Οι άνθρωποι δεν ξέρουν πώς να επαναστατήσουν

Πάντα επίκαιρος ο Ζοζέ Σαραμάγκου. Μια συνέντευξή του στην El Pais το 2004, μοιάζει σαν να γράφτηκε χθες.
Ο Ζοζέ Σαραμάγκου, ο Πορτογάλος συγγραφέας που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1998, είχε δηλώσει ότι η δημοκρατία είναι κοροϊδία. Δέκα χρόνια πριν ο συγγραφέας μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του, με τίτλο «Δοκίμιο περί διαύγειας» αμφισβητεί τη δημοκρατία με αλληγορικό, ωστόσο, τρόπο. O Σαραμάγκου καλούσε τότε τους πολίτες να κάνουν την επανάσταση της λευκής ψήφου και ασκούσε κριτική στις κυβερνήσεις, στην Αριστερά και σε όλους όσοι ευθύνονται γι' αυτό που αποκαλεί πολιτική παγκοσμιοποίηση.
Στο «Δοκίμιο περί διαύγειας» -τίτλος που αντιπαραβάλλεται με το «Δοκίμιο περί τυφλότητας», παλαιότερο έργο του συγγραφέα- οι ψηφοφόροι μιας πόλης ψηφίζουν σε ποσοστό 83% λευκό στις εκλογές. Οσο και αν ένα τέτοιο εκλογικό αποτέλεσμα φαντάζει ανέφικτο και εξωπραγματικό, ο Σαραμάγκου ευχόταν να συμβεί σε όλες τις χώρες. "Η λευκή ψήφος ισοδυναμεί με βόμβα για το δημοκρατικό σύστημα, όχι για να το καταστρέψουμε, αλλά για να το αναμορφώσουμε και να το ανανεώσουμε". Την ημέρα, είχε πει, που η πλειοψηφία των ψηφοφόρων, σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου ψηφίσει λευκό, θα ετίθεντο αυτομάτως τα ερωτήματα. Και τώρα τι θα κάνουν οι πολιτικοί; Τι θα κάνουν τα κόμματα;

Αποχή και άκυρο
Ο Πορτογάλος νομπελίστας πίστευε ότι το δημοκρατικό σύστημα λειτουργεί συναινετικά. "Υπάρχει φυσικά η αποχή, όπως υπάρχει και η άκυρη και η λευκή ψήφος. Αν όμως το ποσοστό της αποχής είναι υψηλό, τότε θα πουν ότι επειδή έβρεχε, οι πολίτες δεν πήγαν να ψηφίσουν ή, αν ο καιρός ήταν καλός, θα πουν ότι οι ψηφοφόροι προτίμησαν να πάνε στις παραλίες ή στην εξοχή αντί να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Οι άκυρες ψήφοι; Αυτές πάντα τις κρύβουν. Οσο για τις λευκές ψήφους, λευκές καθώς είναι, οι αναλυτές και οι πολιτικοί θεωρούν ότι δεν εκφράζουν τίποτε."
"Στην εποχή μας είναι πολύ δύσκολο να γίνουν επαναστάσεις, οι άνθρωποι δεν ξέρουν πώς να επαναστατήσουν, νιώθουν ότι δεν διαθέτουν τα μέσα. Καθημερινά, γίνονται χιλιάδες διαδηλώσεις, με ειλικρινή αιτήματα κάθε φορά, που όμως δεν μπορούν να οδηγήσουν σε επανάσταση. Αλλά αν οι ψηφοφόροι σε ποσοστό 83% ψήφιζαν λευκό στις εκλογές, αυτό θα ήταν πράγματι επανάσταση. Μια τέτοια λευκή επανάσταση των πολιτών θα κατεδείκνυε την τεράστια ισχύ της κοινής γνώμης, που είναι η μόνη, σύμφωνα με τον συγγραφέα, που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο."
Όπως έλεγε: "η μοναδική δυνατότητα που δίνει το δημοκρατικό σύστημα στους ψηφοφόρους είναι να αλλάζουν κυβερνήσεις. Κυβερνήσεις που διαδέχονται η μία την άλλη, χωρίς όμως να κυβερνούν γιατί τα μέλη τους είναι πολιτικοί επίτροποι των τραπεζών. Το δημοκρατικό σύστημα περιορίζεται στους τύπους, αδυνατεί να προχωρήσει πέρα από αυτούς, με αποτέλεσμα να στερείται ουσίας. Και σίγουρα αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα δεν είναι μια δημοκρατία των τύπων, με απλή εναλλαγή κυβερνήσεων στην εξουσία, αλλά μια δημοκρατία ουσίας."

Πολιτική παγκοσμιοποίηση
Επιπλέον, η δημοκρατία δεν μπορεί να επιλύσει ζητήματα όπως η κοινωνική δικαιοσύνη, η δίκαιη κατανομή των αγαθών. Προφανώς στις μέρες μας ζούμε την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας. Αυτό που πιθανώς δεν συνειδητοποιούμε, έλεγε ο συγγραφέας το 2004, είναι ότι ζούμε ταυτόχρονα και μια πολιτική παγκοσμιοποίηση, γεγονός που κατέστη περισσότερο σαφές μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001. Οτι το σύστημα στο οποίο ζούμε μας υπόσχεται τα πάντα, αρχής γενομένης από τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ στην πραγματικότητα η ελευθερία είναι μόνο ψευδαίσθηση. Γι' αυτήν την κουτσουρεμένη ελευθερία ευθύνεται και η κρατική τρομοκρατία, που βιώνουμε καθημερινά και η οποία χειραγωγεί τους πολίτες. Τον περιορισμό της ελευθερίας καταγγέλλει και ο ήρωας του «Δοκιμίου περί διαύγειας» παρότι αστυνομικός και δεξιών πολιτικών πεποιθήσεων, όταν οργισμένος λέει «ποιος έχει υπογράψει αυτήν τη συμφωνία για λογαριασμό μου;».
Οταν λέω ότι η δημοκρατία είναι κοροϊδία, το λέω υπό την έννοια ότι ενώ υπόσχεται τα πάντα, στην πραγματικότητα αυτό που δίνει με το δεξί χέρι το αφαιρεί με το αριστερό. Αν θυμίσω πράγματα τρομερά, προσθέτει, όπως ότι στον πλανήτη μας, κάθε τέσσερα λεπτά πεθαίνει ένας ανθρωπος από την πείνα, θα με πουν δημαγωγό. Οσο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε η δημοκρατία ούτε οι κυβερνήσεις χρειάζεται να μας υποσχεθούν τίποτε: ας ανασύρουν από το συρτάρι τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ας την εφαρμόσουν. Σε αυτό το κείμενο είναι γραμμένα όλα όσα χρειάζεται ένας άνθρωπος για να ζήσει μια αξιοπρεπή ζωή.

Η έννοια του λαού
Εκτός από τη δημοκρατία, ο Ζοζέ Σαραμάγκου αμφισβητεί και την έννοια του λαού: "Σημασία έχουν ορισμένες γενιές ανθρώπων. Αυτές μπορούν να επηρεάσουν ένα λαό. Πριν από 30 χρόνια, στην Πορτογαλία, η γενιά της Επανάστασης των Γαρυφάλλων ανέτρεψε την 50χρονη δικτατορία του Σαλαζάρ. Εγινε τότε το πρώτο βήμα για να οδηγηθούμε σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί δημοκρατία. Τι έχει διαδεχθεί σήμερα εκείνη τη δραστήρια γενιά, με τις ιδέες της, τα λάθη της; Μια γενικευμένη απάθεια και αδιαφορία. Δεν αξίζουν, συνεπώς, όλες οι γενιές τον σεβασμό μας."...

