Το 92% των δανείων από το 2010 έχει επιστραφεί στους πιστωτές!

«Τα προγράμματα λιτότητας έγιναν για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες και για να προστατευτούν τα κέρδη των κερδοσκόπων». Πλήρη απομυθοποίηση της περιλάλητης «γενναιοδωρίας» των πιστωτών μας, οι οποίοι τη στιγμή που η Ελλάδα κινδύνευε έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη και την έσωσαν, όπως ισχυρίζεται η επίσημη αφήγηση, αποτελεί έκθεση βρετανικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης. Με βάση την ίδια αφήγηση, που κυριαρχεί στις στήλες όχι μόνο του λαϊκίστικου γερμανικού Τύπου (βλ. Bild), αλλά και σε σημαντικό μέρος του ελληνικού, το κίνητρο των δανειστών μας δεν ήταν άλλο από την ανιδιοτελή αλληλεγγύη. Κι έτσι κι εμείς οφείλουμε τώρα, αφού εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας, να φανούμε τυπικοί με τις υποχρεώσεις μας και να επιστρέφουμε τα χρήματα που όλοι μαζί υποτίθεται πως δανειστήκαμε…
Τίποτε απ” όλα αυτά δεν αντιστοιχεί στην αλήθεια, αναφέρεται σε μια καλά τεκμηριωμένη έκθεση που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες, με τίτλο «Έξι κρίσιμα σημεία για το ελληνικό χρέος και τις επερχόμενες εκλογές», η βρετανική οργάνωση Jubilee Debt Campaign. Να τονίσουμε ότι από το 2010 ακόμη η συγκεκριμένη οργάνωση είχε προειδοποιήσει για τη μεροληψία και την κρυφή ατζέντα των προγραμμάτων δανειοδότησης στην Ελλάδα. «Επαναλαμβάνονταν λάθη που είχαν γίνει στις αναπτυσσόμενες χώρες τις δεκαετίες του 1980 και του 1990», σημειώνεται χαρακτηριστικά. Με βάση την παρούσα έκθεση, εν συντομία, το 92% των χρημάτων που δανειστήκαμε από την τρόικα από το 2010 μέχρι σήμερα έχει επιστρέφει στους πιστωτές!
Το συνολικό ποσό που έχει εισρεύσει τυπικά στην Ελλάδα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από τον Μάιο του 2010 -όταν ο Γιώργος Παπανδρέου με την παρέα του υπέγραφαν το πρώτο Μνημόνιο του ξεπουλήματος- μέχρι το τέλος του 2014 ήταν 252 δις ευρώ, σε ένα σύνολο χρέους που στα τέλη του 2014 έφτανε τα 317 δις ευρώ. Από αυτά τα 252 δις ευρώ που χρεώθηκαν στα βιβλία του ελληνικού Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), 149,2 δις ευρώ -δηλαδή η μερίδα του λέοντος- κατευθύνθηκαν στην αποπληρωμή παλιότερων χρεών.
Επίσης, 48,2 δις ευρώ διατέθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών, στο πλαίσιο του προγράμματος ανταλλαγής ομολόγων τον Φεβρουάριο του 2012, και 34,5 δις ευρώ ήταν τα διάφορα «γλυκαντικά» που δόθηκαν στους ιδιώτες κατόχους ομολόγων για να συμμετάσχουν στην αναδιάρθρωση. Άθροισμα όλων αυτών, 231,9 δις ευρώ ή το 92% των χρημάτων που δανείστηκε η Ελλάδα για να σωθεί, υποτίθεται. Αυτό που στην πραγματικότητα συνέβη, ωστόσο, είναι ο υπερδανεισμός της Ελλάδας και η βαθύτερη υποδούλωσή της στους δανειστές, μέσω της κρατικοποίησης του δημόσιου χρέους!
Αυτό ωστόσο, που από την δεύτερη κιόλας σελίδα της επισημαίνει η έκθεση ήταν πως η μετατροπή της Ελλάδας σε αποικία χρέους εύκολα μπορούσε να προβλεφθεί από το 2010 κιόλας. Ο κίνδυνος που ελλόχευε είχε περιγράφει πολύ καθαρά και σήμερα είναι αποτυπωμένος σε επίσημα πρακτικά. Ουδείς, επομένως, δικαιούται να επικαλείται το τεκμήριο της άγνοιας!
Η έκθεση αναφέρεται συγκεκριμένα στη συζήτηση που διεξήχθη στη διοίκηση του ΔΝΤ τον Μάιο του 2010 και είδε το φως της δημοσιότητας το 2013 από τις στήλες της αμερικανικής εφημερίδας Wall Street Journal. Τονίζεται, για παράδειγμα, η τοποθέτηση της Βραζιλίας για τον δανεισμό της Ελλάδας στη σχετική συζήτηση, όπου, τον Μάιο του 2010, ο εκπρόσωπος της λατινοαμερικανικής χώρας ανέφερε ότι τα δάνεια του Ταμείου «μπορούν να ιδωθούν όχι ως διάσωση της Ελλάδας, η οποία θα πρέπει να υποστεί μια στρεβλή προσαρμογή, αλλά ως διάσωση των ιδιωτών κατόχων χρέους στην Ελλάδα, κυρίως των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων». Στην ίδια συνεδρίαση του ΔΝΤ, τον Μάιο του 2010, η Αργεντινή είχε υποστηρίξει ότι «θα έπρεπε να είναι στο τραπέζι μια αναδιάρθρωση χρέους». Το ίδιο είχε πει και ο εκπρόσωπος του Ιράν.
Κριτική άσκησαν εκπρόσωποι πολλών χωρών (Αίγυπτος, Κίνα κ.ά.) απέναντι επίσης στις υπεραισιόδοξες προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, με την Ινδία να προειδοποιεί ότι οι περικοπές θα πυροδοτήσουν ένα σπιράλ ανεργίας, μειωμένων εσόδων και αύξησης του χρέους, που θα έκανε αναπότρεπτη μια μελλοντική αναδιάρθρωσή του. Όπως ακριβώς συνέβη…
Το συμπέρασμα που εξάγει η βρετανική οργάνωση είναι πέρα για πέρα εύστοχο: «Η διάσωση και τα προγράμματα λιτότητας δεν πραγματοποιήθηκαν επειδή πίστευαν ότι θα βοηθούσαν τον ελληνικό λαό ή θα μείωναν το βάρος του χρέους. Έγιναν για να σωθούν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές τράπεζες και για να προστατευτούν τα κέρδη των κερδοσκόπων»…

Υπηρέτες των αρπακτικών!
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει η έκθεση του Jubilee Debt Campaign στην προθυμία με την οποία η ελληνική κυβέρνηση -αντίθετα με ό,τι έκανε η κυβέρνηση της Αργεντινής- δέχτηκε να αποπληρώσει τους κερδοσκόπους που αρνήθηκαν να δεχτούν το «κούρεμα», τα περίφημα «αρπακτικά κεφάλαια». «Στο τέλος, ενώ μια μεγάλη πλειοψηφία ιδιωτών δανειστών συμφώνησε με τη μείωση του χρέους, διάφορα αρπακτικά κεφάλαια αρνήθηκαν να το κάνουν. Αυτοί οι κερδοσκόποι αγόρασαν φθηνά ελληνικά ομόλογα που είχαν εκδοθεί υπό το βρετανικό δίκαιο και συνεχίζουν να ζητούν να πληρωθούν στο ακέραιο. Το συνολικό ποσό του χρέους των «αρπακτικών κεφαλαίων» που αρνήθηκε τη συμφωνηθείσα αναδιάρθρωση ήταν 6,5 δις ευρώ. Η ελληνική κυβέρνηση πέρασε νόμο για να επιβάλει τη συμφωνηθείσα μείωση χρέους σε όλα τα ομόλογα υπό τον ελληνικό νόμο, αλλά η βρετανική κυβέρνηση αρνήθηκε να κάνει το ίδιο. Τα αρπακτικά κεφάλαια έχουν συνεχίσει να πληρώνονται, πραγματοποιώντας ένα τεράστιο κέρδος επί του ποσού που αγόρασαν το χρέος. Αυτό, στην πραγματικότητα, ήταν ένα κέρδος που δόθηκε στα αρπακτικά κεφάλαια από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ, που άφησαν το χρέος για τον ελληνικό λαό».
Τέλος, η έκθεση κάνει συγκεκριμένη αναφορά στην απόφαση των Ηνωμένων Εθνών που ψηφίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2014 (με 124 ψήφους υπέρ και 11 κατά), με την οποία ζητείται η θεσμοθέτηση ενός νέου νομικού πλαισίου για τις αναδιαρθρώσεις δημόσιων χρεών, με τις σχετικές διαπραγματεύσεις να ξεκινούν τον Φεβρουάριο. ΕΕ και Ελλάδα απείχαν από την ψηφοφορία, κρίνοντας προφανώς ότι δεν τους… αφορούν τέτοια θέματα, ενώ Αγγλία και Γερμανία ψήφισαν κατά, επιλέγοντας τη διαιώνιση του σημερινού ληστρικού καθεστώτος, που είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των αρπακτικών και του Δ” Ράιχ.
Παρότι αυτή είναι η δεύτερη έκθεση από το εξωτερικό (μετά τη μελέτη της Attac τον Αύγουστο του 2013) η οποία αναλύει πού τελικά αξιοποιήθηκαν τα χρήματα των πιστωτών, αρμόδιες υπηρεσίες από την Ελλάδα -από το υπουργείο Οικονομικών μέχρι τη Στατιστική Υπηρεσία- ουδέποτε… καταδέχτηκαν να ενημερώσουν τον λαό για το ποιοι ωφελήθηκαν από τις δόσεις των δανείων.
Καθόλου τυχαία, μπορεί να πει κανείς, μια και έτσι συντηρούνταν ο μύθος της «διάσωσης της Ελλάδας» και αποκρύβονταν οι μεγάλοι κερδισμένοι των δανείων: οι ίδιοι οι δανειστές και οι τράπεζες. Συμπέρασμα που μπορεί να αποτελέσει και το πιο ισχυρό χαρτί από τη μεριά της νέας ελληνικής κυβέρνησης, στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης που θα ξεκινήσει με τους πιστωτές, για να διεκδικήσει τη διαγραφή του χρέους.

