337% περισσότεροι φόροι στους φτωχότερους Έλληνες

Σύμφωνα με έρευνα του Ιδρύματος Hans Böckler, το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών στην Ελλάδα της κρίσης μεγάλωσε δραματικά. Oι φτωχότεροι επιβαρύνθηκαν φορολογικά κατά 337% ενώ οι εύποροι κατά 9%.
«Ελλάδα. Αλληλεγγύη και προσαρμογή στα χρόνια της κρίσης» είναι ο τίτλος μακροσκελούς έρευνας που εκπόνησαν ο ομότιμος καθηγητής Οικονομικών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και πρώην υπουργός Τάσος Γιαννίτσης μαζί με τον αναπληρωτή καθηγητή Αγροτικής Οικονομίας στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Σταύρο Ζωγραφάκη για λογαριασμό του γερμανικού Ιδρύματος Μακροοικονομικών Μελετών Hans Böckler.
Στόχος της έρευνας ήταν η μελέτη της επίδρασης της κρίσης και των πολιτικών αντιμετώπισής της στη μείωση των εισοδημάτων καθώς επίσης στην όξυνση των φορολογικών και γενικότερα οικονομικών ανισοτήτων στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με την έρευνα, εξαιρετικά σημαντικές ήταν οι διαφοροποιήσεις ως προς τις φορολογικές επιβαρύνσεις που επιβλήθηκαν κατά την περίοδο της κρίσης μεταξύ πλουσιότερων και φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων. Τα σκληρά μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στη χώρα, η οποία ήταν στα πρόθυρα χρεοκοπίας, είχαν ως αποτέλεσμα την απότομη αύξηση της φτώχειας. Όπως αναφέρει η έρευνα, το ονομαστικό ακαθάριστο προϊόν των μέσων ελληνικών νοικοκυριών μειώθηκε συνολικά μεταξύ 2008 και 2012 έως και κατά ένα τέταρτο, ενώ οι μεγάλες αυτές μειώσεις οφείλονται κατά το ήμισυ στις περικοπές μισθών.

Το βάρος της κρίσης έφεραν οι φτωχότεροι
Ιδιαίτερα επιβαρυμένα παρουσιάζονται, σύμφωνα με την έρευνα, τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα, τα οποία αναγκάστηκαν να σηκώσουν το μεγαλύτερο φορολογικό βάρος κατά την περίοδο της κρίσης. Ειδικότερα, τα χαμηλότερα στρώματα αναγκάστηκαν να υποστούν φορολογικές επιβαρύνσεις που αυξήθηκαν έως και 337% σε σχέση με το παρελθόν. Αντίθετα, τα ανώτερα οικονομικά στρώματα υπέστησαν περαιτέρω επιβαρύνσεις της τάξεως μόλις του 9%. Σε απόλυτους αριθμούς, αν και η φορολογική επιβάρυνση στα μη προνομιούχα νοικοκυριά αυξήθηκε μόνο κατά κάποιες εκατοντάδες ευρώ, εντούτοις συνοδεύτηκε από τις μαζικές μειώσεις σε μισθούς αλλά και την αύξηση της ανεργίας.
Η έρευνα πηγαίνει όμως και ένα βήμα παραπέρα, υπογραμμίζοντας ότι οι περικοπές που επιβλήθηκαν ήταν πολύ πιο εκτεταμένες από ό,τι χρειαζόταν στην πραγματικότητα για την τόνωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας σε διεθνές επίπεδο. Επιπλέον αναφορικά με τις μειώσεις μισθών η έρευνα σημειώνει ότι αυτές ήταν πολύ πιο επίπονες στον ιδιωτικό τομέα σε σχέση με τον δημόσιο. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις οι μειώσεις που αποφασίσθηκαν για μισθούς του δημοσίου είτε δεν εφαρμόστηκαν ποτέ στην πράξη είτε αποσύρθηκαν, εν μέρει, λόγω δικαστικών αποφάσεων.
Η έρευνα αναφέρει επίσης ότι το 2012 ένα στα τρία ελληνικά νοικοκυριά έπρεπε να αντεπεξέλθει στις οικονομικές του υποχρεώσεις με ετήσιο εισόδημα περί τα 7.000 ευρώ. Εντύπωση, τέλος, προκαλεί το γεγονός ότι τα μη προνομιούχα νοικοκυριά έχασαν μέσα στην κρίση το 86% του συνολικού τους εισοδήματος, ενώ οι πιο εύπορες οικογένειες μόλις το 16% με 20%.
Ας σημειωθεί ότι στην έρευνα για λογαριασμό του Ιδρύματος Hans Böckler αναλύθηκαν στοιχεία που αφορούσαν 260.000 ελληνικά νοικοκυριά.

Hans Böckler Stiftung, Spiegel Online / Δήμητρα Κυρανούδη Πηγή: Deutsche Welle - Hans Böckler Stiftung, Spiegel Online / Δήμητρα Κυρανούδη Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Εντάθηκαν οι περιφερειακές ανισότητες στη δεκαετία 2002 - 2012

Μεγαλύτερη αύξηση σε σύγκριση με τις περισσότερες φτωχές περιοχές της χώρας παρουσίαζε το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στις πλουσιότερες περιοχές κατά την περιόδο 2002 – 2012. Περισσότερο ωφελημένη η Αττική, σύμφωνα με το εβδομαδιαίο δελτίο της Alpha Bank.
Αυξήθηκε η ανισοκατανομή του εισοδήματος μεταξύ της Περιφέρειας Αττικής και της υπόλοιπης χώρας με κριτήριο το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σύμφωνα με τα στοιχεία για την περιόδο 2002 - 2012. Από το εβδομαδιαίο δελτίο της Alpha Bank ΑΛΦΑ +8,02% εντοπίζονται οι περιοχές που επωφελήθηκαν κυρίως από την ανάπτυξη της προηγούμενης δεκαετίας (Ολυμπιακοί Αγώνες, Β’ και Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, κλπ) μέχρι η χώρα μας να βρεθεί αντιμέτωπη με την κρίση.
Η ποσοστιαία αναλογία του κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Αττικής προς το αντίστοιχο του συνόλου της χώρας αυξήθηκε βαθμιαία, με αποτέλεσμα να ανέλθει στο 137,6% το 2012, από 136,4% το 2011, 134,6% το 2009 και 127,4% το 2000. Σημειώνεται ότι στην περίοδο 2000-2012 οι περισσότερες περιφέρειες παρουσίασαν μείωση της ποσοστιαία σχέσης του κατά κεφαλήν ΑΕΠ προς το αντίστοιχο της χώρας με επιδόσεις κάτω του 100.
Χαρακτηριστικό της ανισομερούς ανάπτυξης της χώρας είναι το γεγονός πως το 2012 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Αττικής υπερείχε κατά 33,4% της επόμενης πλουσιότερης περιοχής του Νοτίου Αιγαίου. Το 2000 η διαφορά ήταν μόλις 3,9%. Επιπλέον, μεταξύ των πλουσιότερων περιοχών της χώρας υπήρξε και μία (η Βοιωτία) η οποία είδε το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν να μειώνεται με μέσο ετήσιο ρυθμό 0,1% κατά τη δεκαετία 2002 – 2012, όταν ο αντίστοιχος ρυθμός ανάπτυξης της Αττικής ήταν 3,1%.
Πάντως, σύμφωνα με το εβδομαδιαίο δελτίο της Alpha Bank ΑΛΦΑ +8,02%, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ των 10 «πλουσιότερων» νομών προς το ανάλογο ΑΕΠ των 10 «φτωχότερων» παρουσίασε μικρή βελτίωση, καθώς υποχώρησε από 1,7 φορές υψηλότερο το 2000 σε 1,6 φορές το 2012.
Επιπρόσθετα, αναφορικά με την εξέλιξη του ΑΕΠ ανά νομό στην περίοδο 2000-2012, επισημαίνεται μεταξύ των 10 πλουσιότερων, η σχετικά μεγαλύτερη μέση ετήσια μεταβολή σημειώθηκε στην Αττική (+3,1%) ακολουθούμενη από τους νομούς Κοζάνης και Φλωρίνης (+2,4%), που επέτυχαν μέση μεταβολή ίση με το μέσο της χώρας (+2,4%), Αρκαδίας (+1,9%), Κεφαλληνίας (+1,8%) και Κερκύρας (+1,7%).
Ανάμεσα τους 10 πτωχότερους τη μεγαλύτερη μέση ετήσια μεταβολή παρουσίασαν οι νομοί Καστοριάς (+3,3%), Άρτας (+2,8%), Ευρυτανίας (+2,4%) και Τρικάλων (+2,0%).