Πηγή: http://www.enallaktikos.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Επίδομα εκ γενετής

Οι άνθρωποι κατά κανόνα αγαπούν τη βολεψιά τους. Αυτό δεν σημαίνει ψυχική αρμονία ούτε φυσικά προσωπική ελευθερία. Είναι κάτι πολύ πιο απλό.
Γουστάρουμε την κατανάλωση και τη θεωρούμε κοινωνική άνοδο. Αν η μας υπόσχονταν πως, μετά τα μνημόνια, όλοι οι Ελληνες θα αποκτήσουν μια Μερσεντές δωρεάν και η βενζίνη τους θα είχε την απαιτούμενη επιδότηση, θα είχαν αποκτήσει μαζικό κίνημα. Κατά την άποψή μου η παθητικότητα του κόσμου και η έλλειψη αντίδρασης στην καταστροφή του (υπάρχουν σίγουρα αντιδράσεις, αλλά όχι ανάλογες με το μέγεθος της συμφοράς) οφείλονται στο γεγονός ότι η μεγάλη πλειονότητα αυτού του λαού δεν θέλει ούτε δημοκρατία ούτε ελευθερία. Θέλει το στάνταρ ζωής που είχε πριν από την κρίση.
Αλλά ας πάρουμε και τη γνώμη του νομπελίστα ψυχολόγου Ντάνιελ Κάνεμαν για το πώς αποφασίζουν οι άνθρωποι. Σκέφτονται πάντα με βάση το οικονομικό τους επίπεδο που δεν θέλουν να το χάσουν και όχι με τη συνείδησή τους που βρίσκεται εν υπνώσει. Και γι’ αυτό δεν είναι καθόλου αισιόδοξος για την πορεία της ανθρωπότητας. Κι ας μου επιτραπεί να προσθέσω εγώ πως γι’ αυτήν την κατάσταση της κρίσης, δεν φταίει ποτέ η εξουσία, αλλά ο άλλος, ο διαφορετικός, ο ξένος. Πάντα μια λάθος εξήγηση που οδηγεί σε ένα απόλυτο αδιέξοδο. Να είναι τυχαίο άραγε πως τη μεγαλύτερη καταναλωτική κοινωνία τη δημιούργησε ο Χίτλερ; Η κατανάλωση είναι μια εξαγορά και ο πουλημένος άνθρωπος δεν μπορεί να εξεγερθεί. Αυτό το ξέρουν καλά οι κρατούντες. Και γι’ αυτό κάνουν αυτά που κάνουν - γιατί παίζουν μπάλα χωρίς αντίπαλο.
Στον Γαλλικό Μάη υπήρχε ένα ιδιαίτερα αγαπημένο σύνθημα: Η φαντασία στην εξουσία. Γιατί όχι; Μπορούμε να σκεφτούμε μια κοινωνία όπου όλοι οι άνθρωποι θα γεννούνται με ένα επίδομα εφ’ όρου ζωής; Τι συνέπειες θα είχε αυτό; Κατ’ αρχάς όλη η αγορά θα λειτουργούσε. Δεύτερον, θα είχες δικαίωμα να διαλέξεις μια δημιουργική εργασία ανάλογα με το ταλέντο σου. Και θα ήσουν δημιουργικός και αποδοτικός, αφού αυτό που θα έκανες θα σου γεννούσε ευχαρίστηση. Ο γενικός κανόνας είναι να βρούμε μια δουλειά, όποια να ‘ναι, για να επιβιώσουμε, άσχετα αν αυτό καταστρέφει τη ζωή μας. Ποιος έχει σήμερα την πολυτέλεια να αρνηθεί δουλειά, ακόμη κι αν αυτή ισοδυναμεί με καταναγκαστικά έργα. Με άλλα λόγια, φυλακιζόμαστε εθελοντικά ώστε να φάμε. Τα ζώα όμως βρίσκουν ελεύθερα την τροφή τους. Και όταν κλειστούν σε κλουβί και έχουν δωρεάν το φαγητό τους, κατά κανόνα πεθαίνουν.
Είναι αυτό ρεαλιστικό ή είναι μια λαϊκίστικη δημαγωγία; Ο Μπενζαμέν Φερνάντες από τη Βομβάη της Ινδίας, δημοσιογράφος και ερευνητής, μας δίνει κάποιες πολύτιμες πληροφορίες. Οι παραπάνω γραμμές είναι ήδη ένα πιλοτικό πρόγραμμα για την καταπολέμηση της φτώχειας στην Ινδία, όπου, αν και η οικονομία βρίσκεται σε συνεχή ανάπτυξη, το ένα τρίτο του πληθυσμού ζει με λιγότερο από ένα ευρώ την ημέρα. Και πώς έγινε αυτό; Από έναν γυναικείο συνεταιρισμό που ιδρύθηκε το 1972 και έχει σήμερα σχεδόν δύο εκατομμύρια μέλη. Διαθέτει εκατό συνεταιριστικές επιχειρήσεις, νοσοκομεία, νομικές υπηρεσίες και μια τράπεζα. Είναι δυνατόν να υπάρχει μια συνεταιριστική τράπεζα που να χρηματοδοτεί με χαμηλά επιτόκια άλλους συνεταιρισμούς;
Ας επιστρέψουμε στην Ε.Ε. για να μη μας κατηγορήσουν ως τριτοκοσμικούς. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, υπάρχουν 4.200 συνεταιριστικές πιστωτικές τράπεζες, οι λεγόμενες ηθικές τράπεζες, που δεν επενδύουν σε όπλα, σε ναρκωτικά, σε τράφικιν γυναικών. Εχουν 63.000 υποκαταστήματα, 50 εκατομμύρια μέλη και 181 εκατομμύρια πελάτες και το μερίδιό τους στην αγορά είναι 20%. Και αυτά δεν τα μαθαίνουμε. Ας φανταστούμε μια τράπεζα της ΓΣΕΕ ή της ΑΔΕΔΥ. Και, γιατί όχι, ένα νοσοκομείο του ΕΔΟΕΑΠ. Και πολλά άλλα. Γιατί να είμαστε τόσο πίσω και αυτά που γίνονται να είναι τόσο λίγα σε σχέση με αυτά που απαιτούνται;
Και εδώ θα γίνουμε για άλλη μια φορά δυσάρεστοι. Το λεγόμενο εργατικό-λαϊκό κίνημα αφομοιώθηκε από τον εξουσιαστικό σοσιαλισμό. Δηλαδή, παίρνουμε το κράτος, δημιουργούμε μια μίνι ΕΣΣΔ και τον καπιταλισμό της αγοράς τον κάνουμε κρατικό καπιταλισμό και τον ονομάζουμε σοσιαλισμό, μέχρι να επανέλθει στην κλασική αγορά, όπως έγινε με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Ολοι οι ιεροκήρυκες του κομμουνισμού σε μια βραδιά έγιναν ολιγάρχες και βρέθηκαν ζάμπλουτοι στο Λονδίνο. Γι’ αυτό δεν έχτισαν τίποτα στην κοινωνία. Η γραφειοκρατία δουλεύει πάντα για τον εαυτό της.
ΥΓ. Οσοι έχουν την ευγένεια και μου στέλνουν γράμματα με τις απόψεις τους που εντάσσονται σε έναν δημιουργικό διάλογο, που σίγουρα αφορά και άλλους, θα ήθελα να μου δίνουν την άδεια να χρησιμοποιώ το όνομά τους και να αναφέρομαι στις σκέψεις τους. Αλλιώτικα, είναι προσωπικά δεδομένα και δεν μπορώ να τα χρησιμοποιήσω.