ΠΗΓΗ: Επίκαιρα - Λεωνίδας Βατικιώτης Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Περισσότερο από το 1/3 του πληθυσμού σε διπλή παγίδα φτώχειας και χρέους

Περισσότερο από το 1/3 του πληθυσμού βρίσκεται σε διπλή παγίδα φτώχειας και χρέους καθώς από τη μια μειώνεται το διαθέσιμο εισόδημα σε επίπεδα κάτω του ορίου φτώχειας, και από την άλλη συσσωρεύονται υποχρεώσεις οι οποίες είναι αδύνατο να εξυπηρετηθούν ομαλά.
Αυτό προκύπτει από τα αποτελέσματα της έρευνας «ΕΙΣΟΔΗΜΑ – ΔΑΠΑΝΕΣ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΩΝ 2014» του ΙΜΕ-ΓΣΕΒΕΕ.
Τα στοιχεία αποτυπώνουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο ότι τα ελληνικά νοικοκυριά αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες στην αντιμετώπιση των καθημερινών υποχρεώσεων, και ότι οι επιπρόσθετες επιβαρύνσεις που επιβλήθηκαν μέσα στο 2014 αποψίλωσαν κάθε προοπτική ανάσχεσης της αρνητικής πορείας που είχε διαμορφωθεί με την εξισορρόπηση των δημοσιονομικών μεγεθών. Η απουσία νομοθετικών ρυθμίσεων για τη μη άρση των πλειστηριασμών, η αύξηση του φόρου ακινήτων και οι κατασχέσεις καταθέσεων για ληξιπρόθεσμες οφειλές που συνεχίστηκαν έχουν τροφοδοτήσει ένα νέο κύμα ανασφάλειας και μείωσης της εγχώριας ζήτησης.
Καταδεικνύεται επίσης ότι παγιώνεται η τάση που οδηγεί τα νοικοκυριά σε χαμηλότερη κατανάλωση και υποβαθμισμένη ποιότητα ζωής, σε υπερσυσσώρευση ιδιωτικού χρέους (άλλωστε σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία το σύνολο του ιδιωτικού χρέους ανέρχεται πλέον στα 180 δις, ενώ οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς δημόσιο είναι αγγίζει τα 100 δις) και σε εντεινόμενη ανασφάλεια ως προς τις μελλοντικές προσδοκίες.
Σύμφωνα με την έρευνα:

1. Πάνω από 3 στα 10 νοικοκυριά δηλώνουν ότι διαβιούν με ετήσιο οικογενειακό εισόδημα που βρίσκεται στην κατώτερη εισοδηματική κλίμακα
2. Το 93,7% των νοικοκυριών παρουσίασε σημαντική μείωση των εισοδημάτων μετά το ξέσπασμα της κρίσης, με σαφέστατη την τάση διεύρυνσης της ανισότητας.
3. Το 46,9% του πληθυσμού δήλωσε ότι το οικογενειακό εισόδημα δεν επαρκεί για την κάλυψη των αναγκών και το 55% του πληθυσμού δήλωσε ότι χρειάστηκε επιπρόσθετους μη ίδιους πόρους (δανεισμό από συγγενείς- φίλους, τραπεζικό δανεισμό, εκποίηση περιουσιακών στοιχείων, ενεχυροδανειστήριο).
4. Το 35,9 % των νοικοκυριών, δηλαδή πάνω από 1 εκ. νοικοκυριά έχουν στην οικογένεια ένα τουλάχιστο άτομο σε ανεργία. Από αυτό το ποσοστό μόνο το 8,9% λαμβάνει επίδομα ανεργίας.
5. Είναι απογοητευτικό το γεγονός ότι οι συντάξεις αποτελούν για το 52% των νοικοκυριών την κυριότερη πηγή εισοδήματος. Το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 42% το 2012.
6. Η συσσώρευση των οικονομικών υποχρεώσεων των νοικοκυριών μέσα στο 2014 συνεχίστηκε και διευρύνθηκε οριακά σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Περισσότερα από 1 στα 3 νοικοκυριά βρίσκονται στο όριο καθυστέρησης πληρωμών προς το δημόσιο, ταμεία Δ.Ε.Κ.Ο., τράπεζες, δάνεια κ.λ.π, λόγω αδυναμίας πληρωμής.
7. Το 42,5% των νοικοκυριών διατηρεί αρνητικές προσδοκίες ως προς την δυνατότητά του να καλύψει βασικές υποχρεώσεις το επόμενο έτος (Πίνακας 4). Το 35,4% θεωρεί ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις φορολογικές υποχρεώσεις το επόμενο έτος.
8. Σημαντική αύξηση, παρά τη μείωση της συνολικής πιστωτικής επέκτασης, σημείωσε η χρήση του πλαστικού χρήματος για την κάλυψη των υποχρεώσεων του νοικοκυριού. Η χρήση πιστωτικής κάρτας αυξήθηκε από το 15,8% το 2012 στο 25,4% το 2014.
9. Ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι τα νοικοκυριά αύξησαν την ιδιωτική τους δαπάνη για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, λόγω της αύξησης της ιδιωτικής συμμετοχής και της μείωσης της δημόσιας δαπάνης στην υγεία (στη μοναδική κατηγορία στην οποία υπήρξε θετικό ισοζύγιο δαπάνης).
10. Μέσα στο 2014, πάνω από το 54% νοικοκυριών κλήθηκε να πληρώσει περισσότερο από 500 ευρώ για φόρο ακινήτων. Το αντίστοιχο ποσοστό το 2013 ήταν 46,8%. Τρία στα δέκα νοικοκυριά εκφράζουν φόβο ότι θα χάσουν το σπίτι τους εξ αιτίας τόσο των συσσωρευμένων υποχρεώσεων όσο και των επιπρόσθετων επιβαρύνσεων (δανειακών, φορολογικών και άλλων).

Η συγκεκριμένη έρευνα εντάσσεται στις ετήσιες τακτικές έρευνες του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ σε συνεργασία με την εταιρία MARCAE. Έγινε σε δείγμα 1025 αντιπροσωπευτικών νοικοκυριών στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας το Δεκέμβρη του 2014. Στόχος, η καταγραφή των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης στο εισόδημα, τις δαπάνες των νοικοκυριών, στη ζήτηση καθώς και η αποτύπωση της στάσης των νοικοκυριών σχετικά με την ποιότητα διαβίωσης και τις φορολογικές και άλλες οικονομικές υποχρεώσεις.

Για να δείτε την έρευνα πατήστε εδώ.
Για να δείτε την παρουσίαση της έρευνας πατήστε εδώ. Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Σκάσε και πλήρωνε

Ακούσαμε πολλά τις προηγούμενες μέρες και θα ακούσουμε τις επόμενες περισσότερα για το «τέλος του μνημονίου» , για την επιτυχία της κυβέρνησης να μας οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση, για το τέλος της Εποπτείας και της Επιτήρησης.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ψεύτες υπερβαίνουν τους εαυτούς τους έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στη γκεμπελίστικη λογική ότι όσο μεγαλύτερο είναι ένα ψέμα τόσο πιο πιστευτό γίνεται...
Ωστόσο, παρά τους ψεύτες και τα ψέματα υπάρχει η πραγματικότητα, η οποία είναι απλούστατη:
-Οι δανειστές επιμένουν να μας δανείζουν
-Τα νέα δάνεια για την εξυπηρέτηση των παλαιών σημαίνουν νέες δεσμεύσεις και μνημόνια
-Οι νέες δεσμεύσεις σημαίνουν παράταση της εποπτείας και της επιτήρησης
Το συμπέρασμα είναι απλούστατο όπως αποκαλύπτουν οι πιο κάτω αριθμοί του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους και περιγράφουν τα μέχρι αυτήν τη στιγμή προβλεπόμενα ποσά που η χώρα χρωστά μέχρι το 2030.
2013: χρεολύσια 12,890 – τόκοι 5,887
2014: χρεολύσια 24,900 – τόκοι 6,026
2015: χρεολύσια 16,018 – τόκοι 5,878
2016: χρεολύσια 7,075 – τόκοι 6,028
2017: χρεολύσια 7,480 – τόκοι 6,405
2018: χρεολύσια 4,672 – τόκοι 6,590
2019: χρεολύσια 9,949 – τόκοι 6,622
2020: χρεολύσια 7,052 – τόκοι 6,360
2021: χρεολύσια 7,169 – τόκοι 10,956
2022: χρεολύσια 8,873 – τόκοι 24,489
2023: χρεολύσια 11,186 – τόκοι 17,551
2024: χρεολύσια 10,864 – τόκοι 13,641
2025: χρεολύσια 8,795 – τόκοι 9,030
2026: χρεολύσια 8,569 – τόκοι 8,642
2027: χρεολύσια 8,453 – τόκοι 8,215
2028: χρεολύσια 8,060 – τόκοι 7,779
2029: χρεολύσια 7,308 – τόκοι 7,290
2030: χρεολύσια 7,329 – τόκοι 6,853
Αν σε αυτά τα δισεκατομμύρια συνυπολογιστούν
· τα περίπου 90 που πλήρωσε η χώρα το 2012
· Τα αναμενόμενα χρηματοδοτικά κενά του 2015-16 που θα καλυφθούν κι αυτά με δανεισμό
· Αλλά και όσα ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει από το 1991 μέχρι και σήμερα και που αγγίζουν το 1 τρισεκατομμύριο ευρώ
Αν λοιπόν συνυπολογιστούν όλα αυτά τότε η εικόνα της ελληνικής αποικίας χρέους σχηματίζεται ολοκάθαρα.
Τί ακριβώς σημαίνει αποικία χρέους δεν χρειάζεται κανείς να είναι οικονομολόγος για να το αντιληφθεί. Μπορεί να απευθυνθεί σε ένα συνοικιακό τοκογλύφο για να του το εξηγήσει: Αυτός που έχει πέσει στα χέρια του τοκογλύφου, όπως και μια αποικία χρέους σαν την Ελλάδα, υπάρχει και δραστηριοποιείται μόνο και μόνο για να πληρώνει το χρέος του. Είναι, νομίζουμε προφανές ότι ο τοκογλύφος δεν έχει κανένα συμφέρον να ξοφλήσει ο πελάτης το χρέος του. Εκτός κι αν το κάνει με νέα δανεικά…
Σ αυτό ακριβώς λοιπόν το σημείο βρίσκεται η κυβέρνηση. Είναι έτοιμη να συνάψει τη νέα συμφωνία με τον τοκογλύφο.
Θα ονομαστεί αυτή η συμφωνία προληπτική γραμμή πίστωσης, θα συνεπάγεται νέες δεσμεύσεις και θα προϋποθέτει την στενή Εποπτεία της χώρας από τους μηχανισμούς των τοκογλύφων δανειστών.
Συμπέρασμα: Για εσένα που ακόμη εξακολουθείς να μπερδεύεσαι από την αντίφαση την οποία δημιουργεί η ζοφερή πραγματικότητα που ζεις με τα όσα αισιόδοξα σου λένε οι συγκυβερνώντες, αξίζει τον κόπο να ακούσεις με περισσότερη προσοχή την απλή οδηγία που στέλνουν με κάθε τρόπο οι τοκογλύφοι: Σκάσε και πλήρωνε…

Πηγή: topontiki.gr - Δημήτρης Μηλάκας Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η Ελλάδα ήταν το καναρίνι στο ορυχείο

Η λιτότητα είναι μια πολιτική μείωσης των ελλειμμάτων μέσω περικοπών στις δημόσιες δαπάνες. Ιστορικά, έχει εφαρμοστεί με καταστροφικές συνέπειες σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας τη δεκαετία του 1920, όπως εξηγεί στο πρόσφατα δημοσιευμένο του βιβλίο με τον τίτλο «Austerity: The History of a Dangerous Idea» («Λιτότητα: Η ιστορία μιας επικίνδυνης ιδέας») ο Mark Blyth, καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Μπράουν. Δυστυχώς, όμως, ακόμη και σήμερα, η συνταγή της λιτότητας συνιστάται ιδιαίτερα για τις υπερχρεωμένες χώρες από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Ευρωπαϊκή Ενωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με παντελή αδιαφορία για τις κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις αυτής της πολιτικής.
Σε μια συνέντευξη για την «Κ.Ε.» -και η οποία θα δημοσιευθεί ταυτόχρονα σε πιο εκτεταμένη εκδοχή στο αμερικανικό ηλεκτρονικό έντυπο «Truthout»- ο Mark Blyth μάς μίλησε για τις αλήθειες και τα ψέματα, καθώς και για το μύθο της ανάκαμψης της Ιρλανδίας και της άσωτης Ελλάδας στην Ευρώπη!

