, αντιστοιχίσθηκαν με το περιβάλλον και τη ζωή. Τα είδη για να επιβιώνουν, πρέπει να προσαρμόζονται. Οπότε, σύμφωνα με αυτά που ειπώθηκαν, αυτά που γίνονται - τα ονομάζουν μεταρρυθμίσεις και θεσμικές αλλαγές - είναι βασικό τμήμα ενός καλά σχεδιασμένου πλαισίου, όπου κάποιοι συγκεκριμένοι ανέλαβαν τη διαιώνιση του είδους μας, μέσω της προσαρμογής.
Ο όρος προσαρμογή παραπέμπει στη βιολογία, με τον οποίον περιγράφεται μια διαδικασία, όπου ένας οργανισμός αποκτά μεγαλύτερη αρμοστικότητα στο περιβάλλον, μέσα από συγκεκριμένες αλλαγές στη δομή και τη λειτουργία του . Ως προσαρμογή εννοείται το οποιοδήποτε συμπεριφοριστικό, ανατομικό ή φυσιολογικό χαρακτηριστικό που ευνοεί τις δυνατότητες επιβίωσης και αναπαραγωγής του οργανισμού. Η προσαρμογή είναι το αποτέλεσμα μιας ορισμένης φυσικής επιλογής.
Όπως είχε καταγράψει ο Δαρβίνος, «δεν είναι τα πιο δυνατά είδη που επιβιώνουν ή τα πιο έξυπνα, αλλά αυτά που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές». Η προσαρμογή συνεισφέρει στην καλή υγεία και στην επιβίωση των ατόμων. Επίσης, η αναπτυξιακή συνθήκη αντίδρασης για κάθε συγκεκριμένο συμπεριφοριστικό χαρακτηριστικό είναι μια βασική προϋπόθεση για τη διόρθωση της προσαρμογής, καθώς αυτή παρέχει μια μορφή βιολογικής ασφάλειας ή ανθεκτικότητας σε διαφορετικά περιβάλλοντα.
Τώρα πώς αυτά τα βιολογικά και συμπεριφοριστικά ζητήματα, μεταφράζονται σε πολιτικά και οικονομικά, δεν έχουμε παρά να διαβάσουμε τη ρήση του Ινδού φιλοσόφου Κρισναμούρτι: «Δεν είναι δείγμα υγείας να είσαι καλά προσαρμοσμένος σε μια βαθιά άρρωστη κοινωνία». Αν αυτοί που ανέλαβαν την προσαρμογή μας θεωρούν ότι δεν τους «αγγίζει» η παραπάνω αναφορά, τότε μήπως πρέπει να ρίξουν μια ματιά στον Κομφούκιο; «Η συνεχής προσαρμογή με σκοπό να ταιριάζουμε στις επιθυμίες των άλλων, σκοτώνει την τελειότητα».
Βέβαια, ποιός ενδιαφέρεται για την τελειότητα όταν η μετριότητα επιβραβεύεται και θεωρείται ότι «αξιοσέβαστοι είναι οι άνθρωποι που κάνουν ό,τι όλοι οι άλλοι» (Ανατόλ Φρανς); Είμαστε και θέλουμε να γίνουμε και να πράξουμε, ό,τι «βλέπουμε» στον καθρέπτη μας. Ο καθένας, ασφαλώς και ο πολιτικός, «υφίσταται μια μορφή φαντασιακής αιχμαλωσίας σε μια εξωτερική εικόνα. Είναι η φάση του καθρέπτη» (Ζακ Λακάν). Κάτι σαν αυτό που συνέβαινε με την κακιά βασίλισσα στην Χιονάτη.
Και επειδή ζούμε σε εποχή κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού και παντοκρατορίας του εγώ και του ατόμου, είναι αναμενόμενο να θεωρείται ότι με την προσαρμογή, όλα διορθώνονται και κατ’ αυτό τον τρόπο, διασφαλίζεται η αναπαραγωγή και η διαιώνισή μας. Ποιών όμως δεν μας το διευκρινίζουν. Των ανθρώπων, των τραπεζών, των πολλών ή των ολίγων; Ελάτε όμως, που μια τέτοια πολιτική στάση, επιβεβαιώνει τη διαπίστωση του πατριάρχη των σύγχρονων θιασωτών της πολιτικής και οικονομικής προσαρμογής, του Τζον Λοκ: «Είμαστε σαν χαμαιλέοντες. Παίρνουμε τον τόνο και το χρώμα του ηθικού μας χαρακτήρα από αυτούς που μας περιστοιχίζουν». Ας δουν οι επαΐοντες , τι είδους τόνο και χρώμα έχουν πάρει…
Ως Έλληνες, δεν είναι σωστό να μην κοιτάξουμε πίσω στην ιστορία μας. Γι’ αυτό ο Θουκυδίδης μάς θυμίζει ότι «προς έκαστα δει εχθρόν ή φίλον μετά καιρού γίγνεσθαι» (σε όλα τα πράγματα πρέπει να γίνεται κανείς εχθρός ή φίλος, ανάλογα με τις περιστάσεις). Κάπως έτσι τα είπε και ο Καραϊσκάκης: «όταν θέλω γίνομαι άγγελος, και όταν θέλω πάλε, γίνομαι διάβολος». Ως επί το πλείστον όμως, τα πιο διαβολικά πράγματα, γίνονται με αγγελικά προσωπεία.
Κλείνοντας την αναφορά στην προσαρμογή και στη θέση που ειπώθηκε δημοσίως και με τη δέουσα επισημότητα στην οικονομική ημερίδα, «λογικοί είναι αυτοί που προσπαθούν να προσαρμόσουν τον εαυτό τους στον κόσμο. Παράλογοι, αυτοί που προσπαθούν να προσαρμόσουν τον κόσμο στον εαυτό τους. Γι’ αυτό, το μέλλον της ανθρωπότητας εξαρτάται από τους παράλογους» (Τζορτζ Μπέρναρντ Σω). Τελικά, να ευχηθούμε, καλή μας προσαρμογή;