Πηγή: http://www.efsyn.gr - Περικλής Κοροβέσης Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ένας

Αν υπήρχε η δυνατότητα να αλλάξει κάτι σε αυτή την χώρα θα άλλαζε στην πορεία των 200 χρόνων. Στα ίδια μονοπάτια περπάτησαν και οι προηγούμενες γενιές. Γενιές που σφαγιάστηκαν,καήκαν, βιαστήκαν, διώχθηκαν, εξοριστήκαν κι όμως μόλις ορθοπόδησαν έστω και λίγο έτρεχαν πίσω από τον υποψήφιο σωτήρα να τον σηκώσουν στα χέρια μη και πατήσει στα λασπωμένα καλντερίμια των χωριών. Να τους υποσχεθεί γεφύρια παίρνοντάς τους τα ποτάμια, να τους χορηγήσει μηχανήματα υποθηκεύοντας τα χωράφια που με αίμα είχαν αποκτήσει. Να υπερψηφιστεί και να μπει σε κάδρο δίπλα στο εικόνισμα και κάποιες φορές δίπλα στα στέφανα πάνω ακριβώς από το κρεββάτι για να θυμούνται ότι ακόμη και την ερωτική συνέυρεση την οφείλουν στον Σωτήρα. Μόνο στις δύσκολες στιγμές ο όχλος αναζητούσε τον ανυπότακτο και τον τρελό του χωριού να μπει μπροστά για να σηκώσει το βάρος της αξιοπρέπειας μα μόλις τα δύσκολα περνούσαν ο ανυπότακτος καταδικαζόταν, εκτελούνταν, κρέμονταν στο τσιγκέλι, ενώ ο τρελός γινόταν ο περίγελος κάθε Κυριακή μετά το χριστιανικό εκκλησίασμα. Είναι επικίνδυνοι όσοι κουβαλούν την τρέλα της ελευθερίας γι' αυτό η τιμωρία τους πάντα είναι παραδειγματική. Έτσι είναι μαθημένος ο όχλος που πάτησε και πατάει σε αυτή την χώρα. Να ανέχεται ως ραγιάς και να συμπεριφέρεται ως κεχαγιάς. Γι΄αυτό τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει σε τούτο τον τόπο γιατί είμαστε ολίγιστοι ψυχικά ενώ αριθμητικά ξεπερνούμε τα προγνωστικά των εκλογικών αναμετρήσεων. Κρύβουμε όλοι μας έναν μαυραγορίτη που όταν είναι να επιβιώσουμε βγαίνει από την σπηλιά και τον αφήνουμε να κάνει πλιάτσικο στο βίο και την αξιοπρέπεια του διπλανού μας. Όταν μας παίρνει κιόλας, τον αφήνουμε να σηκώσει κεφάλι και να απαιτεί σαν να του χρωστάει η ζωή ακόμα και την ζωή του άλλου. Στα εύκολα αποτυχαίναμε πάντα, αλλά η έκπληξη έρχονταν στα δύσκολα. Εκεί σπάγαμε κάθε παγκόσμιο ρεκόρ. Όλοι με την γροθιά υψωμένη σε έναν αγώνα που τελικά δεν τον έδωσαν ποτέ οι πολλοί αλλά πάντα οι λίγοι. Δεν είναι άλλωστε ασυνείδητη η έκφραση που λέμε όλοι μας δύο χρόνια τώρα: «Ένας ρε, δεν υπάρχει;» Ψάχνουμε τον Έναν γιατί πάντα Ένας ήταν, και αυτός ο Ένας κατάφερνε το αδιανόητο για αυτό τον όχλο: Να τον κάνει έστω για λίγο λαό. Να κατεβάζει τα εξουσιαστικά είδωλα και να τα φέρνει στα μέτρα του σκλάβου και του κολίγου αποδεικνύοντας ότι δεν έχουν ούτε κατά προσέγγιση το ύψος του ρυτιδιασμένου μετώπου ενός κατατρεγμένου. Αλλά ο Ένας δεν θα φανεί πια. Ίσως κουράστηκε, ίσως πάλι να κουβαλάει την γνώση αυτών των δύο αιώνων. Ίσως να έγινε πια σοφός μετά από τα απανωτά ξεπουλήματα του ίδιου λαού που υπερασπίστηκε, γνωρίζοντας από τη μήτρα της μάνας του, πού θα καταλήξουν και πάλι οι γραμμές της Ιστορίας. Κάποτε τον έλεγαν Γιώργο, Θόδωρο, Νικήτα, Παύλο, Ίωνα, Άρη, Νίκο, Γρηγόρη, Αλέκο και ήταν πάντα Ένας, που με τις πράξεις και τις συνειδητές αποφάσεις ζωής που πήραμε, τον εκτελούμε καθημερινά στο Τοίχο της Iδιοτέλειάς μας σαν να ήταν Κανένας.

Πηγή: http://simplemangreek.blogspot.com Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Από την παθητικότητα…. στη δράση!

Ατολμία, άγχος, φόβος και ανασφάλεια είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της παθητικής συμπεριφοράς. Το άτομο που χαρακτηρίζεται από μια τέτοια στάση ζωής είναι από τη φύση του ντροπαλό και κλειστό, τότε χρειάζεται πολύ δουλειά προκειμένου να απεγκλωβιστεί από την αδράνεια και να περάσει στην κατά μέτωπο «επίθεση»…
Πού οφείλεται όμως η παθητικότητα και γιατί χαρακτηρίζει τη σημερινή νεολαία; Πώς μπορούμε να γίνουμε πιο δραστήριοι και ενεργητικοί και να μην είμαστε απλά παθητικοί δέκτες των καταστάσεων; Σε αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα απαντά η ψυχολόγος κυρία Μάρσα Κολέτση δείχνοντάς μας τον δρόμο της απελευθέρωσης και της διεκδίκησης των «θέλω» μας….
Η διεκδικητικότητα είναι μια έννοια που πολλοί ταυτίζουν με την επιθετικότητα και τη δυναμικότητα. Μάλιστα, πολλές φορές, λόγω αυτής της σύγχυσης τα άτομα αυτά απομονώνονται από τον κοινωνικό περίγυρο, μιας και η εκρηκτική συμπεριφορά τους δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Από την άλλη πλευρά, ο παθητικός άνθρωπος παραμένει στάσιμος, δεν εξελίσσεται δηλαδή και μια ζωή περιμένει από τους άλλους να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες τους.
Και στις δύο περιπτώσεις, το αποτέλεσμα το ίδιο…. Απομόνωση! Γιατί όμως επιλέγουμε να είμαστε παθητικοί; Μήπως φταίνε οι εσφαλμένες πεποιθήσεις που έχουμε στο μυαλό μας, όπως π.χ. αν μιλήσω θα τσακωθώ; Μήπως υπάρχουν βαθύτερα αίτια που ξεκινάνε από τα πρώτα στάδια της ζωής μας; Αρχικά όμως ας εξετάσουμε τι ορίζουμε ως παθητικότητα…