* Το πιο πρόσφατο βιβλίο σας, που επιλέχθηκε μάλιστα από τους «Financial Times» ως το καλύτερο βιβλίο για το 2013, ασχολείται με τη λιτότητα, την οποία χαρακτηρίζετε ως επικίνδυνη ιδέα. Ωστόσο, οι πολιτικές τής λιτότητας κυριαρχούν σήμερα τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Γιατί είναι επικίνδυνη ιδέα η λιτότητα;

- Οι ιδέες αποκτούν δύναμη εκεί όπου το επιτρέπει το θεσμικό πλαίσιο. Στις ΗΠΑ, η λιτότητα κυριαρχεί ως ιδέα στο πολιτειακό επίπεδο, όπου οι Ρεπουμπλικανοί έχουν το πάνω χέρι και οι περικοπές στον προϋπολογισμό αποτελούν αυτοσκοπό. Ωστόσο, στο ομοσπονδιακό επίπεδο, με εξαίρεση το πλέον σχεδόν νεκρό μέτρο της αυτόματης περικοπής δαπανών, το αδιέξοδο σήμαινε ότι οι Δημοκρατικοί μπορούσαν να εμποδίσουν τις προσπάθειες των Ρεπουμπλικανών για περικοπές, πράγμα το οποίο αποτελούσε εμπόδιο στην πλήρη εφαρμογή της πολιτικής τής λιτότητας. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η αμερικανική οικονομία κατάφερε να αναπτυχθεί ακριβώς επειδή δεν εφαρμόστηκαν πλήρως οι περικοπές στον προϋπολογισμό. Στην Ευρώπη, αντιθέτως, κυρίως στην Ευρωζώνη, το θεσμικό πλαίσιο -όπου οι Γερμανοί διαμορφώνουν τις πολιτικές, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τις υλοποιεί και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τις διευκολύνει- κυριαρχείται πλήρως από την πολιτική της λιτότητας, με συνέπειες που το ελληνικό κοινό γνωρίζει πάρα πολύ καλά.
Συνεπώς, η λιτότητα γίνεται επικίνδυνη ιδέα όταν θεσμοποιηθεί. Αλλά αποτελεί την πιο επικίνδυνη ιδέα ακριβώς επειδή δεν λειτουργεί. Για παράδειγμα, ενώ μπορεί να ακούγεται λογικό να μειώσει μια χώρα το χρέος της σε περίοδο οικονομικής ανάπτυξης, αν πολλές χώρες που έχουν μεταξύ τους σημαντικές εμπορικές σχέσεις και χρησιμοποιούν το ίδιο νόμισμα προσπαθήσουν ταυτόχρονα να κάνουν το ίδιο πράγμα, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι μόνο η κοινή συρρίκνωση του ΑΕΠ, η αύξηση του χρέους και μια παρατεταμένη ύφεση. Ολα αυτά ήταν προβλέψιμα και είχαν προβλεφθεί. Ωστόσο, η συγκεκριμένη πολιτική συνεχίζει επειδή είναι πλέον θεσμοθετημένη.

* Η διάσωση της Ιρλανδίας έληξε και οι αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης υποστηρίζουν ότι η λιτότητα στην Ιρλανδία απέδωσε καρπούς. Μύθος ή πραγματικότητα;

- Η Ιρλανδία μπορεί να βγήκε από το μνημόνιο, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με το πόσο πολύ μειώθηκε ο προϋπολογισμός της χώρας. Το χρέος της Ιρλανδίας αυξήθηκε από το 44% του ΑΕΠ το 2009 στο 117% το 2013, παρά τις περικοπές, εν μέρει λόγω του κόστους της διάσωσης ολόκληρου του χρηματοπιστωτικού της συστήματος και εν μέρει λόγω της συρρίκνωσης του ΑΕΠ, που αύξησαν το απόθεμα του χρέους. Ετσι, αν το επιχείρημα υπέρ της λιτότητας είναι ότι πρέπει να προβούμε σε περικοπές προκειμένου να ελέγξουμε το χρέος και ως εκ τούτου να μειώσουμε τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων, τότε γιατί συνέβη ακριβώς το αντίθετο; Το χρέος είναι μεγαλύτερο από ποτέ παρά τις περικοπές, ωστόσο τα επιτόκια μειώθηκαν δραματικά.

* Γιατί συνέβη αυτό;

- Επειδή η ΕΚΤ ξεκίνησε από το 2012 να πλημμυρίζει το σχεδόν αφερέγγυο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα με περίπου 5 τρισ. ευρώ υπό τη μορφή «επίσημης υποστήριξης». Η κίνηση αυτή οδήγησε προς τα κάτω τα επιτόκια, επιτρέποντας στην Ιρλανδία να επιστρέψει στις αγορές και στην Ελλάδα να πληρώνει τώρα 7%, αντί 30%, στα 10ετή ομόλογά της. Ολα αυτά υποδηλώνουν ότι η πολιτική της Κεντρικής Τράπεζας έπαιξε σημαντικό ρόλο. Η λιτότητα δεν είχε τίποτα να κάνει με αυτή την εξέλιξη. Επιπλέον, η Ιρλανδία εξακολουθεί να έχει τεράστια χρέη, 50 χιλιάδες απόφοιτοι πανεπιστημίων μεταναστεύουν κάθε χρόνο από το 2009, που στην ουσία αποτελούν τη μελλοντική φορολογική βάση της χώρας για την αποπληρωμή του χρέους, και το ποσοστό ανεργίας εξακολουθεί να είναι πολύ πάνω από τον ήδη υψηλό ευρωπαϊκό μέσον όρο του 12,1%. Οπότε, μπράβο στην Ιρλανδία!

* Το αίτημα για λιτότητα φαίνεται να βασίζεται στην παραδοχή ότι η τελευταία κρίση που αντιμετωπίζει ο προηγμένος καπιταλιστικός κόσμος προέκυψε ως αποτέλεσμα των μεγάλων κρατικών δαπανών. Δεν είναι αλήθεια, ωστόσο, ότι η παγκόσμια χρηματοοικονομική κρίση του 2008 προήλθε από τον ιδιωτικό τομέα και όχι από το δημόσιο; Οπότε, τι ακριβώς συμβαίνει εδώ;

- Στο βιβλίο μου αποκαλώ αυτή την υπόθεση «το μεγαλύτερο μάθημα προπαγάνδας και αντιπερισπασμού στην ανθρώπινη ιστορία» -δηλαδή, τη μεταφορά του χρέους του ιδιωτικού τομέα στον ισολογισμό του δημόσιου τομέα και το βάπτισμά τους ως «υπερβολικές δαπάνες». Η πραγματική ιστορία έχει ως εξής: Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90, οι ευρωπαϊκές τράπεζες έβγαλαν πολύ χρήμα όταν προέκυψε η σύγκλιση των ποσοστών των ευρωπαϊκών εθνικών ομολόγων με βάση την προσδοκία ότι το ευρώ θα αποσύρει από το τραπέζι τον πληθωρισμό και την υποτίμηση ως επιλογές πολιτικής. Για να κερδίσουν χρήματα με τη μείωση της διαφοράς των spreads, αύξησαν τους ισολογισμούς τους (ανέλαβαν χρέος) και, σε πολλές περιπτώσεις, εξελίχθησαν σε οντότητες μεγαλύτερες και από τις οικονομίες στις οποίες ήταν εγκαταστημένες. Με την άφιξη του ευρώ, οι πλεονάζουσες αποταμιεύσεις στο Βορρά πλημμύρισαν τα τραπεζικά δίκτυα στο Νότο, προσφέροντας στο Νότο χρήμα για την αγορά προϊόντων από το Βορρά και καθιστώντας τούς ισολογισμούς των τραπεζών ακόμη μεγαλύτερους.

* Πώς δημιουργήθηκε το πρόβλημα;

- Και να το τέχνασμα. Πώς μπορείς να έχεις πρόσβαση σε επαρκή χρηματοδότηση, που σε καθιστά μεγαλύτερο ακόμη και από ένα κράτος; Οι καταθέσεις των γιαγιάδων μας σίγουρα δεν επαρκούν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, στρέφεσαι προς τις βραχυπρόθεσμες «repo» αγορές, όπου τεράστια χρηματικά ποσά δανείζονται και ανανεώνονται σε ημερήσια βάση από τις τράπεζες. Για να έχεις πρόσβαση σε αυτό το ρευστό πρέπει να δώσεις εγγυήσεις σε περίπτωση που δεν μπορείς να αποπληρώσεις τα χρήματα. Μετά το 2001, η εγγύηση επιλογής ήταν κρατικά ομόλογα (!) εκφρασμένα σε ευρώ. Ετσι, όταν ξέσπασε η κρίση και η ΕΚΤ δήλωνε τον Μάιο του 2009 ότι «δεν θα προβεί σε ποσοτική χαλάρωση», ενώ η γερμανική κυβέρνηση δήλωνε λίγους μήνες αργότερα ότι δεν υπήρχε προστασία για τα ευρωομόλογα πέρα από αυτή του κρατικού εκδότη, τα spreads άρχισαν την ανοδική τους πορεία, καθώς έλαβαν υπόψη το ενδεχόμενο της διάλυσης του ευρώ, που θα τις άφηνε με άχρηστα κομμάτια χαρτιού στο χέρι.

* Ποια άλλα λάθη έγιναν;

- Αυτή η εξέλιξη οδήγησε τους οργανισμούς αξιολόγησης να υποβαθμίσουν τα ομόλογα, πράγμα που έκανε ακόμη πιο δύσκολη την υπόθεση της εξυπηρέτησης του χρέους για κάποιες κυρίαρχες χώρες και πολύ πιο δύσκολο για τις τράπεζες να διατηρήσουν αυτές τις περίτεχνες και εξαιρετικά υπερχρεωμένες δομές χρηματοδότησης. Η ρευστότητα στραγγίστηκε από το σύστημα και ο δανεισμός στέρεψε, με αποτέλεσμα την επιδείνωση της ύφεσης. Οι τραπεζικές αποτυχίες και οι διασώσεις επιβάρυναν τα προβλήματα του δημόσιου χρέους και η ύφεση διόγκωσε περαιτέρω τα ελλείμματα και το χρέος. Τελικά, το 2012, η ΕΚΤ πλημμύρισε την αγορά με ρευστό προκειμένου να σταθεροποιηθεί η κατάσταση, σώζοντας έτσι το όλο σύστημα. Αλλά το κόστος τώρα μεταφέρθηκε στους κρατικούς ισολογισμούς με τη μορφή χρέους, και η ιστορία που αφηγήθηκαν οι χαράκτες πολιτικής ήταν ότι δεν διέσωσαν τις τράπεζες και τους πλούσιους με περιουσιακά στοιχεία σε αυτές τις τράπεζες. Αντ' αυτού, σοφίστηκαν ανοησίες για τεμπέληδες Ελληνες και κρατικές δαπάνες όταν δεν υπήρχε όργιο κρατικών δαπανών. Η αύξηση του χρέους ήταν συνέπεια της κρίσης δανεισμού, όχι μιας κρίσης δαπανών. Ακόμα δεν υπάρχει αναγνώριση αυτού του γεγονότος, καθώς εκείνοι που τελικά διασώθηκαν είναι πολιτικά ισχυροί, ενώ αυτοί που πληρώνουν το κόστος των διασώσεων με περικοπές σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικά επιδόματα κ.ο.κ., είναι πολιτικά ανίσχυροι. Στη γλώσσα της χρηματιστικής, αυτό ονομάζεται επιλογή ταξικής τοποθέτησης.

* Για πολλούς, ωστόσο, η Ελλάδα φαίνεται να αποτελεί μια «ειδική περίπτωση», με την έννοια ότι εκεί ξεκίνησε μια κρίση δημόσιου χρέους. Συμφωνείτε με αυτή την εκτίμηση για τα αίτια της ελληνικής κρίσης;

- Συμφωνώ με την άποψη ότι η Ελλάδα αποτελεί «ειδική περίπτωση» όσον αφορά τις ανοησίες που έχουν ειπωθεί για τη χώρα. Με βάση τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, οι Ελληνες εργάζονται κατά μέσον όρο 600 ώρες περισσότερο από τους Γερμανούς. Ούτε αληθεύει ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα συμμετείχε σε ένα όργιο κρατικών δαπανών. Για τον πενταετή μέσον όρο μεταξύ 2002 και 2007, η αύξηση των δαπανών του ελληνικού κράτους δεν είναι μεγαλύτερη από τον ευρωπαϊκό μέσον όρο. Κάντε μια σύγκριση των ελληνικών δαπανών με τις δαπάνες της Γερμανίας για την ίδια χρονική περίοδο και θα δείτε τα αποτελέσματα. Η αύξηση των δαπανών έρχεται τη στιγμή που ξεσπά η κρίση, καθώς μεγαλώνει το έλλειμμα και μειώνονται οι φόροι, δηλαδή μετά το 2010. Οσον αφορά την υποτιθέμενη υπερπληθώρα των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, η Ελλάδα, αναλογικά με τον πληθυσμό, απασχολούσε το 2009 στην κεντρική κυβέρνηση και στις δημόσιες επιχειρήσεις το ίδιο ποσοστό εργαζομένων με τις ΗΠΑ (14,1%), που είναι πολύ μικρότερο από του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και το ήμισυ της Σουηδίας.