Για να δείτε την έκθεση πατήστε εδώ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ανεργία και ανισότητες στο κέντρο των ανησυχιών για το 2015

Η ανεργία και οι αυξανόμενες ανισότητες μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών βρίσκονται στο κέντρο των ανησυχιών των ηγετών για το 2015, σύμφωνα με την ετήσια μελέτη με τίτλο «Προοπτικές της παγκόσμιας ατζέντας» που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, η έδρα του οποίου βρίσκεται στη Γενεύη.
Οι ανησυχίες αυτές βρίσκονται στις δύο πρώτες θέσεις του καταλόγου με τις 10 κύριες τάσεις που αναμένουν για το 2015 αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις στον κόσμο και ερωτήθηκαν από το Φόρουμ.
Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ οργανώνει κάθε χρόνο τον Ιανουάριο το Φόρουμ του Νταβός, το ετήσιο ραντεβού της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ.
Συνολικά 1.800 ειδικοί του Φόρουμ ερωτήθηκαν σχετικά με τις ανησυχίες των ηγετών για τους 12 με 18 επόμενους μήνες.
Πέρυσι οι δύο κύριες ανησυχίες των ηγετών ήταν οι εντάσεις στη Συρία και τη Βόρεια Αφρική, καθώς και το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών.
«Η σημασία που αποδίδεται στην ανισότητα και την ανεργία», που είναι πρώτες στον φετινό κατάλογο, «δείχνει πως αυτές οι ανησυχίες επιδεινώθηκαν σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια», αναφέρει το Φόρουμ.
Οι ειδικοί αναφέρουν επίσης πως δύο τάσεις έκαναν την εμφάνισή τους σ” αυτή την ετήσια μελέτη για πρώτη φορά αφότου άρχισε, το 2010. Πρόκειται για την ενίσχυση του γεωστρατηγικού ανταγωνισμού (4η θέση), όπως οι αυξανόμενες εντάσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία, και την άνοδο του εθνικισμού (8η θέση).
Εξάλλου η έλλειψη ηγεσίας πρόκειται να επιδεινωθεί το 2015, σύμφωνα μ” αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις. Τοποθετούν την ανησυχία αυτή στην 3η θέση, από την 7η στην οποία βρισκόταν το 2014.
Αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις ανησυχούν επίσης σχετικά με το περιβάλλον.
Έτσι η επιδείνωση της ρύπανσης στις αναπτυσσόμενες χώρες βρίσκεται στην 6η θέση, ακριβώς μπροστά από τον πολλαπλασιασμό των ακραίων μετεωρολογικών φαινομένων.
Ο φόβος της λειψυδρίας βρίσκεται στην 9η θέση, μπροστά από την αυξημένη σημασία της υγείας για την οικονομία, κάτι που καταδεικνύει «τη σχέση ανάμεσα σ” έναν πληθυσμό με καλή υγεία και μια υγιή οικονομία».
Το σημείο αυτό υπογραμμίζει την ανησυχία για τις λοιμώδεις νόσους, σύμφωνα με το Φόρουμ, σ” ένα πλαίσιο παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης η οποία συνδέεται με την επιδημία του ιού Έμπολα.
Το Φόρουμ κατέταξε επίσης αυτές τις τάσεις για το 2015 αναλόγως γεωγραφικής περιοχής.
Στην Ευρώπη, τα πρόσωπα που λαμβάνουν τις αποφάσεις θέτουν επικεφαλής των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν για το 2015 την ενθάρρυνση της οικονομικής ανάπτυξης και της καινοτομίας, την ανεργία των νέων και τις σχέσεις ΕΕ-Ρωσίας.
Στη Βόρεια Αμερική, αυτοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις έθεσαν επικεφαλής των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν για το 2015 τη μείωση των ανισοτήτων, τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις και την κλιματική αλλαγή.
Στην Ασία, οι προτεραιότητες αυτών που αποφασίζουν είναι οι γεωπoλιτικές εντάσεις, οι διαρθρωτικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις και η διαχείριση του αυξανόμενου εξαστισμού.
Στη Λατινική Αμερική, οι κύριες προκλήσεις είναι η διαφθορά, η εκπαίδευση και οι αυξανόμενες ανισότητες.
Στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, η επίμονη ανεργία των νέων, οι πολιτικές μεταβάσεις και οι κοινωνικές εντάσεις έρχονται επικεφαλής του καταλόγου με τις προκλήσεις του 2015.
Τέλος στην υποσαχάρια Αφρική η εκπαίδευση, η χρηστή διακυβέρνηση και οι υποδομές είναι οι κύριες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν αυτοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις. Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

«Τρίτος κόσμος» παντού

Δεν είναι μυστικό. Η ευημερία των λίγων βασίζεται στην αρπαγή. Ίσως είναι δύσκολο να το αντιληφθούμε κοιτώντας τη προσωπική μας ανέχεια και να τη συσχετίσουμε με την υποτιμημένη εργασιακή μας δύναμη, η οποία δημιουργεί, τελικά, τον πλούτο. Παραδόξως είναι ευκολότερο να δούμε τη «μεγάλη εικόνα». Ίσως έτσι καταλάβουμε τι μας... ξημέρωσε, τι μας συμβαίνει και κυρίως τι πρόκειται να μας συμβεί.
Εμείς οι... πρώην «τυχεροί» «δυτικοί», Ευρωπαίοι και Βορειοαμερικάνοι, φωνάζουμε – δικαίως - για την επίθεση που δέχονται τα εργασιακά «κεκτημένα» μας. Κάποιοι άλλοι, περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους του πλανήτη, δεν έχουν καν τη δύναμη να φωνάξουν, γιατί, στην κυριολεξία, δεν έχουν να φάνε...
Μιλώντας για Δυτικοευρωπαίους και Αμερικανούς δύο στοιχεία είναι χαρακτηριστικά και απαντούν σε τι κόσμο (δημοκρατικό και... ελεύθερο) ζούμε.