Η έννοια της παθητικότητας και τα αίτιά της
Η ψυχολόγος κυρία Μάρσα Κολέτση εξηγεί ότι «η έννοια της παθητικότητας σχετίζεται με το χαρακτηριστικό της αδράνειας και την έλλειψη ανάληψης πρωτοβουλίας. Το άτομο, όντας παθητικό, τείνει να συμμορφώνεται με τις επιθυμίες, τις απόψεις και τις ενέργειες τρίτων και του ευρύτερου οικογενειακού και κοινωνικού του περίγυρου». Με απλά λόγια, τα παθητικά άτομα αφήνονται έρμαια σε καταστάσεις που τους πνίγουν και αν και γνωρίζουν πως η σιωπή τους χειροτερεύει τα πράγματα, τις υπομένουν χωρίς να παίρνουν πρωτοβουλίες. Και εκεί που θεωρείς πως η νέα γενιά θα σπάσει τα καλούπια αυτής της συμπεριφοράς, έρχεται η πραγματικότητα να σου επιβεβαιώσει πως η σημερινή νεολαία όχι μόνο δεν αναλαμβάνει δράση, αλλά δείχνει να έχει παραδοθεί άνευ όρων!
Ενώ η νεότητα χαρακτηρίζεται από αντικομφορμισμό, ασυμβίβαστο, επαναστατικότητα και μία γενικότερη ευαισθησία ως προς τα κοινωνικά δρώμενα και αντίσταση προς κάθε μορφή εκμετάλλευσης και αδικίας, στη σημερινή εποχή οι νέοι φαίνεται να μην διακρίνονται για τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Τουναντίον, φαίνεται να έχουν περάσει στον αντίποδα και να παρουσιάζουν έντονη παθητικότητα και απόσυρση ως απόρροια της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής πραγματικότητας που βιώνουν. «Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι είναι πολυδιάστατα και η έλλειψη κινητοποίησης και ενδιαφέροντος που παρουσιάζουν είναι ένα φαινόμενο που έχει αναπτυχθεί σε βάθος χρόνου. Εν πρώτοις, το οικογενειακό περιβάλλον παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της ταυτότητας και αποτελεί έναν σημαντικό αιτιολογικό παράγοντα. Η αιτία είναι λοιπόν οι γονείς που είναι παθητικοί, που δεν ενδιαφέρονται για το κοινό καλό ή δεν καλλιεργούν στους νέους ερεθίσματα που προάγουν το κοινωνικό συμφέρον, την έννοια του ενεργού πολίτη, των υποχρεώσεων και το συλλογικό γίγνεσθαι. Επιπλέον, ο στείρος και τεχνοκρατικός χαρακτήρας της παρεχόμενης εκπαίδευσης συμβάλλει στη διαμόρφωση προσωπικοτήτων που δεν διακρίνονται από πολύπλευρη καλλιέργεια ήθους, πνεύματος και ψυχής, διαμορφώνει άτομα μονοδιάστατα και μονομερή, χωρίς κριτική σκέψη και πολύπλευρη μόρφωση. Η κατάρρευση των ιδεών, η έλλειψη ηθικής που διακρίνει την πολιτική ζωή, η έκπτωση των αξιών, η επικράτηση της ανηθικότητας, η παντελής έλλειψη αξιοκρατίας στον εργασιακό στίβο, η παραπλάνηση της κοινής γνώμης από τα ΜΜΕ, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι κάποιες από τις αιτίες που έχουν καλλιεργήσει το αίσθημα της παθητικότητας των νέων», αναλύει η κυρία Κολέτση. Είναι ιδαίτερα λυπηρό αυτό που συμβαίνει αν αναλογιστούμε πως οι νέοι πρέπει και μπορούν να αποτελέσουν πηγή δημιουργικότητας, έμπνευσης πνευματικής προόδου και να ενθαρρύνουν έτσι άμεσα την δικαιοσύνη και τις αξίες που δημιουργούν ανοιχτόμυαλους, ενεργητικούς και αισιόδοξους ανθρώπους.

Οι συνέπειες της παθητικότητας στη ζωή μας
Η παθητικότητα οδηγεί στην αποχή και αυτή με τη σειρά της στην αδρανοποίηση…
«Η παθητικότητα είναι μια στάση ζωής. Η επιλογή των νέων αλλά και γενικότερα των ανθρώπων, να απέχουν από τα κοινά ως τρόπο αντίδρασης και έκφρασης της αντίθεσης τους , ως προς το τρόπο χειρισμού από την πολιτεία και την κοινωνία, οδηγεί στο να αποφεύγουν να επιλύουν οποιεσδήποτε διαφορές προβλημάτων που βιώνουν συχνά και σε προσωπικό επίπεδο. Έτσι, ένα άτομο αδρανοποιημένο, συχνά δεν δείχνει ενδιαφέρον ούτε για την προσωπική του ζωή, καλλιεργεί ένα πνεύμα μηδενισμού, με αποτέλεσμα συχνά να βρίσκεται σε αδιέξοδο και ενδεχομένως να αναπτύσσει συμπτώματα κατάθλιψης. Από την άλλη, η νοοτροπία του ωφελιμισμού, της κατάκτησης προσωπικής ευχαρίστησης ως αυταξία, ανεξάρτητα εάν πλήττει τον άλλον, η ενδεχόμενη εκτόνωση της δυσαρέσκειας μέσα από πολιτικές οργανώσεις, η έξαρση του φανατισμού και εθνικισμού, η χρήση ουσιών, η περιθωριοποίηση, η αύξηση της βίας και επιθετικότητας, αποτελούν κάποια από τα πιο “ενεργητικά” συμπτώματα της παθητικότητας».

Περνώντας στη δράση…!
Απενοχοποιηθείτε! Μην νιώθετε ένοχοι στο ενδεχόμενο ότι μπορεί να δυσαρεστήσετε κάποιον. Δεν είστε εσείς υπεύθυνοι για τα συναισθήματα ή τις σκέψεις των άλλων. Το αν οι άλλοι θα πληγωθούν ή θα προβληματιστούν ακούγοντας πως έχετε διαφορετική γνώμη από τη δική τους, δεν θα πρέπει προβληματίζει εσάς! Αφού λοιπόν πείσετε τον εαυτό σας να απεγκλωβιστεί από ανούσιες ενοχές, ξεκινήστε να μιλάτε. Λόγω ότι πολλοί άνθρωποι καταπιέζουν τις σκέψεις τους ξεκινούν να νιώθουν θυμό και πίκρα για τους γύρω τους και βουλιάζουν ακόμη βαθύτερα στο «βυθό της παθητικότητας». Εξηγήστε με ήρεμο τρόπο στους άλλους τα συναισθήματά σας, περιγράψτε τι σκέφτεστε και εξομολογηθείτε τι σας ενοχλεί. Μην πέσετε στην παγίδα του θυμού. Δεν φταίνε οι άλλοι, αλλά εσείς οι ίδιοι που επί χρόνια καταπιέζατε τον εαυτό σας. Το μυστικό είναι απλό. Επιλέξτε έναν ήρεμο τόνο φωνής και τις κατάλληλες λέξεις. Και να έχετε πάντα στο νου σας πως δεν είστε υπόλογοι σε κάποιους. Το βασικότερο από όλα όμως είναι να μην φοβηθείτε να εγκαταλείψετε την παθητικότητα ως στάση ζωής. Κοιτάξτε κατάματα τον εαυτό σας και παραδεχθείτε με ειλικρίνεια τι είναι αυτό που σας κάνει να παραιτείστε και σας τραβάει πίσω. Αν σας φαίνεται δύσκολο μονοπάτι δεν χρειάζεται να το διανύσετε μόνοι σας- η ψυχοθεραπεία έχει αποδειχθεί σωτήρια λύση. Οι φίλοι και οι γνωστοί όσο και να μας γνωρίζουν από την καλή και από την ανάποδη δεν μπορούν δυστυχώς να μας βοηθήσουν, γιατί θα κρίνουν τα γεγονότα από τη δική τους σκοπιά και οι λύσεις που θα προτείνουν ίσως να μην είναι οι απαιτούμενες.
Και η σημερινή νεολαία;
Ναι, οι νέοι σήμερα είναι παθητικοί. Για να αλλάξει όμως αυτό χρειάζονται ριζικές αλλαγές. Κανείς δεν διαφωνεί πως οι νέοι κρατούν τα κλειδιά για το μέλλον μιας χώρας και αποτελούν τον πυρήνα τη δημιουργικότητας, της εξέλιξης και της προόδου. «Οι νέοι είναι αυτοί που έχουν την δυνατότητα να αλλάξουν, να τροποποιήσουν, να βελτιώσουν και να συνεχίσουν τον πολιτισμό της χώρας. Φυσικά, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να τους δοθούν τα κατάλληλα κίνητρα, θα πρέπει να υπάρχουν αποδείξεις ότι αξίζει να παλέψουν για ένα καλύτερο μέλλον και ένα καλύτερο κόσμο. Οι νέοι, είναι οπλισμένοι με επαναστατικότητα, με ιδεώδη και ιδανικά, με όνειρα για ένα καλύτερα μέλλον, έχουν την πρωτογενή ύλη, η οποία όμως δεν θα πρέπει να καταστρατηγείται, αλλά να αγκαλιάζεται και να ενθαρρύνεται». Πώς θα γίνει αυτό; «Η χρήση κατάλληλων κινήτρων και ερεθισμάτων από την ίδια την οικογένεια, η δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου, η δημιουργία ανθρωπιστικής παιδείας, η καλλιέργεια της αξιοκρατίας, η προβολή των σωστών προτύπων και γενικώς η επιστροφή σε μία πιο δίκαιη, ηθική και εξανθρωπισμένη κοινωνία με κέντρο τον άνθρωπο και στόχο την καλλιέργεια της έννοιας του πολίτη, θα εξαλείψουν κάθε μορφής παθητικότητας και γενικά θα συμβάλλουν σε ένα καλύτερο, πιο δίκαιο και ηθικό αύριο…», τονίζει η κυρία Κολέτση. Εσείς τι λέτε;