* Επομένως, γιατί φτάσαμε εδώ;

- Η Ελλάδα ήταν σημαντική υπό την έννοια ότι αποτέλεσε για την αγορά το «καναρίνι στο ορυχείο», ιδιαίτερα μετά την ανακοίνωση της ΕΚΤ και της γερμανικής κυβέρνησης για το ποιος έχει την ευθύνη για τις αποδόσεις των κρατικών ομολόγων. Η Ελλάδα έκανε το λάθος να πει την αλήθεια για το δημοσιονομικό έλλειμμα, ξεκινώντας έναν πανικό που οδήγησε σε αύξηση των αποδόσεων των κρατικών ομολόγων μέσα στον επόμενο χρόνο. Εάν η Ελλάδα είχε δηλώσει πτώχευση, που παραδόξως αυτή ήταν η ανάγνωση της ραγδαίας αύξησης των αποδόσεων στα ελληνικά κρατικά ομόλογα, το αποτέλεσμα θα ήταν η μετάδοση του πανικού στην Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία -και αυτό ήταν κάτι που έπρεπε οπωσδήποτε να εμποδιστεί. Ετσι, η Ελλάδα έπρεπε να παραμείνει στην Ευρωζώνη πάση θυσία προκειμένου να σταματήσει η σήψη. Δυστυχώς, η πραγματική ιστορία για την Ελλάδα απέχει πολύ από την επίσημη εκδοχή.

* Ομως, από τη στιγμή που η Ελλάδα κατέληξε σε ένα χρεοκοπημένο κράτος-μέλος της Ευρωζώνης, θεωρείτε ότι είχε/έχει την πολυτέλεια να επιδιώξει οποιεσδήποτε άλλες πολιτικές εκτός από εκείνες που υπαγορεύονται από τους διεθνείς δανειστές της;

- Θα μπορούσε να παίξει διαφορετικά τα χαρτιά της έναντι της ΕΚΤ και να απαιτήσει ότι το ποσοστό του χρέους που χρειαζόταν να αναχρηματοδοτηθεί, περίπου 50 δισ. ευρώ, πρέπει να αποσυρθεί από την αγορά και να μεταφερθεί στον ισολογισμό της ΕΚΤ, σε αντάλλαγμα για μετρητά στα ίδια ποσά. Αυτό έκανε το Ομοσπονδιακό Αποθεματικό των ΗΠΑ με τις τράπεζές τους και έθεσε τέρμα στην κρίση μέσα σε λίγους μήνες. Θα κόστιζε λιγότερο από το άχρηστο πρόγραμμα των «καλυμμένων ομολόγων» που ανακοίνωσε η ΕΚΤ περίπου την ίδια περίοδο και θα μπορούσε να σταματήσει την άνοδο των spreads πριν καν ξεκινήσει, Ωστόσο, η ΕΚΤ, κάτω από την ηγεσία του Ζαν-Κλοντ Τρισέ, δεν θεωρούσε ότι αυτός ήταν ο ρόλος της ΕΚΤ, οι Γερμανοί συμφωνούσαν με αυτή την άποψη, οπότε δεν δοκιμάστηκε ποτέ. Αντ' αυτού, μας μίλησαν για φόρους στις πισίνες στην Ελλάδα, για το μονοπώλιο των οδηγών ταξί, για το ότι κανείς δεν εργάζεται στην Ελλάδα επειδή είναι ένας λαός τεμπέληδων και άλλες τέτοιες ανοησίες, με τις οποίες οι ελληνικές κυβερνήσεις συνθηκολόγησαν πλήρως. Δεν συνεπάγεται ότι οι χώρες που δηλώνουν πτώχευση δεν έχουν επιλογές. Μπορούν πάντα να στριμώξουν τους πιστωτές τους. Οι ελληνικές κυβερνήσεις το αγνόησαν αυτό το γεγονός.

Πηγή: http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=415802 -ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Χ. Ι. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η ζημιά για τη χώρα συγκρίνεται με τα αποτελέσματα ενός πολέμου

Τον κώδωνα του κινδύνου για το δημόσιο χρέος και για τα πρωτοφανή επίπεδα ανεργίας κρούει ο επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή, Παναγιώτης Λιαργκόβας.
Υπογραμμίζει ότι η ύφεση στην Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη παγκοσμίως, σε διάρκεια, τον τελευταίο αιώνα. Στη συνέντευξή του στην «Εφ.Συν.» ο καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου προειδοποιεί πως θα χρειαστεί πάνω από μία δεκαετία συνεχούς ανάπτυξης σε υψηλούς ρυθμούς (σ.σ. η οποία δεν έχει καν ξεκινήσει) για να επανέλθει η ανεργία σε λογικά επίπεδα.
Επισημαίνει ότι το χρέος χρειάζεται «περικοπή», ενώ τυχόν έξοδος της χώρας στις αγορές εντός του 2014 θα γίνει για ψυχολογικούς κυρίως λόγους. Εκτός από τις απαντήσεις που μας έδωσε, ο κ. Λιαργκόβας έκλεισε τη συζήτηση που είχαμε μαζί του λέγοντας ότι για να βρεθούν λύσεις στα προβλήματα πρέπει να αναζητηθούν κοινωνικές και πολιτικές συναινέσεις, καθώς «το υπόβαθρο της πολιτικής πόλωσης εντοπίζεται στην κοινωνική αναταραχή, η οποία εντείνεται από τη βαθιά ύφεση».
«Το χρέος θα παραμείνει σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από την ελληνική οικονομία, θα επηρεάζει αρνητικά τις προσδοκίες και θα εμποδίζει την επιστροφή μας στις αγορές
«Θα απαιτηθεί περισσότερο από μια δεκαετία διατήρησης υψηλών ρυθμών ανάπτυξης άνω του 3%, για να υπάρξει γρήγορη μείωση των ποσοστών ανεργίας στα προ κρίσης επίπεδα

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Χάρη Ιωάννου

• Το ελληνικό δημόσιο χρέος μπορεί να χαρακτηριστεί βιώσιμο και γιατί; Αρκεί μια επιμήκυνση αποπληρωμής και μείωση των επιτοκίων ή χρειάζονται πιο δραστικές λύσεις;

Η αριθμητική του χρέους είναι εναντίον μας. H σταθεροποίηση και πολύ περισσότερο η φιλόδοξη μείωσή του στο 110% μέχρι το 2022 από το επίπεδο του 175,5% (321 δισ.) του ΑΕΠ το 2013 διευκολύνεται αν υπάρξει περικοπή του αποθέματος του χρέους. Οι ελαφρύνσεις (επιμήκυνση αποπληρωμής, μείωση επιτοκίων) είναι μεν αναγκαίες, αλλά δεν αρκούν για μια οριστική λύση του προβλήματος και αφήνουν την Ελλάδα έκθετη στις απροσδόκητες διαταραχές της διεθνούς και ευρωπαϊκής οικονομίας. Το χρέος θα παραμείνει σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από την ελληνική οικονομία, θα επηρεάζει αρνητικά τις προσδοκίες των οικονομικών παραγόντων και θα εμποδίζει την επιστροφή στις αγορές. Αρκεί να σκεφτείτε ότι μόνο για τα χρεολύσια οι απαιτήσεις τα επόμενα χρόνια (2014-2020) ανέρχονται σε 70,5 δισ. ευρώ. Η πιστοποίηση του όποιου πρωτογενούς πλεονάσματος από τη Eurostat, τον Απρίλιο, θα ανοίξει τον δρόμο για τη μείωση του τεράστιου χρέους με οποιονδήποτε τρόπο.

• Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι είναι εφικτή μια έξοδος στις αγορές εντός του 2014. Συμφωνείτε;

Η επιδιωκόμενη άμεση έξοδος στις αγορές για νέα δάνεια έχει μεν κάποια λογική (δηλαδή έχει θετικές συνέπειες στην ψυχολογία), πλην όμως θα επιβαρύνει τη δημοσιονομική προσαρμογή τα επόμενα χρόνια για έναν απλό λόγο: τα επιτόκια θα είναι πολύ υψηλότερα από εκείνα που θα μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθεροποίησης [ΕΜΣ].

• Ακούμε συχνά ότι έχουμε καλύψει τα 2/3 της διαδρομής και τώρα απομένουν οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές. Είναι όμως διαρθρωτική αλλαγή η ιδιωτικοποίηση φύσει μονοπωλιακών φορέων όπως τα δίκτυα ύδρευσης και ρεύματος;

Στην οικονομική συζήτηση δεν υποστηρίζονται ιδιωτικοποιήσεις χωρίς όρους. Αναγνωρίζονται τα πιθανά οφέλη, κυρίως σε περίπτωση που συνδέονται με νέες επενδύσεις και μεταφορά τεχνολογίας, αλλά επισημαίνονται και κίνδυνοι, όπως π.χ. η πιθανή επιδίωξη γρήγορου κέρδους από τους ανάδοχους. Επομένως, συζητιούνται οι προϋποθέσεις για ένα θετικό καθαρό όφελος. Μία από τις προϋποθέσεις για επωφελείς ιδιωτικοποιήσεις είναι να μη μετατρέπονται τα δημόσια σε ιδιωτικά μονοπώλια. Η εμπειρία που υπάρχει από παρόμοιες ιδιωτικοποιήσεις κρατικών μονοπωλίων δεν είναι ενθαρρυντική (π.χ. εταιρείες ύδρευσης στη Γερμανία).

• Την εποχή που η Ελλάδα είχε ρυθμούς ανάπτυξης 5%, κάθε χρόνο είχαμε 50.000 νέες θέσεις εργασίας. Πότε πιστεύετε ότι θα μειωθεί σε λογικά επίπεδα η ανεργία που αφορά περίπου 1,5 εκατ. πολίτες;
Η ανεργία εάν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα, θα προκαλέσει την πλήρη οικονομική απαξίωση και τη φυσική καταστροφή του πιο σημαντικού παραγωγικού συντελεστή της οικονομίας, του ανθρώπινου δυναμικού της. Μεσοπρόθεσμα, οι προσωρινές ενεργητικές πολιτικές ανάσχεσης της ανεργίας δεν αρκούν.
Αναγκαία προϋπόθεση για να δημιουργούνται θέσεις απασχόλησης είναι το πέρασμα σε υψηλούς θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης μέσω της αύξησης των επενδύσεων, της μείωσης των στρεβλώσεων στις αγορές και της ενίσχυσης της ζήτησης. Η διατήρηση υψηλών ρυθμών ανάπτυξης της οικονομίας, άνω του 3%, για μια σειρά ετών δεν θα σηματοδοτήσει και γρήγορη μείωση των ποσοστών ανεργίας στα προ κρίσης επίπεδα. Θα απαιτηθούν πολλά χρόνια και ίσως περισσότερο από μία δεκαετία συνεχούς ανάπτυξης για να την επαναφορά του ποσοστού ανεργίας σε λογικά επίπεδα.

• Η σωρευτική ύφεση τα τελευταία χρόνια φτάνει το 23%. Μήπως τελικά η ζημιά στην ελληνική οικονομία είναι ανεπανόρθωτη;

Σήμερα, ενώ οι υπόλοιπες χώρες βρίσκονται σε μια υφεσιακή κατάσταση, όπου σε σχέση με το προ κρίσης επίπεδο φαίνεται να έχουν χάσει 5-7%, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που φαίνεται να έχει χάσει το 23% του ΑΕΠ, γεγονός που έχει οδηγήσει σε κατάρρευση αρκετούς παραγωγικούς τομείς της χώρας. Δηλαδή ο ετήσιος πλούτος της χώρας μειώθηκε κατά 49,1 δισ. ευρώ (σε σταθερές τιμές 2005) την τελευταία εξαετία. Η ύφεση στην Ελλάδα είναι παγκοσμίως η 3η μεγαλύτερη ύφεση τα τελευταία 100 χρόνια και η πρώτη σε διάρκεια, ξεπερνώντας ακόμη και τη μεγάλη ύφεση των ΗΠΑ.
Η περιοριστική δημοσιονομική και εισοδηματική πολιτική εντείνει αναμφίβολα την ύφεση και τροφοδοτεί ένα σπιράλ προς τα κάτω. Η ζημία που έχει υποστεί η παραγωγική δομή της κοινωνίας είναι σοβαρότατη (συγκρίσιμη με τα αποτελέσματα ενός πολέμου), αλλά όχι ανεπανόρθωτη. Ωστόσο θα απαιτηθούν πολλά χρόνια για την ανασυγκρότηση των παραγωγικών δομών της χώρας μέσω της πλήρους απασχόλησης των παραγωγικών συντελεστών της.