● Πρώτον, στην Αμερική, ένας στους επτά κατοίκους τρέφεται με κουπόνι από την πρόνοια!!!

● Στη Γερμανία 7,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι ζουν με μισθό μέχρι 400 ευρώ!!!

Αν, λοιπόν, στις μητροπόλεις του καπιταλισμού «έτσι είναι η ζωή», φανταστείτε πως τι πρόκειται να συμβεί στην περιφέρεια, σε χώρες (τελευταίους τροχούς) σαν την Ελλάδα!!!

Υπάρχουν και χειρότερα
Προφανώς υπάρχουν χειρότερα, πολύ χειρότερα. Απλώς, μέσα στην καταναλωτική (και με δανεικά) ευημερία μας, ούτε που δίναμε σημασία. Η δυστυχία, ωστόσο, του κόσμου (δισεκατομμυρίων ανθρώπων, χωρών ολόκληρων) μας αφορά πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε. Μας αφορά γιατί προσφέρει μια παραστατική και πραγματική εικόνα του κόσμου που ζούμε...
Στοιχείο πρώτο: Ο Μπαν Κι- Μουν, γ.γ. του ΟΗΕ, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε το 2008, έκανε λόγο για «το νέο πρόσωπο της παγκόσμιας φτώχειας». Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε, εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι του πλανήτη πεινούν και υποσιτίζονται μέχρι θανάτου.
Το τελευταίο εξάμηνο του 2008 οι τιμές των βασικών διατροφικών προϊόντων, όπως το σιτάρι, το ρύζι και το καλαμπόκι, αυξήθηκαν κατά 50%. Ο γ.γ. του ΟΗΕ έκανε έκκληση για την εξεύρεση 500 εκατ. δολαρίων προκειμένου να στηριχθεί το επισιτιστικό πρόγραμμα του οργανισμού.
Σύμφωνα με τα στοιχεία των υπηρεσιών του ΟΗΕ, κάθε μέρα στον πλανήτη πεθαίνουν 100.000 άνθρωποι από πείνα. Επίσης, σύμφωνα με τον FAO (οργάνωση του ΟΗΕ για την διατροφή και τη γεωργία), 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε συνθήκες «έσχατης πείνας», δηλαδή λαμβάνουν καθημερινά μέχρι 300 θερμίδες τη μέρα, από τις 2.700 που είναι απαραίτητες.
Λόγω αυτών και άλλων παρεμφερών προβλημάτων, κάθε 7 δευτερόλεπτα στον πλανήτη πεθαίνει ένα παιδί. Δέκα νεκρά παιδιά το λεπτό, γιατί δεν έχουν να φάνε!

Στοιχείο δεύτερο: Σύμφωνα με τα κατά καιρούς δημοσιεύματα το ποσό που είναι κατατεθειμένο από μια ντουζίνα Κροίσους του πλανήτη σε διάφορους οφ-σορ λογαριασμούς ανά τον κόσμο υπολογίζεται στα 12 τρισ. δολάρια. Προσοχή: Μιλάμε μόνο για προσωπικές περιουσίες, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα κεφάλαια των πολυεθνικών και λοιπών επιχειρήσεων.
Επίσης σύμφωνα με στοιχεία υπηρεσιών του ΟΗΕ, οι 200 μεγαλύτερες ιδιωτικές περιουσίες αντιστοιχούν στα εισοδήματα 2,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, δηλαδή στο 47% του συνολικού πληθυσμού του πλανήτη.
Συσχετισμός: Έχουν κάποια σχέση οι δύο παραπάνω πληροφορίες; Μεγάλη. Κατ' αρχήν, όμως, ένας λογιστικός συσχετισμός: Αυτά τα χρήματα, τα 12 τρισ. δολάρια των προσωπικών καταθέσεων μιας χούφτας ανθρώπων, είναι αρκετά για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του υποσιτισμού σε όλο τον κόσμο για τα επόμενα... 400 χρόνια!
Για να δούμε τώρα γιατί λιμοκτονεί ο πλανήτης και γιατί απαιτούνται οι «φιλανθρωπικές» παρεμβάσεις του ΟΗΕ; Δύο παραδείγματα από την Αφρική δίνουν την απάντηση.
Ο νόμος των πολυεθνικών: Οι φτωχότερες χώρες της Αφρικής, λοιπόν, δεν παράγουν για να καλύπτουν τις ανάγκες των πληθυσμών τους σε αγαθά, αλλά για να τροφοδοτούν σε προϊόντα τις πολυεθνικές των τροφίμων.
Είναι ενδεικτικό: Όταν τα εκατομμύρια των κατοίκων της Αιθιοπίας βρέθηκαν αντιμέτωπα με τον μεγάλο λιμό στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η χώρα εξακολουθούσε να τροφοδοτεί με 180.000 τόνους καφέ τις πολυεθνικές του κλάδου.
Τα εύφορα εδάφη της χώρας, που θα μπορούσαν να σπαρούν με σιτάρι ή καλαμπόκι για να τραφεί ο πληθυσμός, συνέχισαν να παράγουν καφέ, που σε ποσοστό σχεδόν 100% πηγαίνει στις πολυεθνικές που καβουρντίζουν τον καφέ και τον πωλούν στα σούπερ μάρκετ του «πολιτισμένου» μας κόσμου.
Για ένα φλιτζάνι καφέ που στοιχίζει στη Δύση 3 ευρώ, χρειάζονται 5 γραμμάρια καβουρντισμένου καφέ. Από ένα κιλό καφέ, δηλαδή, παράγονται διακόσια φλιτζάνια, που αποφέρουν στους πωλητές της Δύσης εξακόσια ευρώ.
Θα έλεγε, δηλαδή, κανείς ότι αυτοί τουλάχιστον που ζουν στην Αιθιοπία παράγοντας καφέ επιβιώνουν καλύτερα από τους συμπατριώτες τους που λιμοκτονούν. Ούτε γι' αστείο. Οι Αιθίοπες παραγωγοί πουλάνε το προϊόν τους στην πολυεθνική για 1 ευρώ το κιλό, που σημαίνει ότι εισπράττουν μόλις το 0,2% της αξίας του επεξεργασμένου καφέ. Δηλαδή, από τα 600 ευρώ κέρδους, τους αναλογούν τα 1,2 ευρώ...
Παράδειγμα απορρύθμισης: Στην Άκρα, πρωτεύουσα της Γκάνας, χώρας 20 περίπου εκατομμυρίων κατοίκων, οι πιτσιρικάδες στα φανάρια δεν πουλάνε χαρτομάντιλα. Πουλάνε... κοτόπουλα. Δεν πρόκειται για εύκολη δουλειά. Για να εξασφαλιστεί το νοίκι της μέρας, πρέπει κανείς να πουλήσει 10 κοτόπουλα.
Πρόκειται για κοτόπουλα της εγχώριας παραγωγής. Αλλά έχουν ένα πρόβλημα. Δεν μπορούν να ανταγωνιστούν στην τιμή τα κατεψυγμένα τεμάχια κοτόπουλου που βρίσκονται στα σούπερ μάρκετ και έρχονται από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. «Αυτοί είναι οι νόμοι της αγοράς», θα έλεγαν οι κυνικοί. Ας δούμε, όμως, ποιοι είναι αυτοί οι «νόμοι» και πώς μπορούν να αποδεκατίσουν μια οικονομία.
Στην Γκάνα, λοιπόν, υπήρχε μια πλούσια πτηνοτροφία με 400.000 μικρά ορνιθοτροφεία, που κάλυπταν το σύνολο των εσωτερικών αναγκών. Τα τελευταία χρόνια, όμως, άρχισαν να εισάγονται από τη Δύση μεγάλες ποσότητες κατεψυγμένων τεμαχίων κοτόπουλου, με συνέπεια, ενώ το 1992 η ντόπια παραγωγή κάλυπτε το 95% της εγχώριας αγοράς, σήμερα να καλύπτει περίπου το 10%.
Μέσα σε μια δεκαετία κατέρρευσε ένας ολόκληρος τομέας παραγωγής μιας χώρας πολλαπλασιάζοντας τα οικονομικά της προβλήματα.
Αλλά πώς έγινε αυτό; Απλό: Τα κοτόπουλα φτάνουν τόσο φτηνά στην Γκάνα από την Ευρώπη, γιατί ένα μέρος του κόστους παραγωγής τους επιδοτείται μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ), αλλά αυτό που στον κόσμο του ελεύθερου – υποτίθεται – ανταγωνισμού για τους Ευρωπαίους επιτρέπεται, στις κυβερνήσεις της Γκάνα η σκέψη και μόνο να προστατέψουν την εγχώρια παραγωγή της, επιβάλλοντας δασμούς στις εισαγωγές κοτόπουλου, απαγορεύτηκε διά ροπάλου από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ.
Τι απέμεινε, λοιπόν, στην Γκάνα με τις 400.000 πτηνοτροφικές μονάδες; Έχει απομείνει μία όλη κι όλη επιχείρηση. Λεπτομέρεια: Κι αυτή, η μία, ελέγχεται από αμερικανικό «παγκόσμιο γίγαντα» του κλάδου...
Νομίζετε ότι τα παραπάνω δεν αφορούν εμάς, τους κατοίκους της (πρώην) ισχυρής Ελλάδας;