Πηγή: http://lifepositive.gr/ - Δρ. Μάρσα Κολέτση, CPsyhol
Κλινική Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια
Mind’s Mirror -Kέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξης,
www.mindsmirror.com
Lecturer City Unity College, Athens Campus, Greece Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η εποχή μας είναι ξανά μια εποχή φόβων

Παράξενη αλλά τόσο κοινή και οικεία σε όλους μας είναι η ανακούφιση που νιώθουμε, και η αιφνίδια συρροή ενέργειας και θάρρους, όταν μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα ανησυχίας, αγωνίας, σκοτεινών προαισθημάτων, ημερών γεμάτων φόβο και άγρυπτων νυχτών, αντιμετωπίζουμε τελικά τον πραγματικό κίνδυνο: μια απειλή την οποία μπορούμε να δούμε και να αγγίξουμε. Ή ίσως αυτή η εμπειρία να μην είναι τόσο παράξενη όσο φαίνεται αν, επιτέλους, μαθαίνουμε τι κρυβόταν πίσω από αυτό το ασαφές αλλά πείσμον αίσθημα κάποιου πράγματος φρικτού και προορισμένου να συμβεί, που συνέχιζε να δηλητηριάζει τις μέρες κατά τις οποίες θα έπρεπε να χαιρόμαστε, για κάποιο λόγο όμως δεν μπορούσαμε – και που έκανε τις νύχτες μας άγρυπνες … Τώρα που γνωρίζουμε από που έρχεται το πλήγμα, γνωρίζουμε επίσης, αν μη τι άλλο, τι μπορούμε να κάνουμε για να το αποκρούσουμε – ή τουλάχιστον έχουμε μάθει πόσο περιορισμένη είναι η ικανότητά μας να βγούμε αλώβητοι και τι είδους απώλεια, ή βλάβη, ή πόνο, πρέπει να περιμένουμε.
Όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες για δειλούς που έγιναν ατρόμητοι μαχητές όταν αντιμετώπισαν κάποιον «πραγματικό κίνδυνο», όταν η καταστροφή που περίμεναν κάθε μέρα, αλλά μάταια είχαν προσπαθήσει να φανταστούν, επιτέλους ήρθε. Ο φόβος φτάνει στο αποκορύφωμά του όταν είναι διάχυτος, διάσπαρτος, ασαφής, όταν δεν συνδέεται με κάτι, όταν παραμένει αποσπασμένος από την πραγματικότητα και αιωρείται ελεύθερα, χωρίς σαφή αναφορά ή αιτία — όταν μας στοιχειώνει χωρίς ορατό ειρμό ή λόγο, όταν η απειλή που θα έπρεπε να φοβόμαστε μπορεί να αναφανεί φευγαλέα παντού, δεν μπορούμε όμως να την αντικρίσουμε πουθενά. «Φόβος» είναι το όνομα που δίνουμε στην αβεβαιότητά μας: στην άγνοιά μας για την απειλή και για ό,τι πρέπει να κάνουμε – ό,τι μπορούμε και ό,τι δεν μπορούμε να κάνουμε – προκειμένου να τη σταματήσουμε καθ’οδόν – ή να της αντισταθούμε, αν η αναχαίτισή της ξεπερνά τις δυνάμεις μας.
Η εμπειρία της ζωής στην Ευρώπη του 16ου αιώνα – στο χρόνο και στον τόπο όπου η μοντέρνα εποχή μας ήταν έτοιμη να γεννηθεί – συνοψίστηκε κοφτά, και θαυμάσια, από τον Lucien Febvre σε τέσσερις μόνο λέξεις: «Peur toujours, peur partout» («φόβος πάντα, φόβος παντού»). Ο Febvre συνέδεσε την πανταχού παρουσία του φόβου με το σκοτάδι, που άρχιζε έξω από την πόρτα της καλύβας και σκέπαζε τον κόσμο έξω από το φράκτη του αγροκτήματος. Στο σκοτάδι μπορούν να συμβούν τα πάντα, ουδείς όμως γνωρίζει τι ακριβώς θα συμβεί τελικά: το σκοτάδι δεν είναι η αιτία του φόβου, είναι όμως το φυσικό περιβάλλον της αβεβαιότητας – κι επομένως του φόβου.
Η νεωτερικότητα επρόκειτο να είναι το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός: μακριά από το φόβο και προς έναν κόσμο απαλλαγμένο από την τυφλή και αδιαπέραστη μοίρα – αυτό το θερμοκήπιο φόβων. Όπως συλλογιζόταν ο Βίκτωρ Ουγκό, νοσταλγικά και με λυρική διάθεση εν προκειμένω: ωθημένη από την επιστήμη («ο θρόνος της πολιτικής θα μεταμορφωθεί σε θρόνο της επιστήμης»), θα έρθει μια εποχή που θα δώσει τέλος στις εκπλήξεις, τις συμφορές, τις καταστροφές – αλλά και τέλος στις διενέξεις, τις αυταπάτες, τους παρασιτισμούς… Με άλλα λόγια, μια εποχή που θα δώσει τέλος σέ όλα αυτά τα υλικά από τα οποία φτιάχνονται οι φόβοι.
Ό,τι έμελλε όμως να είναι μια οδός διαφυγής, αποδείχθηκε τουναντίον μια μακρά παράκαμψη. Πέντε αιώνες μετά, σε μας που βρισκόμαστε στο άλλο άκρο του πελώριου νεκροταφείου ρημαγμένων ελπίδων, η ετυμηγορία του Febvre ηχεί – ξανά – εντυπωσιακά ταιριαστή και επίκαιρη. Η εποχή μας είναι, ξανά, μια εποχή φόβων.

Πηγή: Ζίγκμουντ Μπάουμαν, Ρευστός Φόβος, Εισαγωγή: Σχετικά με την καταγωγή, τη δυναμική και τις χρήσεις του φόβου, Μετ. Γιώργος Καραμπελας, Εκδόσεις Πολύτροπον 2077
Πηγή: http://socialpolicy.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Αλληγορική ιστορία για την κοινωνία των γραναζιών