• Ο αν. υπουργός Χρ. Σταϊκούρας σάς είπε πρόσφατα ότι πέσατε έξω στις προβλέψεις σας τόσο για το πρωτογενές πλεόνασμα όσο και για το ενδεχόμενο λήψης νέων μέτρων.

Δεν πέσαμε έξω στις προβλέψεις μας γιατί απλούστατα δεν κάνουμε προβλέψεις. Αναδείξαμε την ακαδημαϊκή και εμπειρική έρευνα, σύμφωνα με την οποία η περαιτέρω άσκηση της φορολογικής επιβάρυνσης των ήδη βαριά φορολογουμένων δεν συνεπάγεται περισσότερα φορολογικά έσοδα λόγω εξάντλησης της φοροδοτικής ικανότητας και ενίσχυσης της φοροδιαφυγής. Αναδείξαμε επίσης το γεγονός ότι η γενικευμένη ή «τυφλή» πολιτική λιτότητας (δηλαδή τα οριζόντια μέτρα μείωσης δαπανών ή/και αύξησης της φορολογίας), όπως εφαρμόστηκε, προκαλεί τεράστια ύφεση στην οικονομία, αυξάνει το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες και διογκώνει την ανεργία σε πρωτοφανή επίπεδα. Ολα αυτά τα προβλήματα μπορούν να εξελιχθούν σε κινδύνους για τη μετέπειτα πορεία της χώρας.

Πηγή: http://www.efsyn.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Κι όμως ο Έλληνας δεν είναι ο πιο υπερχρεωμένος παγκοσμίως

Την ώρα που πολύς λόγος γίνεται για τα χρήματα που χρωστά η Ελλάδα, μελέτη του Bloomberg προσεγγίζει διαφορετικά το θέμα “χρέος” και δείχνει μια άλλη οπτική. Έτσι χώρες που θεωρούνται πρότυπα για την Ελλάδα και επιτυχημένα παραδείγματα δημοσιονομικής πολιτικής, βρίσκονται υψηλότερα από την Ελλάδα στο κατά κεφαλή χρέος, δηλαδή στην κατάταξη που δείχνει πόσο χρωστάει ο κάθε πολίτης της εκάστοτε χώρας.
Πρώτη στη λίστα βρίσκεται η Ιαπωνία των 127,1 εκατ. κατοίκων. Η Ιαπωνία έχει χρέος ίσο με το 242,3% του ΑΕΠ της χώρας και ο κάθε Ιάπωνας χρωστά 99.725 δολάρια.
Δεύτερη στην κατάταξη του κατά κεφαλήν χρέους βρίσκεται η Ιρλανδία. Η πρώτη χώρα που βγήκε από το μνημόνιο, με πληθυσμό 4,6 εκατ. κατοίκων έχει χρέος ίσο με το 121% του ΑΕΠ της και κάθε Ιρλανδός χρωστά 60.356 δολάρια. Στην τρίτη θέση βρίσκονται οι ΗΠΑ που με πληθυσμό 319,3 εκατ. έχει χρέος ίσο με το 107,3% του ΑΕΠ της και κάθε Αμερικανός χρωστά 58.604 δολάρια.
Στην τέταρτη θέση βρίσκεται η Σιγκαπούρη. Η χώρα που σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα κατατάσσεται στην 1η θέση στον δείκτη που μετράει το πόσο φιλικό είναι το επιχειρηματικό περιβάλλον και με ένα από τα υψηλότερα βιοτικά επίπεδα.
Η Σιγκαπούρη έχει χρέος ίσο με το 106,2% του ΑΕΠ της και κάθε κάτοικος από τα 5,5 εκατ, κατοίκους της χρωστά 56.980 δολάρια. Στην πέμπτη θέση βρίσκεται το Βέλγιο, με το χρέος της χώρας στο 101,2% του ΑΕΠ της, ενώ κάθε Βέλγος χρωστά 47.749 δολάρια. Έκτη στη λίστα είναι η Ιταλία με χρέος στο 133,1% του ΑΕΠ της, ενώ κάθε Ιταλός χρωστά 46,757 δολάρια.

Πηγή: newmoney.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ζωή μισή

Τελικά χρεωκόπησε ποτέ η Ελλάδα ή όχι ; Δεν μιλώ για τις ιστορικά καταγεγραμένες χρεωκοπίες του παρελθόντος αλλά για τη σύγχρονη ιστορία. Τη δική μας εποχή. Την πρόσφατη περιπέτεια με το ΔΝΤ και την υπόλοιπη παρέα, που προσπαθούν να ξεκολήσουν το ναύαγιο από τα βράχια και να το κάνουν αξιόπλοο χρησιμοποιώντας τα όποια σάπια ξύλα περίσεψαν από προηγούμενα διεθνή ναύαγια που κατέληξαν στη διάσωση.
Αλήθεια τι είναι αυτό που ορίζει τη χρεοκωπία μιας χώρας; Οι αριθμοί θα μου πείτε και δίκιο θα έχετε. Όταν όμως οι αριθμοί δεν βγαίνουν και μετά από τέσσερα χρόνια σκληρής λιτότητας, περικοπών, απολύσεων, δανεισμού τους κοιτάς, τους ξαναμετράς αλλά το χρέος τρομάζει το αύριο, περισσότερο από το χθές, τότε εύλογα αναρωτιέσαι.
Βλέπουμε φώς στο τούνελ ή πρόκειται για αντικατοπτρισμό από την ανεργία, την πείνα, τη δίψα, την εξάντληση, το σοκ της θεραπείας ;
Όταν ως επιλογή αντιμετώπισης μιας κρίσης προβάλεται η επιθετική θεραπεία τότε σαφέστατα περιμένεις τα αποτελέσματα να είναι εντυπωσιακά. Ακόμα κι αν τα δείγματα δεν είναι άμεσα ορατά, αναζητάς κάποιους εκ των οιωνών της βελτίωσης. Όμως όσο κι αν επιμένουν ντόπιοι και ξένοι οικονομικοί φωστήρες για την επιστροφή στην κανονικότητα και την ευημερία, οι αριθμοί δεν πείθουν για τα λεγόμενά τους και τα προσδοκόμενα από τη θεραπεία αποτελέσματα.
Όταν οι άνθρωποι γίνονται αριθμοί, τότε αυτό δεν είναι για καλό. Ο άνθρωπος έχει προσωπικότητα. Οι αριθμοί ισοδυναμούν με μια ψυχρή λογιστική και τάξη και για να θυμηθώ τα λόγια του Οδυσσέα Ελύτη "Όταν ακούς τάξη, ανθρώπινο κρέας μυρίζει".

Η θεραπεία του Σοκ
Η γιατρειά που εφαρμόζεται στην Ελλάδα έχει αποδειχθεί μάταιη προ πολλού.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν από την επιμονή της εφαρμογής της εκ νέου, είναι πολλά. Πρώτο και κύριο είναι αν πράγματι επιχειρείται η αναδιάρθρωση της οικονομίας ή αν απλά το ζητούμενο είναι η κερδοφορία μέσα από τη μεταβίβαση του εθνικού πλούτου σε διεθνείς οίκους αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στον κοινωνικό ιστό και την πραγματική οικονομία.
Ο Κάρλ Μάρξ ανέφερε στο κεφάλαιο πως "το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού, είναι το δημόσιο χρέος τους".
Το οικονομικό θεραπευτικό μοντέλο που εφαρμόζεται σήμερα στην Ελλάδα, εφαρμόστηκε πριν την Αργεντινή στη Ρωσία.
Από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 κι έπειτα, η Ρωσία προσπάθησε να αναπτύξει μια οικονομία της αγοράς και να επιτύχουν συνεπή οικονομική ανάπτυξη. Τον Οκτώβριο του 1991, ο Γιέλτσιν ανακοίνωσε ότι η Ρωσία θα προχωρήσει σε ριζική, προσανατολισμένη στην αγορά μεταρρύθμιση προς την κατεύθυνση της "θεραπείας σοκ", όπως προτάθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΔΝΤ.
Ωστόσο, η πολιτική αυτή οδήγησε σε οικονομική κατάρρευση, με εκατομμύρια ανθρώπων που οδηγήθηκαν στη φτώχεια. Παράπλευρα αποτελέσματα, η δραματική αύξηση της διαφθοράς και η ραγδαία εξάπλωση της εγκληματικότητας.
Στα τέλη του 1998 το δημόσιο χρέος της Ρωσίας έφτασε στο 130% που ήταν και το υψηλότερο ποσοστό που άγγιξε.
Το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ το 1945 με το τέλος του Β παγκοσμίου πολέμου (δηλαδή σχεδόν 15 χρόνια μετά το κράχ) ήταν στο 113%.
Έπεσε κάτω από το 40% στα επόμενα 30 χρόνια και σήμερα με τις όποιες αντιξοότητες βρίσκεται στο 72,8%.
Το 1977 το ελληνικό δημόσιο χρέος ήταν περίπου στο 25%, έφτασε το 2012 στο 198% έπεσε περίπου στο 160% την ίδια χρονιά και ο στόχος είναι το 120.5% το 2020. Με δεδομένο ό,τι οι οικονομίες που προανέφερα διαθέτουν πολύ περισσότερους μηχανισμούς αντιμετώπισης της κρίσης (βαριά βιονηχανία, υψηλά ποσοστά εξαγωγικής δραστηριότητας, βιομηχανίες όπλων, νέες τεχνολογίες) συγκρινόμενες με την Ελλάδα, και παρά ταύτα χρειάστηκαν διάστημα δεκαετίας και πλέον για να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο, ίσως και να υποδεινύει και το διάστημα που θα απαιτηθεί για να "προσγειωθεί" η ελληνική οικονομία.
Η Ελλάδα αναφορικά με τις ασθενείς οικονομίες έχει ορίσει νέα δεδομένα συγκρινόμενη ακόμα και με αυτές των χωρών του λεγόμενου Τρίτου κόσμου.
Έχει υποστεί ήδη ένα κούρεμα του χρέους και για όσους δεν το γνωρίζουν το (Haircut) στη γλώσσα της οικονομίας είναι συνυφασμένο με την έννοια της χρεωκοπίας.
Κι όμως. Η Ελλάδα ποτέ δεν χρεωκόπησε. Αντέχουμε, δανειζόμαστε και σύμφωνα με τον πρωθυπουργό το 2014 θα είναι η χρονιά της ανάκαμψης.
Έστω κι αν η πλειοψηφία δεν το αισθάνεται αλλά διαβλέπει το αντίθετο. Κόντρα στις "κακόβουλες" προβλέψεις των Financial Times που αναφέρουν πως μέσα στην επόμενη τετραετία, η Ελλάδα είτε θα επιστρέψει στη δραχμή, είτε θα χρεοκοπήσει, είτε θα πραγματοποιηθούν και τα δύο ενδεχόμενα και στηρίζουν την εκτίμηση αυτή με την αδυναμία διαχείρησης από την Ε.Ε. της εξελισσόμενης κρίσης χρεών στην ευρωζώνη. Κι όμως η Ελλάδα θα αντέξει. Κόντρα στις "Κασσάνδρες" όπως ο ΟΟΣΑ που προβλέπει ότι το ελληνικό χρέος θα σταθεροποιηθεί στο 160% του ΑΕΠ το 2020.
Αλλωστε όπως έλεγε κι ο Δημήτρης Χόρν "Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, συνεχώς ξεψυχά.."