Πηγή: topontiki.gr - Του Δημήτρη Μυ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ελλάδα 2014: από την κοινωνία του 25-(50)-25 σε μια κοινωνία του 75-25;

Με λίγους μήνες διαφορά μια Ευρωπαϊκή υπηρεσία, το Ευρωβαρόμετρο και μια Ελληνική, το Γραφείο προϋπολογισμού του κράτους, δημοσιεύουν συμβατά ευρήματα για την φτώχεια και την περιθωριοποίηση στον Ελληνικό πληθυσμό, τα οποία συνηγορούν στο γεγονός ότι η κοινωνία μας παγιώνεται σταθερά και βίαια ως μια κοινωνία του 25-(50)-25.
Υπάρχει λοιπόν ένα ποσοστό που φτάνει το 25% και καταγράφεται στις έρευνες ως «ασφαλές» και «ικανοποιημένο». Για παράδειγμα, στο τελευταίο ευρωβαρόμετρο «Άνοιξη 2014», περιελάμβανε τους ικανοποιημένους επαγγελματικά, αυτούς που αισθάνονται ότι δεν διατρέχουν κίνδυνο φτώχειας και φυσικά αυτούς που πιστεύουν ότι η χώρα κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Είναι ευνόητο ότι στον σκληρό πυρήνα αυτού του 25% ανήκουν οι οικονομικές ελίτ, οι πολιτικοί κυβερνώντες, τα στελέχη κρατικοδίαιτων ΜΜΕ, υψηλόμισθοι κρατικού και ιδιωτικού τομέα, κρατικοί υπάλληλοι κλπ.
Το υπόλοιπο 75% της Ελληνικής κοινωνίας φαίνεται να διακρίνεται σε δύο τμήματα, τα οποία φωτίζονται με συμβατά στοιχεία, τόσο από το τελευταίο ευρωβαρόμετρο όσο και από την πρόσφατη έκθεση του Γραφείου προϋπολογισμού του κράτους.
Στην έκθεση αναφέρεται ότι το 23,1% του πληθυσμού ζει κάτω από το χρηματικό όριο της σχετικής φτώχειας, που για το 2013 ήταν 432 ευρώ το μήνα για ένα άτομο και 908 ευρώ για μια τετραμελή οικογένεια, ενώ ένα άλλο 35,1% του πληθυσμού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας λόγω υλικών στερήσεων και ανεργίας. Δηλαδή, συνολικά, ένα ποσοστό 58,2% του ελληνικού πληθυσμού τελεί υπό το κράτος ή την απειλή της φτώχειας. Αντίστοιχα, από την τελευταία έρευνα της κοινής γνώμης του ευρωβαρόμετρου προέκυψε ότι το 56% του πληθυσμού αισθάνεται ότι διατρέχει κίνδυνο φτώχειας, επιβεβαιώνοντας τα ευρήματα της έκθεσης του Γραφείου προϋπολογισμού, και προσθέτοντας ότι ένα επιπλέον 19% δηλώνει αβεβαιότητα σχετικά με το αν μπορεί να βρεθεί σε κατάσταση φτώχειας. Δηλαδή, συνολικά, ένα ποσοστό 75% του ελληνικού πληθυσμού βιώνει ή αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο της φτώχειας για τον εαυτό του.
Στην πραγματικότητα το ευρωβαρόμετρο «φωτογράφισε» αθροιστικά το υπόλοιπο 75% του ελληνικού πληθυσμού.
Αυτό το 75% κουβαλάει σήμερα μέσα του ένα ποσοστό περίπου 25% εξαθλιωμένων συνανθρώπων μας και ένα ποσοστό 50%, δηλαδή τον μισό πληθυσμό της χώρας, ο οποίος στο μεγαλύτερο του μέρος, περίπου 35%, βρίσκεται ήδη σε κατάσταση σοβαρής ένδειας και βιώνει καθημερινά την απειλή της φτώχειας.
Επίσης, σε αυτό το 50%, ένα ποσοστό τουλάχιστον 15%, το οποίο περιέχεται στο εύρημα του 19% του ευρωβαρόμετρου, παραδέχεται την αβεβαιότητα της οικονομικής του προοπτικής και μπορεί να βρίσκεται ήδη κοντά στο μεταίχμιο της εξαθλίωσης, εκφράζοντας ενδεχομένως την πλειονότητα των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα και των ελεύθερων επαγγελματιών. Η τελευταία εκτίμηση είναι σύμφωνη και με τα πρόσφατα στοιχεία για τις αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα και τις οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία των αυτοαπασχολουμένων.
Στην πραγματικότητα, αυτό το 50%, αναπαριστά τα απομεινάρια της μεσαίας τάξης ανάμεσα στα δύο οικονομικά άκρα, που είναι ούτως ή άλλως απαράδεκτα και ως ποσοστά και για το οικονομικό χάος που τα χωρίζει. Αυτό το 50% δεν συνιστά πλέον μεσαία τάξη, ούτε σαν οικονομική κατάσταση και προοπτική, ούτε σαν πολιτική παρουσία. Μήτε δείχνει να έχει την δυναμική και την ωριμότητα να πάρει πρωτοβουλίες για τα συμφέροντά της. Για αυτό και περιγράφεται σαν 50 σε παρένθεση.
Όσο η Ελληνική μεσαία τάξη ανέχεται την εξόντωσή της τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες ώστε αυτό το εύθραυστο 25-(50)-25 να οδεύσει προς μια κοινωνία του 75-25 ή με απλά λόγια προς μια ολιγαρχικού τύπου δημοκρατία, όπου θα κυριαρχεί η οικονομική ανισότητα και θα καταστέλλονται οι κοινωνικές αντιδράσεις.