Κάποτε υπήρχε ένα σουρεαλιστικό σύμπαν όπου όλα κυλούσαν ρολόι. Ένας άνθρωπος κάθε μέρα αφιέρωνε λίγο χρόνο για να το κουρδίσει προκειμένου αυτό να εξυπηρετεί την ανάγκη του να παρακολουθεί την ώρα και να οργανώνει έτσι το χρονοδιάγραμμα της ημέρας του. Με την βοήθεια του ρολογιού στάθμιζε τις προτεραιότητές του και προσπαθούσε να χωρέσει όσο περισσότερα πράγματα μπορούσε στο πρόγραμμά του.
Επίσης αυτός ο άνθρωπος γνώριζε ότι για το κάθε τι, υπήρχε και η καλύτερη στιγμή για να το κάνεις. Κάτι σαν τους αγρότες και τους έφηβους δηλαδή... Η σπορά και οι επαναστάσεις γίνονται μια συγκεκριμένη στιγμή στον κύκλο του χρόνου ή της ζωής μας. Ίσως τη στιγμή που δεν γίνεται κι αλλιώς...
Μέσα σε αυτό το ρολόι που το τροφοδοτούσε με ενέργεια ο αντίχειρας και ο δείκτης του κατόχου του που το κούρδιζε, ζούσαν κάποια πλάσματα που τα έλεγαν γρανάζια. Τα γρανάζια ξεκινούσαν τη ζωή τους μαθαίνοντας να έχουν έναν συγκεκριμένο ρόλο στο μηχανισμό του ρολογιού και να λειτουργούν παράλληλα με τους άλλους. Αν κάποιο γρανάζι έκανε του κεφαλιού του το επέπλητταν τα άλλα γρανάζια. Μάλιστα υπήρχαν γρανάζια που είχαν επιφορτιστεί με αυτό το ρόλο. Γρανάζια γονείς, γρανάζια δάσκαλοι, και ούτω κάθε εξής. Αν κάποιο γρανάζι αδυνατούσε να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της κοινωνίας των γραναζιών, το έκαναν να αισθάνεται συνεχώς άσχημα με τον εαυτό του, καθώς του έλεγαν ότι είναι και θα είναι πάντα βάρος για την κοινωνία, και το εκφόβιζαν ότι ο ρόλος του θα το οδηγήσει εκτός του ρολογιού, στον θάνατο. Εκεί που καταλήγουν τα αναλώσιμα και τα ανταλλακτικά ενός ρολογιού. Όλα τα γρανάζια που είχαν λίγη προνοητικότητα και ωριμότητα, μάθαιναν το ρόλο τους και κυλούσαν προς μια κατεύθυνση που διάλεγαν και θεωρούσαν σωστή. Σε κάθε περίπτωση τα γρανάζια έπρεπε να περιστρέφονται είτε προς τα δεξιά είτε προς τα αριστερά, και όχι να αμφιταλαντεύονται μπρος-πίσω. Τα πιο υπάκουα γρανάζια επιβραβεύονταν ως γρανάζια πρότυπα, ώστε όλοι να τα θαυμάζουν και να ακολουθούν το παράδειγμά τους. Έτσι η κοινωνία ένιωθε ασφάλεια και καμάρωνε ότι όλα κυλάνε ρολόι. Αν υπήρχε και κάτι που δεν πήγαινε πάντα προς την προβλεπόμενη κατεύθυνση, ήταν η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Κάποια στιγμή όμως, ο κάτοχος του ρολογιού πέρασε μπροστά από μια βιτρίνα και είδε κάποια άλλα ρολόγια, που δεν χρειαζόταν να τα κουρδίσει κανείς για να δουλεύουν. Τα ρολόγια αυτά είχαν μια μπαταρία που η ενέργειά της κρατούσε για χρόνια κι ένα ορυκτό που λεγόταν χαλαζίας, το οποίο παλλόταν και έδινε το ρυθμό με μεγάλη ακρίβεια. Έτσι πολυάσχολος που ήταν λοιπόν αυτός ο άνθρωπος, σκέφτηκε: Γιατί να μην εξοικονομήσω λίγο παραπάνω χρόνο στη ζωή μου ώστε να χωρέσουν περισσότερα πράγματα μέσα στη μέρα μου? Κι έτσι αποφάσισε να μην αφιερώσει άλλο χρόνο κουρδίζοντας το παλιό ρολόι και όταν αυτό θα σταματούσε, να το αντικαταστήσει με ένα καινούριο ρολόι χαλαζία, που δεν χρειάζεται κούρδισμα.
Όταν ο κάτοχος δεν κούρδισε το ρολόι την προγραμματισμένη ώρα, η κοινωνία των γραναζιών που είχε συνηθίσει όλα να κυλάνε σύμφωνα με κάποιο πρόγραμμα, άρχισε να αγωνιά. Όταν δε, η αποθηκευμένη στα ελάσματα ενέργεια άρχισε να τελειώνει, πανικοβλήθηκαν! Δεν ήξεραν τι να κάνουν! Όλα όσα είχαν μάθει να κάνουν, τους ήταν άχρηστα πια. Οι έριδες και οι αψιμαχίες στην κοινωνία των γραναζιών κορυφώθηκαν και δημιουργήθηκε ένα φθονερό χάσμα ανάμεσα στα δεξιόστροφα και τα αριστερόστροφα γρανάζια, καθώς τα μεν έριχναν την ευθύνη στα δε. Απευθύνθηκαν στα γρανάζια πρότυπα για μια λύση, όμως κι αυτά είχαν μάθει να λειτουργούν παράλληλα με την υπόλοιπη κοινωνία των γραναζιών. Όσο αυτή επιβραδυνόταν ακολουθούσαν κι αυτά σε μια οδυνηρή πορεία προς το τέλμα, μη γνωρίζοντας με ποιον τρόπο να αντιδράσουν.
Όταν όλοι πια είχαν χάσει την ελπίδα τους και ένιωθαν την τραγική μοίρα της χωματερής και της οξείδωσης να πλησιάζει, παρατήρησαν ένα μικρό μεταλλικό βαρίδι που το είχαν αποσυνδέσει από τον υπόλοιπο μηχανισμό για να μην τους μπερδεύει. Αυτό εξακολουθούσε να κινείται με τον ίδιο τρόπο όπως και πριν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα! Αυτό το βαρίδι ήταν ο τρελός του χωριού, που είχε μάθει να κινείται μόνος του χωρίς να έχει ανάγκη από εξωτερική βοήθεια. Η κίνησή του είχε μια πρωτοτυπία, καθώς άλλοτε συμφωνούσε με τα δεξιόστροφα γρανάζια και άλλοτε με τα αριστερόστροφα. Είχε δηλαδή την ικανότητα να συντονίζει την κίνησή του με εξωτερικούς παράγοντες όπως η κίνηση του καρπού του κατόχου και να αξιοποιεί το περίσσευμα της ενέργειας που ερχόταν από εκεί. Τα υπόλοιπα γρανάζια δεν κατάλαβαν πολύ καλά πως τα κατάφερνε να διατηρεί την κίνησή του όταν όλα πια ήταν στάσιμα, αλλά κατάλαβαν ότι αυτό το μικρό μεταλλικό βαρίδι, είχε μια δική του αυτόνομη νόηση που το είχε βοηθήσει να συνεχίσει και ότι ήταν πια η μοναδική ελπίδα που τους είχε απομείνει. Τότε του απένειμαν τον τίτλο του ρότορα και συμφώνησαν ότι ήταν προς όφελός τους να προσδεθούν μαζί του.
Έτσι ο τρελός του χωριού έγινε ξαφνικά ο ήρωας του χωριού και το ρολόι που τελικά ήταν αυτόματο έμαθε να λειτουργεί ξανά με τη βοήθεια του ρότορα, αυτή τη φορά χωρίς την ανάγκη κουρδίσματος. Ο κάτοχος είδε ότι είχε ένα ρολόι αξιόπιστο και ακριβές κι έτσι αποφάσισε να το κρατήσει και ξέχασε τα φτηνά ρολόγια του χαλαζία που είχε δει στη βιτρίνα..."

Πηγή: Σπύρος Σιμεγιάτος - https://www.facebook.com/rebetiko.pianoΑναδημοσίευση από http://antikleidi.com Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Όχι, δεν είμαι άλλος ένας αριθμός