Ανεργία
Οι αριθμοί που αφορούν την εργασία ή καλύτερα την ανεργία, είναι επίσης αποκαρδιωτικοί. Η ανεργία (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία) στην Ελλάδα τον Αύγουστο του 2013 ήταν στο 27.3%.
Σύμφωνα με έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ το 23,1% των Ελλήνων το 2012,ήρθε αντιμέτωπο με το φάσμα της φτώχιας και υπό τον κίνδυνο της φτώχειας εκτιμάται πως βρίσκονται σήμερα 914.873 νοικοκυριά ή αλλιώς 2.535.700 άτομα.
Στον ιδιωτικό τομέα απασχολούνται 1.371.450 άτομα, από 2.800.000 που ήταν ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ πριν από την κρίση.
Το 79,76% (1.091.674) εισπράττουν πάνω από 500 ευρώ. Εξ αυτών το 7,61% λαμβάνουν από 500 εως 600 ευρώ και το 32,21% από 1.000 έως 1.200 ευρώ. Ο πληθυσμός που διαβιεί σε νοικοκυριά που δεν εργάζεται κανένα μέλος ή εργάζεται λιγότερο από 3 μήνες, συνολικά, το έτος, ανέρχεται σε 1.010.900 άτομα ή σε 16,1% του πληθυσμού ηλικίας 18- 59 ετών.
Περίπου 147.000 υπάλληλοι του ευρύτερου δημόσιου απαρτίζουν τις λίστες με τις απολύσεις και τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και η Τρόικα αξιώνει επιπλέον 25.000.
Η μόνη αγορά που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία η ανεργία είναι στα ίδια ποσοστά με της Ελλάδας είναι η Παλαιστινιακή - χώρα υπό καθεστώς κατοχής - με ποσοστό 27,39% το 2013 (ανεπίσημα ωστόσο η ανεργία στην Παλαιστίνη αγγίζει το 60%).
Για να κατανοήσετε τα μεγέθη της ελληνικής πραγματικότητας, στην Αμερική την πρώτη ημέρα του Κράχ το 1930 η ανεργία ήταν στο 4.7% εκτινάχθηκε στο 22% σταδιακά μέχρι το 1935 και πίσω σε φυσιολογικά επίπεδα 15 χρόνια μετά , στο 2% το 1945.
Κι όμως το παλεύουμε. Με την κοινωνία σε παράκρουση, την οικονομία στην εντατική, την κατάρρευση της αγοραστικής κίνησης και συρρίκνωση του εμπορικού τομέα, με την αγορά ακινήτων σε ελεύθερη πτώση, την εξοντωτική φορολόγηση, την υγεία να ασθενεί, τα ασφαλιστικά ταμεία να αδυνατούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες, με μισθούς που προκαλούν σε άλλους γέλια, σε άλλους κλάματα, με νέα μέτρα που έρχονται καλύψουν τα κενά που προκύπτουν εδώ και τρια χρόνια από τις αστοχίες των προηγούμενων μέτρων που δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα. Με το μαύρο στην ΕΡΤ κι ότι αυτό συνεπάγεται, με τις ελευθερίες να περιορίζονται, τις ανθρώπινες αξίες και τα ιδανικά καταπατούνται στο βωμό ενός φλερτ με φασίζουσες νοοτροπίες που αποσκοπούν στην πολιτική αλιεία σε ακροδεξιές δεξαμενές. Με το φασισμό να πιάνει στασίδι στην πολιτική σκηνή, προκαλώντας τη μνήμη και τη λογική όσων δεν απώλεσαν κάτι από τα δυο.
Με υπουργούς που προτάσουν στήθη για να διεκδικήσουν τις δάφνες και τη χαρά των απολύσεων από την Τρόικα.
Με συνεργάτες του πρωθυπουργού να διαγκωνίζονται για μια θέση στο άρμα της ακροδεξιάς, ξορκίζοντας τη διαφορετικότητα, την ομοφυλοφιλία και να διαλαλούν την πραμάτια τους με γλώσσα πεζοδρομίου.
Ο Μακιαβέλι έγραφε ότι "η πρώτη εντύπωση που δημιουργεί ένας ηγέτης είναι αυτή που δίνουν οι άνθρωποι που τον περιστοιχίζουν". Κι όμως. Ακόμα δεν πτωχεύσαμε. Η κοινωνία βαστάει. Και πως να κάνει κι αλλιώς. Φαντάζεστε να χρεωκοπούσαμε τι θα σήμαινε αυτό για την καθημερινότητά μας; Αλλωστε... η οικονομία θα ανακάμψει. Μια ανάσα δρόμος, μέχρι το 2020 για να φτάσει το δημόσιο χρέος στο αισιόδοξο 124% σύμφωνα με το ΔΝΤ. Δηλαδή 10.5 μονάδες πιο πάνω κι από τη χειρότερη στιγμή της Αμερικής και 7.5 μονάδες λιγότερο από το αρνητικό ρεκόρ της Ρωσίας.

Το κόστος του χρέους
Σε μια χώρα όμως, εκτός των αριθμών και των γραφημάτων τα οποία ουδείς μπορεί να προσδιορίσει πότε θα φτάσουν σε επίπεδα 1977 - αν φτάσουν ποτέ, αν υπάρχει Ευρωζώνη και άλλα πολλά αν - εκτός αυτών λοιπόν, υπάρχουν κι άλλα.
Όπως για παράδειγμα, υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν δικαιώματα. Υπάρχουν ελευθερίες. Τέχνες. Πολιτισμός. Ιδανικά κι αξίες. Ηθική. Όνειρα. Υπερηφάνια. Ακεραιότητα. Δημοκρατία. Υποχρεώσεις. Αντοχές. Αξιοπρέπεια. Προσωπικότητα. Ειλικρίνεια. Εθνική κυριαρχία. Υπάρχει ζωή. Κι επιτέλους, υπάρχουν όρια.
Ή μήπως όχι πια ; Αλήθεια, αν χάθηκαν όλα τα παραπάνω, τι μένει ; Τί ακριβώς παλεύουμε να περισώσουμε ; Μήπως πέρα από αριθμούς υπάρχουν κι άλλες παράμετροι που ορίζουν την έννοια της χρεοκοπίας ; Μήπως δεν υπάρχει ευνοικός άνεμος γι'αυτόν που δεν ξέρει πηγαίνει; Μήπως όπως έλεγε κι ο Μάρξ "είναι προτιμότερο ένα άθλιο τέλος, παρά μια αθλιότητα χωρίς τέλος" ;

Πηγή: http://panosharitos.com/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Οι Έλληνες δε ζούσαν με δανεικά

Ο δημοσιογράφος Γ.Δελαστίκ σε μια εξαιρετική συνέντευξη στο Ράδιο 9,84 της Κρήτης εξηγεί τη σπέκουλα των τραπεζών στην πρώτη κατοικία και μιλά για την έννοια του χρέους από το 1974 έως σήμερα. Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Πρωταθλήτρια χρέους η Ελλάδα

Το υψηλότερο χρέος στην Ευρωζώνη και στην Ε.Ε. των 28, αλλά και το δεύτερο υψηλότερο έλλειμμα, εμφάνισε η Ελλάδα το 2012, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που δημοσιοποίησε σήμερα η κοινοτική στατιστική υπηρεσία Eurostat.
Συγκεκριμένα, το χρέος της Ελλάδας στο τέλος του 2012 διαμορφώθηκε στο 156,9% του ΑΕΠ, ενώ ακολουθεί η Ιταλία με χρέος 127%, η Πορτογαλία με 124,1% και η Ιρλανδία με 117,4%.
Αντιθέτως, το χαμηλότερο χρέος εμφάνισαν η Εσθονία (9,8%), η Βουλγαρία (18,5%), το Λουξεμβούργο (21,7%) και η Ρουμανία (37,9%).Όσον αφορά στο έλλειμμα, αυτό διαμορφώθηκε στο 9% - ποσοστό το οποίο περιλαμβάνει και το ποσό για τη στήριξη των τραπεζών. Την χειρότερη επίδοση εμφανίζει η Ισπανία με έλλειμμα 10,6%, ενώ στην τρίτη θέση βρίσκεται η Ιρλανδία με 8,2% και στην τέταρτη η Πορτογαλία και η Κύπρος με 6,4% έκαστη.
Το χαμηλότερο έλλειμμα εμφανίζουν η Εσθονία και η Σουηδία (0,2%), το Λουξεμβούργο (0,6%) και η Βουλγαρία (0,8%), ενώ πλεόνασμα 0,1% εμφάνισε η Γερμανία. Στο σύνολο της Ευρωζώνης, το έλλειμμα μειώθηκε από 4,2% το 2011 σε 3,7% το 2012, ενώ στην Ε.Ε. των 28 μειώθηκε από 4,4% σε 3,9%. Το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκε από 87,3% σε 90,6% στην Ευρωζώνη και από 82,3% σε 85,1% στην Ε.Ε.

Πηγή: http://www.naftemporiki.gr/

Για να δείτε την έκθεση πατήστε εδώ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Το 98% της βοήθειας πάει στους πιστωτές

ΜΠΟΡΕΙ η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ και ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να επαινούν την Ελλάδα για τις θυσίες της, υποσχόμενοι δόσεις και νέα βοήθεια εφ' όσον οι Ελληνες τηρούν την υποχρέωσή τους να... αυτοκαταστραφούν, όμως γεγονός παραμένει πως ελάχιστο μέρος από τα δάνεια και τις ιδιωτικές χρηματοδοτήσεις (μόλις το 1,6%) που λαμβάνει η χώρα καταλήγει στον κρατικό προϋπολογισμό και την πραγματική οικονομία με τους ανθρώπους της. Αντίθετα, σχεδόν το σύνολο της βοήθειας προς την Ελλάδα χρησιμεύει για την εξυπηρέτηση των πιστωτών της. «Από τη μία τσέπη βγήκαν και στην άλλη μπήκαν», αυτή είναι η μοναδική αλήθεια για το 89% των δανείων που χορηγήθηκαν από την τρόικα ως βοήθεια προς την υπερχρεωμένη και δεινοπαθούσα Ελλάδα. Οπως είχε δηλώσει πρόσφατα για τα χρήματα αυτά και η μη κυβερνητική οργάνωση Attac, «πέρασαν, αλλά δεν άγγιξαν τους ανθρώπους». Πράγματι, από τα 212 δισ. ευρώ που έχουν δοθεί ώς σήμερα (Ιούλιος 2013) στην Ελλάδα ως δάνειο από την τρόικα, μόνο τα περίπου 18,6 δισ. (δηλαδή το 8,8%) πήγαν για την κάλυψη του πρωτογενούς ελλείμματος (μισθοί-συντάξεις κ.λπ.) και άλλα 4,9 δισ. (2,3% του ΑΕΠ) για τα ληξιπρόθεσμα κατέληξαν στην πραγματική οικονομία, δηλαδή μόλις το 11% του συνόλου.