Δ. Τρικεριώτης Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Άνοιξε η εισοδηματική ανισότητα στην κρίση: Οι φτωχοί χάνουν περισσότερα από τους πλούσιους

Μεγαλύτερη πίεση έχουν δεχτεί τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού στην Ελλάδα απ’ ό,τι τα πλουσιότερα κατά τη διάρκεια της κρίσης, σύμφωνα με ειδική μελέτη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) σχετικά με τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων.
Όπως δημοσιεύει η «Καθημερινή», από τα στοιχεία του Οργανισμού προκύπτει ότι το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των ελληνικών νοικοκυριών το 2011 σε σχέση με το 2010 μειώθηκε συνολικά κατά 20%. Ωστόσο, έχει μεγάλο ενδιαφέρον το γεγονός ότι μέσα σ’ ένα χρόνο το φτωχότερο 10% του πληθυσμού έχασε περίπου το 33% του εισοδήματός του, όταν το πλουσιότερο 10% της ελληνικής κοινωνίας απώλεσε σχεδόν το 13% του εισοδήματός του. Μάλιστα, η εισοδηματική ανισότητα στην Ελλάδα διευρύνθηκε κατά 3% το 2011 σε σύγκριση με το 2010, όταν στο σύνολο των χωρών του ΟΟΣΑ παρέμεινε στάσιμη.
Αξίζει, δε, να σημειωθεί ότι το 2010 σε σχέση με το 2009 το φτωχότερο κομμάτι του πληθυσμού κατέγραψε απώλειες της τάξης του 28%, ενώ το πλουσιότερο μέρος μόλις περίπου 3%.
Την πρώτη χρονιά που βίωσε την ύφεση η Ελλάδα, δηλαδή το 2008, το 10% του φτωχότερου πληθυσμού είχε δει το εισόδημά του να αυξάνεται κατά σχεδόν 12% σε σχέση με το 2007 και το 10% του πλουσιότερου πληθυσμού να μειώνεται κατά περίπου 15%. Αντιθέτως, το 2009 έναντι του 2008 και οι δύο πληθυσμιακές κατηγορίες κατέγραψαν αύξηση του εισοδήματός τους κατά περίπου 5%.
Πέραν αυτών, ο ΟΟΣΑ εξετάζει κι άλλους δείκτες που καταδεικνύουν την πορεία των κοινωνικών ανισοτήτων και της φτώχειας. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μία εκ των χειρότερων θέσεων σε ό,τι αφορά την πτώση του διαθέσιμου εισοδήματος συνολικά το 2011 σε σχέση με το 2005. Υπολογίζοντας το εισόδημα σε σταθερές τιμές του 2005, το ποσοστό των ατόμων που το 2011 είχε εισόδημα μικρότερο από τον μέσο όρο του 2005 αυξήθηκε κατά 15%.
Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της αύξησης, να σημειωθεί ότι το αντίστοιχο ποσοστό σε Ιρλανδία και Ισπανία ήταν 8%. Παράλληλα, τόσο στην Ελλάδα όσο και στις υπόλοιπες χώρες του ΟΟΣΑ, ο Οργανισμός παρατηρεί ότι γενικότερα η τάση είναι να επιβαρύνονται περισσότερο οι νεαρές ηλικιακά ομάδες.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του, μάλιστα, το 2011 για πρώτη φορά από τότε που ο Οργανισμός ξεκίνησε να συγκεντρώνει στοιχεία, τα άτομα μεταξύ 66 και 75 ετών είχαν κατά 25% μικρότερο ποσοστό φτώχειας από τον μέσο όρο του πληθυσμού, καθώς και το μικρότερο ποσοστό σε σχέση με τις υπόλοιπες ηλικιακές ομάδες.

Πηγή: Καθημερινή Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Θερίζουν φτώχεια και ανισότητες στην Ελλάδα

Η Ελλάδα είναι η τελευταία Σοβιετική Δημοκρατία; Η χώρα των βολεμένων εργαζομένων και συνταξιούχων που με τα προνόμια τους προκάλεσαν την δημοσιονομική κρίση; Μήπως τα τελευταία χρόνια τα μέτρα του Μνημονίου ήρθαν να «ισιώσουν την βέργα», περιορίζοντας τις υπερβολές;
Ή, μήπως, τα βάρη της λιτότητας κατανεμήθηκαν ισότιμα μεταξύ όλων των εισοδηματικών κατηγοριών αφήνοντας στο απυρόβλητο τα πιο φτωχά στρώματα, όπως υποσχόταν το πρώτο Μνημόνιο πριν από τέσσερα χρόνια;
Μια ματιά σε ορισμένα στατιστικά στοιχεία που εκδόθηκαν πρόσφατα αρκεί για να αποδειχθεί ότι όλες αυτές οι χιλιοεπαναλαμβανόμενες κοινοτοπίες που λέγονταν χωρίς ποτέ να αποδειχθούν, μόνο και μόνο για να δώσουν υπόσταση και σοβαρότητα στη ρήση του Πάγκαλου «μαζί τα φάγαμε», ήταν το προπέτασμα καπνού για να καλλιεργηθεί η συλλογική ενοχή. Ήταν ο ψυχολογικός πόλεμος που προηγείται κάθε καλά οργανωμένης επίθεσης, είτε διεξάγεται στα πεδία των μαχών είτε στο κοινωνικό μέτωπο όπως συμβαίνει στην Ελλάδα από το 2010, χωρίς διάλλειμα.