Πηγή: http://tvxs.gr/- του Γιάννη Μάρκοβιτς Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

H Ελλάδα, πρώτη στη λίστα των φτωχών χωρών που έγιναν φτωχότερες

Αποκαλυπτική η νέα μελέτη του ΟΟΣΑ για την εισοδηματική ανισότητα.
Μια ακόμη αρνητική πρωτιά κατέχει η Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία πρόσφατης μελέτης του ΟΟΣΑ, τα οποία παρουσιάζει ο Economist.
Η Ελλάδα, λοιπόν, βρίσκεται στην πρώτη θέση των χωρών που η κρίση τις έκανε φτωχότερες!
Όπως επισημαίνει το περιοδικό, η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση διέλυσε οικονομίες και κατέστρεψε ζωές. Αυτό δεν αποτελεί κοινό μυστικό. Το πλήρες μέγεθος της ζημίας όμως τώρα έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό.
Όπως αποδεικνύεται και από τη νέα μελέτη του ΟΟΣΑ, το οικονομικό βάρος των συνεπειών της κρίσης επωμίστηκαν - για μια ακόμη φορά - δυσανάλογα τα φτωχά κοινωνικά στρώματα.
Μεταξύ των ετών 2007 και 2011, τα φτωχά κοινωνικά στρώματα σε μια σειρά από χώρες είδαν τις περιουσίες τους να μειώνονται πολύ περισσότερο από ότι στα πλουσιότερα κοινωνικά στρώματα.
Εκτός από την Ελλάδα, τη λίστα με τις χώρες που... από φτωχές έγιναν φτωχότερες συμπληρώνουν οι εξής χώρες:
- Ιρλανδία
- Ισπανία
- Μεξικό
- Ιταλία
- Μ. Βρετανία
- Ιαπωνία
Στον αντίποδα, σε ορισμένες χώρες οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι, παρά την κρίση. Πρόκειται για χώρες όπως οι:
- Πολωνία
- Χιλή
- Σουηδία
- Αυστρία
- Ν. Κορέα
- Τουρκία
- Αυστραλία
- Γερμανία
- Γαλλία
- ΗΠΑ