Εικονικό ποσοστό
Όμως κι αυτό ουσιαστικά το ποσοστό είναι εικονικό, αφού τα212 δισ. της βοήθειας που έχουμε λάβει ώς σήμερα δεν αρκούν να καλύψουν τις ακαθάριστες δανειακές ανάγκες των 239 δισ. της ίδιας περιόδου, ή ακόμη και τις καθαρές δανειακές ανάγκες των 216,5 δισ. που προκύπτουν μετά την αφαίρεση της ιδιωτικής χρηματοδότησης των 22,4 δισ. (από ιδιωτικοποιήσεις και επιστροφή κερδών των κεντρικών τραπεζών) που είχε η Ελλάδα ώς σήμερα. Θα μπορούσε, δηλαδή, κάλλιστα να ισχυριστεί κανείς πως τα πρωτογενή ελλείμματα και τα ληξιπρόθεσμα χρηματοδοτήθηκαν εξ ολοκλήρου από την ιδιωτική χρηματοδότηση (κατά τα 5/6 από την πώληση δημόσιας περιουσίας), αφού η δανειακή βοήθεια δεν επαρκούσε για το σκοπό αυτό. Το ίδιο συμπέρασμα προκύπτει αν εξετάσουμε τι προβλέπει το πρόγραμμα προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας (βλ. επικείμενη έκθεση Ευρωπαϊκής Επιτροπής που διέρρευσε στο Ρόιτερς) για τη συνολική διάρκεια της δανειακής σύμβασης (2010-2014): ακόμη κι αν στα 236,8 δισ., που τελικά θα έχει λάβει ως βοήθεια η Ελλάδα, προσθέσουμε τα προβλεπόμενα 25,5 δισ. της ιδιωτικής χρηματοδότησης (ιδιωτικοποιήσεις και επιστροφές κερδών), μόλις το 1,6% προβλέπεται να ωφελήσει το κράτος και την οικονομία με την ευρεία έννοια (στα ληξιπρόθεσμα προσθέτουμε τις λοιπές κυβερνητικές ανάγκες σε ρευστό). Γιατί από το σύνολο των έτσι διαθέσιμων κεφαλαίων ύψους 262,3 δισ. θα πρέπει να καλυφθεί πρωτίστως η αποπληρωμή χρεών (116,9 δισ.), το κόστος του PSI και της επαναγοράς ομολόγων (94,1 δισ.) και οι οφειλόμενοι τόκοι (47,1 δισ.).

Ούτε ένα ευρώ 
Με άλλα λόγια ώς και το 2014 το 98,4% των χορηγηθέντων κεφαλαίων -επίσημων δανείων και ιδιωτικών χρηματοδοτήσεων- θα έχει διατεθεί για υποχρεώσεις προς τους πιστωτές. Δεδομένου ότι τα 25,5 δισ. ιδιωτικής χρηματοδότησης αναλογούν στο 9,7% των συνολικών κεφαλαίων χρηματοδότησης, γίνεται αντιληπτό πως από την επίσημη δανειακή βοήθεια δεν περισσεύει ούτε ένα ευρώ για τις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας και των Ελλήνων πολιτών. Εξ ου και το χρηματοδοτικό κενό που παρουσιάζεται για τη διετία 2013-14. Αυτή είναι η γυμνή αλήθεια που απεικονίζεται επακριβώς στον Πίνακα της Κομισιόν. Συγκεκριμένα, από τα 236,8 δισ. επίσημης βοήθειας που θα έχει λάβει την περίοδο 2010-2014 η Ελλάδα, τα 89,7 δισ. θα έχουν απορροφηθεί σε αποπληρωμές ομολόγων και μακροχρόνιων δανείων, τα 48,2 δισ. θα έχουν πάει στην ανακεφαλαίωση των τραπεζών, 47,1 δισ. θα έχουν πάει για πληρωμές τόκων, τα 34,6 δισ. αφορούν το κόστος του PSI, τα 18 δισ. καλύπτουν βραχυχρόνιο δανεισμό (έντοκα γραμμάτια), τα 15,8 δισ. καλύπτουν το πρωτογενές έλλειμμα και τα 11 δισ. την επαναγορά ομολόγων. Από τα παραπάνω βασικά κονδύλια (δεν είναι όλα) παρατηρούμε πως το άθροισμα των 4 πρώτων (237,6 δισ.) υπερκαλύπτει το ποσόν της επίσημης βοήθειας, ενώ ακόμη και η ιδιωτική χρηματοδότηση των 25,5 δισ. δεν επαρκεί για να καλύψει το σύνολο των δύο υπολοίπων κονδυλίων (πρωτογενές έλλειμμα και επαναγορά χρέους). 

ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ 

Μας τα παίρνουν όλα... ...μας αφήνουν ψίχουλα 
«Από τη μία τσέπη βγήκαν και στην άλλη μπήκαν».Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια για το 98,4% των δανείων που χορηγήθηκαν από την τρόικα ως βοήθεια προς την υπερχρεωμένη και δεινοπαθούσα Ελλάδα. Οπως είχε δηλώσει πρόσφατα για τα χρήματα αυτά και η μη κυβερνητική οργάνωση Attac, «πέρασαν, αλλά δεν άγγιξαν τους ανθρώπους». Ως και το 2014 το 98,4% των χορηγηθέντων κεφαλαίων -επίσημων δανείων και ιδιωτικών χρηματοδοτήσεων- θα έχει διατεθεί για υποχρεώσεις προς τους πιστωτές. Δεδομένου ότι τα 25,5 δισ. ιδιωτικής χρηματοδότησης αναλογούν στο 9,7% των συνολικών κεφαλαίων χρηματοδότησης, γίνεται αντιληπτό πως από την επίσημη δανειακή βοήθεια δεν περισσεύει ούτε ένα ευρώ για τις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας και των Ελλήνων πολιτών. Εξ ου και το χρηματοδοτικό κενό που παρουσιάζεται για τη διετία 2013-14. Συνεπώς, αν δεν δοθούν νέα δάνεια ή δεν υπάρξει νέο κούρεμα, το χρέος θα παραμένει μη βιώσιμο. 

Μόνο με «κούρεμα» λεφτά για τον Ελληνα 
Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι πως αν δεν δοθούν νέα δάνεια ή δεν υπάρξει νέο «κούρεμα», τότε από το σύνολο της συνολικής επίσημης βοήθειας δεν θα έχει εισπραχθεί ούτε ένα ευρώ για τις άμεσες ανάγκες των Ελλήνων πολιτών, ενώ το χρέος θα παραμένει μη βιώσιμο. Υπό το πρίσμα αυτό, το συμπέρασμα της Lisa Mettendrein (Attac), πως «ο στόχος των πολιτικών ελίτ δεν είναι η σωτηρία του ελληνικού πληθυσμού, αλλά του χρηματοπιστωτικού τομέα», κρίνεται απολύτως δικαιολογημένο. Με τη διαφορά πως ενώ η Attac εκτιμά πως το 77% των επίσημων δανείων κατέληξαν άμεσα ή έμμεσα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, η αλήθεια είναι πως το 100% των δανείων αυτών έχει καταλήξει στους πιστωτές μας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ας τα έχουν αυτά υπόψη τους όσοι αρνούνται στον ελληνικό λαό την ανάγκη «κουρέματος» του χρέους. Μέχρι τώρα η Ελλάδα στηρίχθηκε μαζικά με δανεισμό -δηλαδή με συνέχιση της μη βιώσιμης υπερχρέωσής της- μόνο και μόνο για να συνεχίζει να πληρώνει τους πιστωτές της και να προσφέρει χρόνο στις τράπεζες και τους επενδυτές να μετακυλίσουν τον κίνδυνο έκθεσής τους στο ελληνικό χρέος στα ευρωπαϊκά κράτη και τις κεντρικές τράπεζες, με αντάλλαγμα την εκποίηση της εγχώριας δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Η ανάπτυξη που υποσχόταν η τρόικα ήδη από το 2012 έχει μετατεθεί για το 2014 και μετά...

Πηγή: http://www.enet.gr/

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ρύθμιση χρεών

Ρύθμιση χρεών

Πηγή: Εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

2 κουρέματα και 4 Μνημόνια δεν μείωσαν το δημόσιο χρέος

Μετά από δύο "κουρέματα" και τρία χρόνια σκληρής λιτότητας με αιματηρές περικοπές μισθών-συντάξεων, το δημόσιο χρέος δεν έχει μειωθεί παρά μόνον κατά... 1 δισ. (0,3%) και παραμένει ουσιαστικά μή βιώσιμο, όπως ήταν πριν από τα Μνημόνια. Το επιβεβαιώνουν με τον πλεον αδιαμφισβήτητο τρόπο τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, σύμφωνα με τα οποία τον Μάρτιο το χρέος ανήλθε σε 309 δισ. ευρώ - όσο .... ήταν και το 2010. Το μόνο όφελος από τα προγράμματα σταθεροποίησης και τα Μνημόνια είναι η χρονική επιμήκυνση του χρέους και η μείωση των επιτοκίων που πληρώνουμε στους δανειστές. Από τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Οικονομικών προκύπτει κατά το τελευταίο 12μηνο - και παρά το δεύτερο κούρεμα ομολόγων με την επαναγορά - το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 29 δισ. ευρώ. Αν δεν είχε γίνει το δεύτερο κουρεμα, θα είχε αυξηθεί κατά 49 δισ. ευρώ και θα έφθανε σε ύψος-ρεκόρ. Επισημαίνεται ότι πριν από τρία χρόνια, στις 31 Μαρτίου του 2010, λίγο πριν η Ελλάδα προσφύγει στο μηχανισμό στήριξης και υπογράψει το πρώτο Μνημόνιο επι κυβερνήσεως Παπανδρέου, το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης ήταν 310,3 δισ. ευρώ. Τότε θεωρήθηκε μη βιώσιμο.Τώρα παραμένει στα ίδια επίπεδα ως απόλυτος αριθμός, αλλά ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι αυξημένο, καθώς εν τω μετξύ το ΑΕΚ έχει συρρικνωθεί κατά 25%. Αρα, με τα κριτήρια του 2010 είναι τώρα... δύο φορές μη βιώσιμο. Ομως η κατάσταση δεν είναι τόσο άσχημη, καθώς εν τω μεταξύ μειώθηκαν δραστικά οι κρατικές δαπάνες και το ετήσιο δημοσιονομικό έλλειμμα. Την κατάσταση περιγράφει με γλαφυρότητα σε έκθεσή της και η Moody's, ενώ δεν την αμφισβήτησε και στην έκθεση αναβάθμισης η Fitch. Τα στοιχεία και η δυναμική του χρέους καθιστούν πλέον επιτακτική ανάγκη ένα νέο κούρεμα του επίσημου τομέα. Η κυβέρνηση έχει σπεύσει βέβαια να αποκηρύξει νέα αναδιάρθρωση του χρέους με συμμετοχή του επίσημου τομέα. Ομως οι ξένοι οίκοι και το ΔΝΤ κρατούν ανοιχτή τη συζήτηση. Αλλαξαν οι πιστωτές Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι το χρέος θα ανέλθει φέτος και το 2014 σε 175% του ΑΕΠ, και θα αποκλιμακωθεί στο 160% του ΑΕΠ το 2016. Με την εφαρμογή των προγραμμάτων διάσωσης, το μόνο που άλλαξε είναι οι πιστωτές μας: Αντί να χρωστάει σε διεθνείς τράπεζες και άλλους κατόχους ομολόγων, το ελληνικό Δημόσιο χρωστάει τώρα στο ΔΝΤ, στον EFSF, στην ΕΚΤ και στους εταίρους της ΕΕ. Σύμφωνα με την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το ελληνικό πρόγραμμα, το από ΕΕ και ΔΝΤ έχουν δοθεί στην Ελλάδα 205,1 δισ. ευρώ. Αναλυτικά, δόθηκαν 73 δισ. ευρώ από το πρώτο πρόγραμμα (52,9 δισ. από κράτη μέλη ευρωζώνης και 20,1 δισ. από το ΔΝΤ) και 132,1 δισ. ευρώ από το δεύτερο πρόγραμμα από το 2012 και μετά (127,3 από τον EFSF και 4,84 από ΔΝΤ). Μέχρι τις 31/12/2020 η Ελλάδα πρέπει να αποπληρώσει 82 δισ. ευρώ σε ομόλογα και δάνεια. Φέτος πρέπει να καταβληθούν 11,3 δισ. ευρώ. Ακολουθούν 25 δισ. ευρώ το 2014 και 16,1 δισ. ευρώ το 2015. Στη συνέχεια οι ετήσιες πληρωμές πέφτουν στα επίπεδα των 4-8 δισ. ευρώ.