Διάκριση της ντροπής
Η Ελλάδα έχει το θλιβερό προνόμιο να περιλαμβάνεται στην λίστα των δέκα χωρών του ανεπτυγμένου κόσμου με την πιο άνιση κατανομή εισοδήματος. Τα νούμερα μάλιστα (προερχόμενα από τον ΟΟΣΑ όπως τα επεξεργάστηκε ο διαδικτυακός τόπος 247wallst.com) αφορούν στο 2010, στην υποτιθέμενη εποχή της ευημερίας. Το μέγεθος είναι ο λεγόμενος δείκτης Gini που περιγράφει πόσο αποκλίνει μια οικονομία από την πλήρη ισότητα. Οι τιμές που λαμβάνει αυτή η μεταβλητή ξεκινούν από 0, που είναι η τέλεια ισότητα, και φτάνουν μέχρι 1, που είναι η απόλυτη ανισότητα, το ιδεώδες κάθε νεοφιλελεύθερου. Η χώρα με την καλύτερη βαθμολογία, που πλησίαζε όσο καμία άλλη στην τέλεια ισότητα είναι η Ισλανδία! Η μικρή νησιώτικη χώρα που κήρυξε παύση πληρωμών, ανέτρεψε τις κυβερνήσεις των υποτελών, ψήφισε νέο σύνταγμα, εθνικοποίησε το χρεοκοπημένο πιστωτικό της σύστημα και εδώ και χρόνια απολαμβάνει δημοσιονομικό πλεόνασμα, υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, χαμηλή ανεργία και, το …σημαντικότερο, διεθνούς σεβασμού! Η Ισλανδία λοιπόν είναι η χώρα με τις λιγότερες ανισότητες.
Στην άλλη άκρη της κλίμακας, των κρατών με τις μεγαλύτερες ανισότητες, βρίσκονται τρεις ομάδες χωρών, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται οι 8 από τις 10 χώρες με τις μεγαλύτερες ανισότητες: Πρώτη είναι η ομάδα που εφαρμόστηκε μέχρι τέλους ο πιο κτηνώδης νεοφιλελευθερισμός (Χιλή, ΗΠΑ, Αγγλία). Δεύτερη είναι η ομάδα των χωρών που πέρασαν από κρίση χρέους και το καμίνι του ΔΝΤ (Μεξικό, Τουρκία) και τρίτη είναι η ομάδα του ευρωπαϊκού Νότου, που ήταν ανέκαθεν η δεύτερη ταχύτητα της ευρωζώνης και στη συνέχεια εξελίχθηκε στο πειραματόζωα των ευρωπαϊκών προγραμμάτων διαρθρωτικής προσαρμογής (Πορτογαλία, Ισπανία και Ελλάδα).
Συγκεκριμένα, ο δείκτης Gini στη Χιλή το 2010, κι αφού μάλιστα πέρασαν 20 χρόνια από την πτώση της νεοφιλελεύθερης χούντας του στρατηγού Πινοτσέτ κατά τη διάρκεια των οποίων χρόνων κατά βάση κυβερνούσαν κεντροαριστερές κυβερνήσεις, ήταν 0,501. Η Χιλή πειραματόζωο της Σχολής του Σικάγου κρατάει τα σκήπτρα παγκοσμίως στις εισοδηματικές ανισότητες. Στη δεύτερη θέση της λίστας με τις ανισότητες είναι το Μεξικό (0,466), όπου ξέσπασε η πρώτη κρίση χρέους τη δεκαετία του 1980 κι εφαρμόστηκε ένα από τα πιο σκληρά και παρατεταμένα χρονικά διαρθρωτικά προγράμματα του ΔΝΤ. Ακολουθούν η Τουρκία (0,411) τακτικός πελάτης κι αυτή του ΔΝΤ, οι ΗΠΑ (0,38) κοιτίδα της Συναίνεσης της Ουάσινγκτον όπως αποκαλείται ο νεοφιλελευθερισμός στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, το στρατιωτικοποιημένο Ισραήλ (0,376), η Πορτογαλία (0,344) που ανέκαθεν βρισκόταν στο ναδίρ όλων των κοινωνικών δεικτών στην ΕΕ, η Αγγλία (0,341) παρότι μάλιστα με το ξέσπασμα της κρίσης, το 2008, αύξησε τις κοινωνικές δαπάνες και η Ισπανία (0,338) που είχε από τότε το ρεκόρ πανευρωπαϊκής ανεργίας. Τέλος στην 9η θέση των ανισοτήτων ήταν η «Ελλάδα της ευημερίας» και των «πλουσιοπάροχων κοινωνικών πολιτικών», που επικρίνεται πρώτα και κύρια από τη σημερινή ΝΔ, με τους αλλεπάλληλους μύδρους του Βορίδη εναντίον της οικονομικής πολιτικής του Κ. Καραμανλή να μην αποτελούν μόνο την εκδίκηση της ακροδεξιάς πτέρυγας, αλλά και ασύστολα ψεύδη. Πολιτική απάτη!

Στο δρόμο για τη Χιλή και το Μεξικό
Η ζοφερή συνέχεια μετά το 2010 (όπως απεικονίζεται στους δείκτες) μπορεί εύκολα να προβλεφθεί αν συγκρίνουμε τις κοινωνικές δαπάνες από χώρα σε χώρα. Στις χώρες πρότυπα του νεοφιλελευθερισμού, Χιλή και Μεξικό, ανέρχονταν στο 10,2% και 7,4% του ΑΕΠ. Στην Ελλάδα αντίθετα ήταν 27,4%. Σχετικά υψηλές, με βάση τη διεθνή σύγκριση, ήταν επίσης στην Πορτογαλία και την Ισπανία: 26,4% και 23,8%. Φυσικά το αν οι κοινωνικές δαπάνες είναι επί της ουσίας υψηλές ή μη αποδεικνύεται από την φτώχεια και τις ανισότητες. Αν υπάρχουν ανισότητες όπως βεβαιωμένα πλέον υπάρχουν στην Ελλάδα, τότε οι κοινωνικές δαπάνες χρήζουν αύξησης. Είναι χαμηλές. Η συζήτηση για την δυνατότητα βελτίωσης της αποτελεσματικότητας τους είναι αστεία (κι επίσης προσχηματική, καθώς στοχεύει να τις στιγματίσει ως κυψέλη διαφθοράς ή ανορθολογικής κατανομής πόρων) αν σκεφτούμε σε τι πραγματικά αντιστοιχεί: μετακίνηση κονδυλίων από νοσοκομεία σε συντάξεις ή από επιδόματα ανεργίας σε επιδόματα μητρότητας… Δεδομένης ωστόσο της σημασίας που έχει αποδώσει η κυβέρνηση Σαμαρά στην μείωση των δαπανών και δη των κοινωνικών, ώστε να επιτευχθεί ακόμη κι αυτό το ψευδεπίγραφο πλεόνασμα, η εξέλιξη του δείκτη ανισοτήτων, από το 2010 μέχρι σήμερα, δεν παρουσιάζει καμιά έκπληξη. Θα αυξάνεται όσο θα μειώνονται οι κοινωνικές δαπάνες.
Αυτή ακριβώς η εύκολα προβλέψιμη δυναμική αποτυπώνεται στην τελευταία έκθεση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας για το έτος 2013, που αφορά τα εισοδήματα του 2011. Αναφέρει κατά λέξη: «Σε όρους ανισότητας η Ελλάδα βρίσκεται στις υψηλότερες θέσεις μεταξύ των χωρών της ΕΕ (συντελεστής Gini, Ελλάδα: 34,3, ΕΕ-28: 30,4) με εξαίρεση την Ισπανία (35,0), την Λετονία (35,9) και την Πορτογαλία (34,5). Επιπλέον το πλουσιότερο 20% των νοικοκυριών στη χώρα μας κατέχει 6,6 φορές μεγαλύτερο μερίδιο εισοδήματος απ’ ό,τι το φτωχότερο 20% (δείκτης S80/20), ενώ ο αντίστοιχος λόγος λαμβάνει τιμή 5,1 για το σύνολο των χωρών της ΕΕ-28. Πάντως τα τρία πρώτα έτη της τρέχουσας κρίσης για τα οποία υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία, οι ανωτέρω δείκτες ανισότητας (συντελεστής Gini και S80/20) διατηρήθηκαν σχεδόν σταθεροί το πρώτο έτος (εισοδήματα 2009), ενώ αυξήθηκαν συγκρατημένα το επόμενο έτος (2010 κατά 1,8% και 7,1% αντίστοιχα) και πιο σημαντικά το τελευταίο διαθέσιμο έτος (2011, κατά 2,4% και 10% αντίστοιχα)». Στη συνέχεια η έκθεση του διοικητή, που δεν μπορεί να κατηγορηθεί για λαϊκισμό, επιχειρεί μια καταγραφή των ομάδων που αντιμετωπίζουν υψηλό κίνδυνο φτώχειας: «Τα τελευταία έτη στην Ελλάδα η φτώχεια φαίνεται να μετατοπίζεται ταχύτατα από την ομάδα των ηλικιωμένων προς την ομάδα των νεότερων ζευγαριών με παιδιά, αλλά και προς τους νέους εργαζόμενους και κυρίως τους ανέργους». Καταλήγει δε στα εξής συμπεράσματα, τα οποία μάλιστα υπογραμμίζει: Το πρόβλημα της προστασίας των παιδιών και των ανέργων από τις χειρότερες συνέπειες της οικονομικής κρίσης θα πρέπει πλέον να αντιμετωπιστεί ως ένα από τα πιο επείγοντα ζητήματα δημόσιας πολιτικής στην Ελλάδα»!!!