Πηγή: http://bankingnews.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Επικίνδυνος για την κοινωνία είναι αυτός που έχει όραμα

Όταν δεν δίνουμε αξία σε αυτό που κάνουμε, είναι δύσκολο να έχει ουσία η ζωή μας. Επειδή δεν έχει ουσία η ζωή μας, ξαφνικά λέμε θα μπορούσαμε να αλλάξουμε ζωή. Αρχίζουμε λοιπόν τα όνειρα. Τα όνειρα είναι οι πρώτες ουσίες που παρέχει η κοινωνία.
Τα όνειρα έχουν ένα πράγμα που είναι πολύ καλό: όσο πιο πολύ έχετε όνειρα, τόσο λιγότερο ξυπνάτε – εφόσον κοιμάστε, για να έχετε όνειρα – και τελικά αντέχετε την ζωή σας, η οποία μπορεί και να είναι απαράδεκτη.
Η ιδέα είναι ότι κάποιος που ονειρεύεται, δεν είναι ποτέ επικίνδυνος για την κοινωνία, είναι απλώς ονειροπόλος. Αυτός που είναι επικίνδυνος για την κοινωνία, είναι αυτός που έχει όραμα. Γιατί, για να το υλοποιήσει χρειάζεται νοημοσύνη. Αν έχει νοημοσύνη, θα αντισταθεί στη βλακεία, μετά θα αμφισβητήσει την ιεραρχία και θα υλοποιήσει κάτι το οποίο είναι αδιανόητο για την κοινωνία, ενώ θα είναι φυσιολογικό για την επόμενη.
Η κοινωνία λοιπόν θέλει να έχει ένα παρόν, το οποίο να αναπαράγεται και να μην αλλάζει πολύ. Γιατί αν αλλάξει πολύ πώς θα το ελέγξει; Το θέμα είναι ότι για να μην αλλάξει πολύ, πρέπει να διατηρήσει το παρόν. Όταν διατηρεί το παρόν, γίνεται συντηρητική. Άρα η παραμικρή απόκλιση είναι επικίνδυνη.

Ν. Λυγερός
Πηγή: http://enallaktikidrasi.com Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Άνθρωποι και ανθρωπάκια