Πηγή: www.sofokleousin.gr

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η Εφορία κρατάει το εφάπαξ για χρέη στο Δημόσιο

Νέα ψυχρολουσία περιμένει τους οφειλέτες του Δημοσίου, καθώς ακόμα και αν έχουν υπαχθεί σε ρύθμιση ή αν έχουν προχωρήσει σε διακανονισμό» η Εφορία θα έχει πλέον το δικαίωμα να τους παρακρατήσει έως και το 50% του βοηθήματος. Σύμφωνα με το Εθνος οι οφειλέτες που θα προσέρχονται στις ΔΟΥ για να λάβουν φορολογική ενημερότητα θα μαθαίνουν τα δυσάρεστα, αφού οι Εφορίες μετά από εντολή του υπουργείου Οικονομικών θα μπορούν να παρακρατήσουν ακόμα και το σύνολο της οφειλής. Οι υπάλληλοι είναι υποχρεωμένοι να εκδίδουν διαταγή πληρωμής προς τον ασφαλιστικό φορέα για παρακράτηση ολόκληρης της οφειλής για βοήθημα. Ηδη τα ειδοποιητήρια-κατασχετήρια προς τα ασφαλιστικά ταμεία για δικαιούχους του εφάπαξ πέφτουν βροχή. Νωρίτερα πάντως είχαν ξεκινήσει οι προειδοποιήσεις, οι οποίες είχαν σταλεί μέσω email, με την Εφορία να καλεί τους οφειλέτες να τακτοποιήσουν τα χρέη τους, σε διαφορετική περίπτωση θα βρεθούν αντιμέτωποι με κατασχέσεις εισοδημάτων και περιουσιακών στοιχείων. Το ηλεκτρονικό μήνυμα ενημέρωνε τον φορολογούμενο για τις κυρώσεις, οι οποίες ήταν:

1. Προσαύξηση 1% για κάθε μήνα καθυστέρησης 
2. Τη μη χορήγηση Αποδεικτικού Φορολογικής Ενημερότητας 
3. Τη λήψη αναγκαστικών και λοιπών μέτρων (κατάσχεση μισθού, ακινήτων)...

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Λαοί ενάντιων Τραπεζών

Tην όγδοη μέρα ο Θεός κοίταξε κάτω στη γη και είπε, «Χρειάζομαι κάποιον που μπορεί να το ανατρέψει όλο αυτό για ένα γρήγορο κέρδος.» Έτσι ο Θεός έκανε έναν τραπεζίτη. Και ο Θεός είπε, «Χρειάζομαι κάποιον που δε θα παράγει και δε θα κάνει τίποτα άλλο από το να δανείζεται χρήματα από τον κόσμο με επιτόκιο 0% και στη συνέχεια θα το δανείζει πίσω στο κοινό με 2% ή 5% ή 10% και ο ίδιος θα πληρώνει μπόνους στον εαυτό του για αυτό. “ Έτσι ο Θεός έκανε έναν τραπεζίτη. Και ο Θεός είπε, «Χρειάζομαι κάποιον που θα πάρει τα χρήματα από τους ανθρώπους που εργάζονται και αποταμιεύουν και θα τα χρησιμοποιήσει για να δημιουργήσει μια φούσκες, μια στεγαστική φούσκα, μια φούσκα των μετοχών, μια φούσκα του πετρελαίου, μια φούσκαεμπορευμάτων, μια φούσκα ομολόγων και άλλη μια φούσκα μετοχών, και στη συνέχεια να την πουλήσει στον κόσμο που μένει στη Νέα Υόρκη, στην Αθήνα, στο Λονδίνο, σε όλο τον πλανήτη και ο ίδιος θα πληρώνει μπόνους στον εαυτό του για αυτό. “ Έτσι ο Θεός έκανε έναν τραπεζίτη. Και ο είπε, « Χρειάζομαι κάποιον να χτίσει σπίτια επάνω σε βάλτους και ερήμους με κακής ποιότητας υλικά με τα χρήματα των άλλων ανθρώπων, και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσειαυτά τα σπίτια ως εγγύηση για ένα σύστημα Ponzi (πυραμίδα) που μπορεί να το πωλήσειστους συνταξιούχους στην Καλιφόρνια, την Μαδρίτη , σε όλο τον πλανήτη. Χρειάζομαι κάποιον που θα κατασχέσει στη συνέχεια αυτά τα σπίτια, θα πετάξει έξω τους ιδιοκτήτες,θα κλείσει τον κλιματισμό , το ρεύμα και το νερό, και θα βλέπει τα σπίτια αυτά να ενγκαταλείπονται και να καταρρέουν. Και στη συνέχεια ο ίδιος θα πληρώνει μπόνους στον εαυτό του για αυτό. » Και ο Θεός είπε, «Χρειάζομαι κάποιον να δανείζει χρήματα σε ανθρώπους, με κακή πίστωση, με επιτόκιο 30%, προκειμένου να ανεβάσει τις τιμές των μετοχών του και στη συνέχεια, λίγο πριν τα δάνεια αυτά χαρακτηριστούν τοξικά, να ρευστοποιεί τις μετοχές του και απομακρύνεται από την αγορά. Και ο οποίος, όταν ερωτηθεί αργότερα, με δάκρυα στα μάτια, να λέει ότι η κυβέρνηση τον έκανε να το κάνει. » Και ο Θεός είπε, «Χρειάζομαι κάποιον που θα λέει ότι όλοι οι άλλοι πρέπει να στηρίζονται στα δικά τους πόδια, αλλά ο ίδιος θα τρέξει στην κυβέρνηση για ένα πακέτο διάσωσηςόταν βρεθεί σε προβλήματα και θα χρησιμοποιήσει τα χρήματα της διάσωσης για να βοηθήσει τους δικούς του πολιτικούς να εκλεγούν. Και στη συνέχεια να πληρώσει ο ίδιος άλλο μπόνους στον εαυτό του για όλα αυτά! » Έτσι ο Θεός έκανε έναν τραπεζίτη! « Το ζήτημα που διατρέχει τους αιώνες και για το οποίο πρέπει να γίνει μάχη αργά η γρήγορα, είναι οι λαοί ενάντια στις τράπεζες. » Λόρδος Ακτον

Πηγή: olympia.gr

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η κρίση χρέους στην Ευρώπη κοστίζει ζωές

Η κρίση χρέους στην Ευρώπη κοστίζει ζωές, με τις αυτοκτονίες και τις μεταδοτικές ασθένειες να αυξάνονται, αλλά οι πολιτικοί δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα, τονίζουν σήμερα εμπειρογνώμονες στο χώρο της υγείας. Οι μεγάλες περικοπές δαπανών και η άνοδος στο ποσοστό της ανεργίας ωθούν περισσότερους ανθρώπους στην κατάθλιψη, ενώ η μείωση του εισοδήματος σημαίνει ότι λιγότεροι άνθρωποι μπορούν να απευθυνθούν σε γιατρό ή να αγοράσουν φάρμακα, επισημαίνει το Ρόιτερς. Το αποτέλεσμα είναι η αντιστροφή της τάσης που υπήρχε ως το 2007. Με τη σταθερή μείωση στα ποσοστά των αυτοκτονιών, σε συνδυασμό με το ανησυχητικό ξέσπασμα ασθενειών, περιλαμβανομένου του AIDS, ακόμη και της ελονοσίας, στην Ελλάδα, τονίζουν οι ερευνητές που συνέταξαν ευρείας κλίμακας μελέτη για την Υγεία στην Ευρώπη και δημοσιεύτηκε στην ιατρική επιθεώρηση Lancet. Στα συμπεράσματά τους τονίζουν ότι απαιτείται ισχυρό σύστημα πρόνοιας για την αντιμετώπιση αυτών των κινδύνων, αλλά η λιτότητα ειδικά στον ευρωπαϊκό Νότο, με το πιο πρόσφατο παράδειγμα της Κύπρου, έχει αφαιρέσει τέτοιου είδους «δίχτυα ασφαλείας».

Πηγή: skai.gr

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η ιστορία μιας μπανιέρας

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Πρώτα το χρέος και μετά οι μισθοί!

Η εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους θα έχει πλέον απόλυτη προτεραιότητα έναντι όλων των υπολοίπων υποχρεώσεων του κράτους, ακόμη και της πληρωμής μισθών και συντάξεων, ώστε να διασφαλίζεται πως, στη μετά το PSI εποχή, η Ελλάδα θα εξοφλεί καταρχήν τους πιστωτές της. Με τροπολογία που κατέθεσε χθες στη Βουλή ο υπουργός Οικονομικών Φ. Σαχινίδης προβλέπεται πως βασική αρχή στη διαχείριση των δημοσίων οικονομικών της χώρας θα είναι η κατά προτεραιότητα εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους. Υπενθυμίζεται πως το συγκεκριμένο θέμα αναμένεται να ενσωματωθεί και στο Σύνταγμα της χώρας, όταν αυτό καταστεί δυνατό. Παράλληλα, καθίσταται σαφές πως στον ειδικό λογαριασμό που τηρείται στην Τράπεζα της Ελλάδας για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους, θα εισρέουν όλα τα δάνεια από τον EFSF καθώς και άλλα έσοδα του Δημοσίου που προορίζονται για την αποπληρωμή χρέους. Σημειώνεται πως σε αυτήν την κατηγορία συγκαταλέγονται τα έσοδα των αποκρατικοποιήσεων αλλά και μέρος των φορολογικών εσόδων, από τη στιγμή που η χώρα θα ξεκινήσει την παραγωγή πρωτογενών πλεονασμάτων. Η χθεσινή τροπολογία επισφραγίζει νομικά σχετική συμφωνία που είχε προηγηθεί με την Ε.Ε., ως προαπαιτούμενο για το δεύτερο «πακέτο» διάσωσης, κατ' απαίτηση κυρίως της Γερμανίας: Η σύσταση του ειδικού λογαριασμού, στον οποίο θα εισρέουν τα νέα δάνεια και ο οποίος θα δίνει απόλυτη προτεραιότητα στην αποπληρωμή του δημοσίου χρέους, ακόμη και έναντι της κάλυψης βασικών χρηματοδοτικών αναγκών του Δημοσίου, ήταν προαπαιτούμενο για να «κλειδώσει» η συμφωνία για το νέο «πακέτο». Στόχος της τρόικας ήταν, μετά το PSI, να σταλεί ισχυρό σήμα στις αγορές ότι η Ελλάδα πολύ δύσκολα θα αθετήσει τις πληρωμές της προς τους πιστωτές της, στους οποίους πλέον θα δίνει απόλυτη προτεραιότητα. Δημοσιονομική αρχή Όπως προβλέπεται με την τροπολογία που κατέθεσε χθες στη Βουλή το υπουργείο Οικονομικών: 1) Πρώτη αρχή που θα διέπει τους δημοσιονομικούς κανόνες βάσει των οποίων γίνεται η διαχείριση των δημοσίων οικονομικών θα είναι «η κατά προτεραιότητα εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους, προκειμένου να διατηρείται και να ενισχύεται η δημοσιονομική σταθερότητα». 2) Όσον αφορά στον ειδικό λογαριασμό, με τίτλο «Ελληνικό Δημόσιο, Εισπράξεις και Πληρωμές για την εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους» που τηρείται στην ΤτΕ ή σε σύστημα που διαχειρίζεται η ΤτΕ: Χρησιμοποιείται αποκλειστικά και μόνο για την άμεση εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους και δεν διενεργείται καμία άλλη πληρωμή για οποιονδήποτε σκοπό. Από το λογαριασμό αυτό «πληρώνονται οι δαπάνες χρεολυσίων και τόκων όλων των δανείων, των πράξεων διαχείρισης, των παραγώγων και άλλες παράλληλες δαπάνες για την εξυπηρέτηση του χρέους. Εσοδα του λογαριασμού αυτού αποτελούν οι εισροές από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας καθώς και τα χρηματικά ποσά από τη συμμετοχή του Δημοσίου στην εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους. Κάθε αναγκαίο θέμα για τη λειτουργία του λογαριασμού και η διαδικασία κίνησης του για την πληρωμή του χρέους καθορίζεται με αποφάσεις του υπουργού Οικονομικών. Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....