Η μεγάλη ληστεία των Μνημονίων
Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι τα βάρη της κρίσης (αύξηση φορολογίας, μείωση μισθών, επιδομάτων και συντάξεων, απολύσεις, αύξηση του κόστους περίθαλψης, κ.α.) δεν κατανεμήθηκαν ομοιόμορφα. Εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, που ήταν ήδη σε δεινή θέση πριν το ξέσπασμα της κρίσης, κλήθηκαν από τις κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά να αναλάβουν σχεδόν αποκλειστικά το κόστος εξόδου, με αποτέλεσμα η κοινωνική συνοχή να έχει τιναχτεί στον αέρα κι ο κοινωνικός χάρτης πλέον να παραπέμπει σε αντιθέσεις που θυμίζουν τριτοκοσμική χώρα. Σε αυτό το εκρηκτικό έδαφος παροχές όπως το πρόσφατο μέρισμα δεν είναι παρά σταγόνα στον ωκεανό κι αδυνατούν ακόμη και να επουλώσουν τις βαθιές πληγές που άνοιξαν τα Μνημόνια, ενώ οι κυβερνητικές θριαμβολογίες για την έξοδο στις αγορές ή την ανάκαμψη στερούνται περιεχομένου για την πλειονότητα. Ανέξοδες μεγαλοστομίες που στόχο έχουν να κρύψουν την μεγάλη ληστεία που συντελέστηκε, με ευθύνη όλης της πολιτικής ελίτ της Ελλάδας!

Πηγή: http://leonidasvatikiotis.wordpress.com/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Αυτοί παιδί μου δεν

Αυτοί παιδί μου δεν νοιάζονται για σένα! Αυτοί και σένα και μένα μας βλέπουν μόνο σαν αριθμούς σε στατιστικές. Είναι σαν να μην υπάρχουμε! Τί ξέρουν αυτοί για το πώς ζούμε, για τις αγωνίες μας, για τις έγνοιες μας, για τα προβλήματά μας;
Αυτοί οι ίδιοι δεν είναι που φέσωσαν τη χώρα, που κατάκλεψαν το δημόσιο κορβανά; Αυτοί που τρώγανε με χρυσά κουτάλια πετώντας σκόπιμα τα αποφάγια τους κάτω από το τραπέζι, ψίχουλα για τους πληβείους, για να τους κάνουνε να νοιώθουν συνένοχοι! Και υπήρξαν σαφώς αρκετοί που στριμώχτηκαν κάτω από το τραπέζι για τα αποφάγια κι αυτοί χαμογελούσαν σαρδόνια, γιατί τους είχαν βάλει στο παιχνίδι, φθείροντας έτσι τη συνείδησή τους! Μαζί τα φάγαμε! Φαυλοκρατία, αμοραλισμός, ατομικισμός! Αυτό ήταν το μότο τους!
Αυτοί λοιπόν σήμερα παρουσιάζονται ως οι εγγυητές της εξόδου από την κρίση! Ναι, αυτοί και μόνο αυτοί μπορούν και θέλουν να σε σώσουν, να μας σώσουν για άλλη μια φορά! Ποιους κοροϊδεύουν!
Αυτοί παιδί μου δεν ξέρουν τί θα πει φτώχεια, δεν έχουν κάνει ποτέ φτωχοί. Πού να καταλάβουν πώς είναι να μη κλείνει μάτι όλη νύχτα ο πατέρας σου γιατί την επομένη δεν έχει να πληρώσει τη δόση του δανείου ή το νοίκι ! Πώς νιώθει όταν χάνει τη δουλειά του και μένει μετέωρος, πώς νιώθει όταν βλέπει πως πλησιάζει η ώρα της απόλυσής του και δεν μπορεί να κάνει τίποτα! Πώς μετρά η μάνα σου τα φραγκοδίφραγκα για το σούπερ μάρκετ, για το γάλα ή το ψωμί της οικογένειας ή για να βάλει βενζίνη! Σκασίλα τους αν δεν έχει μία για το γιατρό ή για τα φάρμακα ο άρρωστος συγγενής σου, αν κρυώνει, αν πεινά ο κολλητός σου. Σκασίλα τους αν δε βρίσκεις δουλειά, αν σε χαρτζιλικώνει ακόμα ο μπαμπάς ή ακόμα χειρότερα ο παππούς, αν δε μπορείς να χαρείς τα νιάτα σου, αν μένεις ακόμα με τους δικούς σου κοτζάμ άντρας ή κοπέλα, αν απελπίζεσαι, αν ξενιτεύεσαι. Τα δικά τους παιδιά έχουν και παρόν και μέλλον. Εσένα θα σκεφτούν τώρα;
Περπατάς στο δρόμο και είσαι σαν χαμένος, ούτε ευρώ στην τσέπη, έστω για ένα καφέ με τα φιλαράκια σου, ούτε διάθεση να μιλήσεις, να χαρείς έστω τη σημερινή λιακάδα, εκεί σε κατάντησαν! Πώς, με τί καρδιά να το συναισθανθούν αυτό που νιώθεις; Δεν ξέρουν να κατανοούν αυτοί παιδί μου. Χαμένη-ος στις σκέψεις σου και στις ανασφάλειές σου βλέπεις τη ζωή να περνάει δίπλα σου και δεν μπορείς ούτε να την ακουμπήσεις! “Ε, καλημέρα ζωή, πες μου ένα γεια, είμαι κι εγώ εδώ, είμαι κι εγώ παιδί σου”! Αυτοί παιδί μου δεν καταλαβαίνουν από τέτοια, γιατί δεν ένιωσαν ποτέ τους έτσι, γιατί στον δικό τους “κόσμο” δεν ξέρουν τι θα πει ζόρι.
Παντού, στο σπίτι, στο σχολειό, στη γειτονιά βλέπεις ανθρώπους να παλεύουν να τα βγάλουν πέρα, μέρα τη μέρα, μήνα το μήνα, για μακροπρόθεσμα σχέδια ούτε λόγος. Κι εσύ που είσαι νέος και βράζει το αίμα σου, που από τη φύση σου είσαι πιο βιαστικός, που θέλεις να ονειρευτείς, να σχεδιάσεις το μέλλον σου; Δεν σου το επιτρέπουν οι συνθήκες! Σχεδιάζουν για σένα ένα μέλλον ζοφερό, δε σε θέλουν σπουδαγμένο, να σε στριμώξουν θέλουν σε σχολεία δεύτερης κατηγορίας, σε άμισθη μαθητεία, ημιμαθή και εύκολο θύμα στο σκλαβοπάζαρο της αγοράς που θεοποιούν, αλλά και υπηρετούν. Άβουλο και αδύναμο σε θέλουν και πάνω απ’ όλα σιωπηλό, ακόμα καλύτερα αδιάφορο, κοινωνικά νεκρό. Γιατί παιδί μου η αδιαφορία είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Μην απογοητεύεσαι, μην αδιαφορείς, μη κλαψουρίσεις ποτέ, μα ποτέ στη ζωή σου. Μην αποδεχτείς το ρόλο του άβουλου, αθώου θύματος, δεν σου ταιριάζει! Θύμωσε για την αδικία, αλλά μην απαιτείς από αυτούς να σε καταλάβουν! Είπαμε δεν καταλαβαίνουν παιδί μου αυτοί! Αυτοί είναι ταγμένοι αλλού, δεν θα σ’ ακούσουν!
Ήρθε όμως η ώρα να την “ακούσουν” ! Γύρνα τους την πλάτη αμετάκλητα και χαμογέλα, γιατί αυτό ταιριάζει στα χρόνια σου και στην αξιοπρέπειά σου. Μη τους φοβηθείς! Χαμογέλα, αμφισβήτησε, κρίνε και διεκδίκησε παρέα με τους δικούς σου τους ανθρώπους. Γιατί για τη δική σου ζωή πρόκειται! Γιατί όπως λέει κι ο ποιητής (Μ. Γκανάς, Άψινθος):
Αυτοί παιδί μου δεν δεν σου χαρίζουν ούτε τη νύστα τους όλο δεν και δεν και δέντρο δεν φύτεψαν τα χέρια τους δεν χάιδεψαν σκυλί γατί πουλάκι πληγωμένο γυναίκα άσχημη και στερημένη
αυτοί παιδί μου δεν δεν δίνουν τ' Αγγέλου τους νερό δεν άκουσαν ποτέ ανάκουστο κιλαϊδισμό και λιποθυμισμένο
δεν έπιασαν με τα ρουθούνια τους το άοσμο άνθος του θανάτου δεν είδαν -κατάργησαν τα μάτια τους- μια πιπεριά να γίνεται λιμπελούλα
αυτοί παιδί μου δεν δεν ξέρουν δεν αγαπούν ξέρουνε μόνο ν' απαιτούν περισσότερα περισσότερα περισσότερα περί...που έτσι γράφεται το μέλλον μας.