Παρατηρώ γύρω μου τους ανθρώπους. Παρατηρώ τη συμπεριφορά τους, ακούω τα λόγια τους, βλέπω τις πράξεις τους. Αναρωτιέμαι, τι να σκέφτονται, τι πιστεύουν, πως άραγε να βιώνουν την κρίση, αυτήν την τραγική κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει σαν λαός.
Υπάρχουν, από αυτή την άποψη, διαφορετικές «κατηγορίες» ανθρώπων. Κάποιοι από αυτούς μοιάζει σαν να ζουν σ' έναν δικό τους κόσμο και σαν να μην τους επηρεάζει τίποτε από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Προσπαθούν ίσως να προστατέψουν τις δικές τους μικρές, τακτοποιημένες ζωούλες, το δικό τους μικρόκοσμο. Ευελπιστούν ότι αυτή η κρίση θα τους επηρεάσει όσον το δυνατόν λιγότερη και «θα τη βγάλουν καθαρή».
Κάποιοι άλλοι φοράνε τις κομματικές παρωπίδες και με αυτές πορεύονται. Κοιτάνε μόνο μπροστά. Δεν μπορούν να κοιτάξουν δεξιά ή αριστερά και σίγουρα δεν μπορούν να κοιτάξουν πίσω. Πάνω απ' όλα το κόμμα;; Όχι!!! Δεν το πιστεύω αυτό. Πάνω απ' όλα ο εαυτούλης τους. Το κόμμα είναι το μέσον, για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους μικροσυμφέροντα. Έτσι πορεύτηκαν στη ζωή τους, με αυτό τον τρόπο «βολεύτηκαν», με αυτό τον τρόπο πιστεύουν ότι θα «βολέψουν» και τα παιδιά τους.
Μερικοί βρίσκονται σε κατάσταση άρνησης. Ο φόβος τον οποίο έχουν διασπείρει οι κυβερνώντες, αυτή η άνευ ορίων τρομοκρατία, έχουν βρει γόνιμο έδαφος σε αυτούς τους ανθρώπους. Έχουν αδρανοποιηθεί, δεν αισθάνονται, δεν καταλαβαίνουν, δεν βλέπουν, δεν ακούν. Στρουθοκαμηλίζουν και ποιος ξέρει;;; κάτι μπορεί να γίνει, ίσως ένα θαύμα.
Τέλος, υπάρχει και μια κατηγορία, που αποτελεί μειοψηφία ίσως, εκείνων των ανθρώπων που πιστεύουν σε κάτι που πραγματικά αξίζει, αυτό που λέμε «ΙΔΑΝΙΚΑ-ΑΞΙΕΣ». Ναι!! Μη σας φαίνεται περίεργο ...υπάρχουν ακόμα άνθρωποι ΙΔΕΟΛΟΓΟΙ. Μόνο που είναι πολύ λίγοι και ζουν στην αφάνεια. Επισκιάζονται από τους υπόλοιπους, αυτούς που με τη νοοτροπία τους και τις πράξεις τους ευθύνονται, ο καθένας όσο του αναλογεί, για την κατάσταση στην οποία έχουμε οδηγηθεί. Άλλωστε η λαική ρήση το λέει: «Τα σκ@@ά και οι φελλοί» πάντα επιπλέουν.
Είναι αυτοί οι άνθρωποι που βλέπουν πίσω από τις εικόνες και διαβάζουν πίσω από τις λέξεις. Αυτοί που θεωρούν χρέος τους να αγωνιστούν για πράγματα, που θα έπρεπε να είναι δεδομένα, όπως η δουλειά, η παιδεία, η παροχή υπηρεσιών υγείας, η ύπαρξη ενός κράτους που θα προστατεύει τους πολίτες.
Είναι αυτοί που δεν μπορούν να μένουν απαθείς μπροστά στο δράμα του συνανθρώπου τους. Αυτοί που συναισθάνονται τον πόνο και την αγωνία του διπλανού τους. Αυτοί που δεν μπορούν να αντέξουν τη σκέψη ενός πεινασμένου παιδιού, ενός άνεργου νέου ανθρώπου, ενός άστεγου ηλικιωμένου. Αυτοί που δεν γυρίζουν το κεφάλι, κάνοντας πως δεν βλέπουν τη δυστυχία που υπάρχει δίπλα τους, μην τυχόν και «κολλήσουν».
Αυτή η μειοψηφία αισθάνεται το βάρος του αγώνα. Αυτοί είναι που, κάποια στιγμή, θα μπουν μπροστά, παρασύροντας μαζί τους κι άλλους.
Είναι άραγε τρελοί;; Μπορεί να είναι κι έτσι. Άλλωστε η ιστορία έχει δείξει ότι πάντα τους πρωτοπόρους, τους διαφορετικούς, οι υπόλοιποι τους χαρακτήριζαν τρελούς. Ο κόσμος μας όμως από τέτοιους «τρελούς» αλλάζει. Όχι από τους «γνωστικούς».
Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στις τρεις πρώτες «κατηγορίες» ανθρώπων με τη ελπίδα και την ευχή να μπορέσουν να δουν με άλλη ματιά τα όσα δραματικά συμβαίνουν στον τόπο μας και να συμβάλλουν κι αυτοί, όσο και όπως μπορεί ο καθένας, σε μια προσπάθεια όλων μας για τη ΣΩΤΗΡΙΑ μας!!

Πηγή: http://nikiloy.pblogs.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....