Όχι σου λέω, δεν είμαι ένας ακόμα αριθμός. Έχω όνομα, καρδιά, ψυχή και λογισμό. Όχι, δεν είμαι πέντε τυχαία νούμερα που μπήκαν στη σειρά. Είμαι άνθρωπος και γι αυτό κρυώνω, πεινάω και νυστάζω.
Θυμώνω, παλεύω, οργίζομαι κι ερωτεύομαι. Όχι σου λέω, δεν είμαι αριθμός. Μην προσπαθείς να λύσεις τα δικά σου προβλήματα μετατρέποντας με σ' ένα απρόσωπο νούμερο. Δεν είμαι και δε θα γίνω ποτέ...
Μου φόρτωσες δεκάδες αριθμούς μπας και ξεχάσω τελικά ποιος είμαι. Μου είπες πως είμαι στατιστική παράμετρος, ποσοστιαία μονάδα και εκλογικό υπόλοιπο. Με μέτρησες, με χρησιμοποίησες στα σχέδια σου αλλά ως εδώ. Ε λοιπόν, εγώ σου λέω πως δεν είμαι ο άνεργος - νούμερο 1.287.369... Είμαι ζωντανός, αναπνέω και θέλω να ζήσω. Η ψυχή μου δεν είναι το Α.Φ.Μ. μου και την καρδιά μου δεν μπορείς να τη μετρήσεις ούτε και να τη ζυγίσεις συγκρίνοντας την με το βάρος του τραπεζικού μου λογαριασμού...
Όχι σου λέω, δεν είμαι μια ακόμα στατιστική που θα μελετήσεις με τη δέουσα προσοχή. Ξέχασες πως πίσω από τους αριθμούς κρύβονται άνθρωποι... Μη μου μιλάς για νούμερα και για ευημερία και ανάπτυξη των αριθμών. Όχι όσο απο πίσω κρύβονται παιδιά που πεινάνε και κρυώνουν. Όχι, αυτός που τη ζωή του πια δεν την αντέχει και πηδάει απ' το μπαλκόνι δεν είναι ένας ακόμα αριθμός. Είναι ο Νίκος, ο Κώστας, η Ελένη, η Μαρία... Είναι εσύ, είμαι εγώ. Είμαστε όλοι εμείς. Όλοι. Τι λέξη μαγική και ταξιδιάρα... Και πόσο μακριά από αριθμούς και σύνολα μαθηματικά...
Δεν δίνω πια δεκάρα για τα νούμερα και τις στατιστικές. Ούτε και είμαι ένα ακόμα νούμερο στα τόσα. Και να φοβάσαι από δω και μπρος γιατί σιγά σιγά αρχίζω να θυμάμαι ποιος είμαι... Και η στιγμή που θα με ξαναδείς όρθιο απέναντι σου είναι μια ανάσα πια κοντά. Όχι δεν είμαι αριθμός, ούτε εγώ, ούτε και κανένας από μας. Δεν είμαι και δεν πρόκειται ποτέ να γίνω. Και το μόνο που με νοιάζει πια είναι να μείνω άνθρωπος. Και να σε νικήσω. Και να το ξέρεις, θα το κάνω...
Καιρός ν' αρχίσεις να χάνεις τον ύπνο σου. Εγώ τελειώνω τον δικό μου...

Μαντζαρίδης Στέφανος, άνεργος ετών 49...
Πηγή: http://www.imerologioanergou.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Επικίνδυνος για την κοινωνία είναι αυτός που έχει όραμα

Όταν δεν δίνουμε αξία σε αυτό που κάνουμε, είναι δύσκολο να έχει ουσία η ζωή μας. Επειδή δεν έχει ουσία η ζωή μας, ξαφνικά λέμε θα μπορούσαμε να αλλάξουμε ζωή. Αρχίζουμε λοιπόν τα όνειρα. Τα όνειρα είναι οι πρώτες ουσίες που παρέχει η κοινωνία.
Τα όνειρα έχουν ένα πράγμα που είναι πολύ καλό: όσο πιο πολύ έχετε όνειρα, τόσο λιγότερο ξυπνάτε – εφόσον κοιμάστε, για να έχετε όνειρα – και τελικά αντέχετε την ζωή σας, η οποία μπορεί και να είναι απαράδεκτη.
Η ιδέα είναι ότι κάποιος που ονειρεύεται, δεν είναι ποτέ επικίνδυνος για την κοινωνία, είναι απλώς ονειροπόλος. Αυτός που είναι επικίνδυνος για την κοινωνία, είναι αυτός που έχει όραμα. Γιατί, για να το υλοποιήσει χρειάζεται νοημοσύνη. Αν έχει νοημοσύνη, θα αντισταθεί στη βλακεία, μετά θα αμφισβητήσει την ιεραρχία και θα υλοποιήσει κάτι το οποίο είναι αδιανόητο για την κοινωνία, ενώ θα είναι φυσιολογικό για την επόμενη.
Η κοινωνία λοιπόν θέλει να έχει ένα παρόν, το οποίο να αναπαράγεται και να μην αλλάζει πολύ. Γιατί αν αλλάξει πολύ πώς θα το ελέγξει; Το θέμα είναι ότι για να μην αλλάξει πολύ, πρέπει να διατηρήσει το παρόν. Όταν διατηρεί το παρόν, γίνεται συντηρητική. Άρα η παραμικρή απόκλιση είναι επικίνδυνη.

Ν. Λυγερός
Πηγή: http://enallaktikidrasi.com Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Αντιδράσεις στο ν/σ για την κατάργηση 23 φορέων του Δημοσίου