Πηγή:http://www.alfavita.gr - Τζένη Σιούτη Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ανισότητες στη παγκόσμια κατανομή του πλούτου

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η Ελλάδα στην τέταρτη χειρότερη θέση της Ευρώπης στην «οικονομική ανισότητα» των πολιτών

Διευρύνεται συνεχώς το χάσμα μεταξύ του πιο πλούσιου και του πιο φτωχού πληθυσμού της χώρας, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να κατέχει πλέον μια από τις χειρότερες θέσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο όσον αφορά την «οικονομική ανισότητα» των πολιτών.
Με βάση τα στοιχεία του 2012 (εισοδήματα 2011), που δημοσιοποίησε τη Δευτέρα η ΕΛΣΤΑΤ για την «οικονομική ανισότητα» στην Ελλάδα, το μερίδιο του εισοδήματος του πλουσιότερου 20% του πληθυσμού είναι 6,6 φορές μεγαλύτερο από το μερίδιο του εισοδήματος του φτωχότερου 20% του πληθυσμού.
Το άνοιγμα της «ψαλίδας» μεταξύ των πλουσιότερων και των φτωχότερων, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι το 2010 (εισοδήματα 2009) ήταν 5,6. Επίσης, το 25% των νοικοκυριών με το χαμηλότερο εισόδημα κατέχει το 8,7% του συνολικού εθνικού εισοδήματος (το 2011 κατείχε το 9,4%), ενώ τα νοικοκυριά με το υψηλότερο εισόδημα κατέχουν το 47% του συνολικού εθνικού εισοδήματος.
Παράλληλα, η οικονομική ανισότητα για τα άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω εκτιμάται στο 4,5 (στο ίδιο επίπεδο με το 2011), ενώ για τα άτομα κάτω των 65 ετών αυξήθηκε στο 7,4 από 6,3 το 2011.
Η ΕΛΣΤΑΤ χρησιμοποίησε στη συγκεκριμένη έρευνα τον δείκτη κατανομής εισοδήματος (S80/S20) σε πεντημόρια εισοδήματος. Ο εν λόγω δείκτης αναφέρεται στο μερίδιο του ισοδύναμου διαθέσιμου εισοδήματος του «πλουσιότερου» 20% του πληθυσμού προς το ανάλογο εισόδημα του «φτωχότερου» 20% του πληθυσμού και επηρεάζεται από τις ακραίες τιμές της κατανομής του εισοδήματος, δηλαδή στο πλουσιότερο και στο φτωχότερο τμήμα του πληθυσμού.
Εκτός, όμως, από τον συγκεκριμένο δείκτη, η ΕΛΣΤΑΤ χρησιμοποίησε και τον δείκτη άνισης κατανομής εισοδήματος (συντελεστής GINI). Το 2012, ο συντελεστής αυτής κυμάνθηκε σε 34,3%. Όπως εξηγεί η ΕΛΣΤΑΤ, εάν ληφθούν 2 τυχαία άτομα του πληθυσμού (πλουσιότερος και φτωχότερος), αναμένεται ότι το εισόδημά τους θα διαφέρει κατά 34,3% του μέσου εισοδήματος.
Χαρακτηριστικό, με βάση τον GINI, της διεύρυνσης της οικονομικής ανισότητας, είναι ότι αυτός αυξήθηκε το 2012 κατά 0,7 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2011, κατά 1,4 μονάδες σε σχέση με το 2010 (32,9%) και κατά 0,9 μονάδες σε σύγκριση με το 2008 (33,4%).
Με βάση τον πίνακα που κατάρτισε η ΕΛΣΤΑΤ, σύμφωνα με τον δείκτη κατανομής εισοδήματος (S80/S20), «πρωταθλήτρια» οικονομικής ανισότητας είναι η Ισπανία (7,2), με την Ελλάδα (6,6) να βρίσκεται στη 2η θέση μεταξύ των εξεταζόμενων ευρωπαϊκών χωρών. Η Νορβηγία είναι η χώρα με την πιο μικρή εισοδηματική ανισότητα (3,2). Με βάση τον συντελεστή GINI, η Ελλάδα βρίσκεται στην 4η χειρότερη θέση πανευρωπαϊκά (στη χειρότερη θέση είναι η Λετονία με 35,9% και στην καλύτερη είναι η Νορβηγία με 22,6% το 2012).

Πηγή: Εφημερίδα Τα Νέα Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....