Την αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης για το κλείσιμο 23 φορέων και υπηρεσιών του Δημοσίου, την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων με προκαθορισμένες ποσοστώσεις επιτυχίας και την αναθεώρηση της μετατροπής των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου σε αορίστου, εξέφρασαν ενώπιον της Επιτροπής της Βουλής, όπου κλήθηκαν, οι εκπρόσωποι των κυριότερων φορέων, κοινωνικοί εταίροι και εκπρόσωποι της αυτοδιοίκησης.
«Πάμε σε απευθείας απολύσεις εργαζομένων τη στιγμή που οι μνημονιακοί στόχοι για συρρίκνωση του δημοσίου τομέα έχουν εκπληρωθεί και αναμένεται να υπερκαλυφθούν εντός του 2014 με μαζικές συνταξιοδοτήσεις» εκτίμησε ο εκπρόσωπος της ΑΔΕΔΥ, Σταύρος Κουτσούμπελης σημειώνοντας: «Την αξιολόγηση διενεργεί μία διορισμένη ιεραρχία που δεν έχει η ίδια αξιολογηθεί, αλλά βρίσκεται εκεί με απευθείας αναθέσεις. Πρόκειται για επανασύσταση του κομματικού κράτους - η τράπουλα είναι σημαδεμένη...».
Αντίστοιχες υπήρξαν οι εκτιμήσεις του εκπροσώπου του Διοικητικού Επιμελητηρίου Ελλάδος, Κώστα Παπαδημητρίου, ο οποίος επεσήμανε πως «ο μόνος επιστημονικά αποδεκτός τρόπος αξιολόγησης είναι επί συγεκριμένων στόχων: Πρόκειται για τον νόμο 3230 του 2004, ο οποίος παραμένει μέχρι σήμερα ανεφάρμοστος. Αντί γι' αυτόν, εδώ έχουμε τη νεκρανάσταση ενός παρωχημένου νομοθετήματος, με έωλα κριτήρια που δεν μπορούν να μετρηθούν...».
Σε υψηλότερους τόνους κινήθηκε η αντιπαράθεση του εκπροσώπου των υπαλλήλων του υπουργείου Πολιτισμού, Γιάννη Παπαγεωργόπουλου, με τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Κυριάκο Μητσοτάκη, σε ό,τι αφορά τον αναδρομικό έλεγχο της μετατροπής των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε συμβάσεις αορίστου. «Ο υπουργός ζητά να καταργηθεί το ΑΣΕΠ στην πράξη ζητώντας επανέλεγχο και απολύσεις. Το νομοσχέδιο αφήνει στον υπουργό να ορίσει τα εφαρμοζόμενα κριτήρια και τους ελεγκτές» σημείωσε ο κ. Παπαγεωργόπουλος. «Το υπουργείο Πολιτισμού στοχοποιείται με έξι ελεγκτές. Να τα δούμε τα "πλαστά στοιχεία" για τα οποία γίνεται ο έλεγχος» κάλεσε τον υπουργό ο συνδικαλιστής.
«Φαντάζομαι πως γνωρίζετε ότι ο υφιστάμενος έλεγχος γίνεται κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας και φαντάζομαι πως επί της αρχής, κανείς εργαζόμενος δεν πρέπει να έχει αντίρρηση σε κανέναν έλεγχο του Σώματος Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης» απάντησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. «Οι πρώτοι δειγματοληπτικοί έλεγχοι δείχνουν αρκετές προβληματικές περιπτώσεις» παρατήρησε ο υπουργός. «Σε ό,τι αφορά παραβιάσεις του δημοσιοϋπαλληλικού και του ποινικού κώδικα, είμαστε υπέρ» ανταπάντησε ο κ. Παπαγεωργόπουλος τονίζοντας: «Σε μία περίπτωση ωστόσο, το πόρισμα των ελεγκτών υπεισέρχεται και στην ουσία του Προεδρικού Διατάγματος Παυλόπουλου του 2004, και λέει πως ένας συνάδελφός μας δεν θα έπρεπε να είναι αορίστου χρόνου. Και αυτό συμβαίνει, ενώ το ΑΣΕΠ έχει γνωμοδοτήσει θετικά. Πώς δεν θα ανησυχούμε;»
Η σημερινή συνεδρίαση ωστόσο, έφερε πρωτίστως στο βήμα της Επιτροπής ανθρώπους που χάνουν την εργασία τους λόγω της κατάργησης φορέων, ή απορρόφησης των σχετικών υπηρεσιών από τα υπουργεία ή τις Περιφέρειες. Τέτοιοι φορείς είναι, μεταξύ άλλων, το Ταμείο Εθνικής Οδοποιίας, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, ο Οργανισμός Παιδικών και Εφηβικών Βιβλιοθηκών (του οποίου οι 26 εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι - όπως κατήγγειλαν - επί τέσσερα χρόνια).
Ο εκπρόσωπος του Ταμείου Εθνικής Οδοποιίας, Γ. Μαναράς, κατηγόρησε την κυβέρνηση πως απολύει επιτυχόντες του ΑΣΕΠ για να προσλάβει επιλαχόντες. «Έχετε μπροστά σας έναν ΑΣΕΠίτη με τη σύζυγό του - και πάνε και οι δύο σπίτι τους. Και μου λέτε πως θα καθίσω με σταυρωμένα τα χέρια; Αυτήν την τραγικότητα της ανεργίας δεν πρόκειται να την ξαναπεράσω» δήλωσε ο κ. Μαναράς.
Ο εκπρόσωπος του Εθνικού Ινστιτούτου Εργασίας και Ανθρώπινου Δυναμικού(ΕΙΕΑΔ), Παναγιώτης Κυριακούλιας, αναφέρθηκε στο πρόγραμμα στήριξης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων ύψους 200 εκατ. ευρώ, που διαχειρίζεται το Ινστιτούτο και αφορά «13.000 επιχειρήσεις και 100.000 εργαζομένους».
«Αυτή τη στιγμή ο ΟΑΕΔ είναι υποστελεχωμένος και έχει "βαρέσει κόκκινο". Έχουμε παρέμβαση των κοινωνικών εταίρων για να μην κλείσει το ΕΙΕΑΔ - ακόμα και ο ΣΕΒ που πολύ δύσκολα θα υπέγραφε μια τέτοια επιστολή για δημόσιο φορέα. Είμαστε 65 επιστήμονες, όλοι αξιοκρατικά προσληφθέντες μέσω ΑΣΕΠ και ανάμεσά μας 22 κάτοχοι μεταπτυχιακών και διδακτορικών...» ανέφερε ο κ. Κυριακούλιας σημειώνοντας: «Τον Ιούνιο ο κ. Βρούτσης διαβεβαίωνε σε γραπτή του απάντηση, πως το υπουργείο σχεδίαζε συγχώνευση του ΕΙΕΑΔ και όχι κατάργησή του...».
Προς στήριξη του Ινστιτούτου προσήλθε αυτοβούλως στη σημερινή συνεδρίαση ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ, Κώστας Καββαθάς. «Μόνο για τις υπουργικές αποφάσεις που προβλέπονται από το νομοσχέδιο, το πρόγραμμα θα πάει πίσω έξι μήνες. Η Διοίκηση του ΟΑΕΔ μου είπε πως θα χρειαστεί δυο χρόνια για να το υλοποιήσει» υποστήριξε.
- «Έχετε γραπτή τη διαβεβαίωση;» παρενέβη ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
- «Κύριε υπουργέ, είστε νέος. Ακόμα κι εσείς, όταν σας στείλαμε οι τέσσερις κοινωνικοί φορείς επιστολή για λόγους αβρότητας, δεν μας στείλατε απάντηση» απάντησε ο κ. Καββαθάς. «Αυτό που κατατίθεται ως non paper του κ. Βρούτση, είναι γνωστό και σε μας» συμπλήρωσε.
Την «επιστολή Βρούτση» κατά της κατάργησης του ΕΙΕΑΔ είχε θέσει υπόψιν του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης προ ημερών και ο αγορητής του ΠΑΣΟΚ, Γ. Ντόλιος, εισπράττοντας τη διάψευση του Κ. Μητσοτάκη ότι είχε λάβει τέτοιο έγγραφο, ενώ σε διάψευση προέβη μέσω των ΜΜΕ και ο ίδιος ο Γ. Βρούτσης.
- «Ο υπουργός Εργασίας έχει υπογράψει το νομοσχέδιο αυτό - και κατά συνέπεια το προσυπογράφει απόλυτα» υπογράμμισε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. «Έχω λάβει τις διαβεβαιώσεις του ενώπιον του διοικητού του ΟΑΕΔ, πως ο επιχειρησιακός σχεδιασμός υφίσταται, και δικό σας μέλημα προφανώς είναι μονάχα η υλοποίηση του προγράμματος» συμπλήρωσε ο υπουργός.
- «Σε μερικούς μήνες θα είμαστε εδώ για να σας πω ότι αυτά που σας διαβεβαίωσαν ήταν ψέματα και πως ο ΟΑΕΔ δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα» απάντησε ο πρόεδρος της ΓΣΕΒΕΕ.
Το επιχείρημα του Κυριάκου Μητσοτάκη για την προσυπογραφή του νομοσχεδίου από τον υπουργό Εργασίας, χρησιμοποίησε αντεστραμμένο ο αντιπεριφερειάρχης Βοιωτίας, Γιώργος Μουλκιώτης, στηλιτεύοντας τις διαδικασίες κατάργησης του Ειδικού Οργανισμού Εγγείων Βελτιώσεων Κωπαΐδος. «Δεν βλέπω να υπογράφει πουθενά ο κ. Τσαυτάρης. Το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης δεν είχε σχέση με την Κωπαΐδα; Απορώ ποιος έχει την ευθύνη» επισήμανε.
Ο πρόεδρος του Οργανισμού, Παναγιώτης Σταθιάς, υπογράμμισε πως ο Οργανισμός Κωπαΐδας έχει συκοφαντηθεί επανειλημμένα ως ανενεργός, ενώ είναι υπεύθυνος για την άρδευση 400.000 στρεμμάτων γης προς όφελος 15.000 κληρούχων. Αυτή τη στιγμή έχει 10 εργαζόμενους, εκ των οποίων οι 3 είναι άτομα με αναπηρία και οι 7 έχουν «τεράστια τεχνογνωσία». «Δεν παίρνουμε ούτε ένα ευρώ από το κράτος. Όλος ο προϋπολογισμός μας στηρίζεται στα ανταποδοτικά τέλη των αγροτών. Αν μας είχαν αποπληρώσει το 60-70% των χρεών τους, θα ήμασταν και κερδοφόροι...» ανέφερε ο κ. Σταθιάς.
«Με το νομοσχέδιο τα χρέη τα παίρνει η Περιφέρεια, ενώ την περιουσία του Οργανισμού - ακίνητα και κινητά - τα κρατάει το κράτος» τόνισε από πλευράς του ο αντιπεριφερειάρχης Βοιωτίας. Εφόσον η κυβέρνηση επιμείνει να εντάξει τις υπηρεσίες του Οργανισμού στην Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδος, «ζητούμε εκκαθάριση του Οργανισμού και μεταβίβαση της κινητής και ακίνητης περιουσίας του, μετά από την απογραφή και όχι μετά το κλείσιμό του, αλλιώς θα γίνει πλιάτσικο. Θέλουμε και το προσωπικό. Με την τεχνογνωσία που έχει, αν φύγει τελειώσαμε...» δήλωσε ο αντιπεριφερειάρχης Βοιωτίας.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Θα αντιδράσω;

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....