Παραμύθι με διδακτικό τέλος και θαυμαστικό

Αναρωτιέμαι, όταν τόσοι άνεµοι σφυρίζουν εφιαλτικά γύρω µας, πώς εµείς µπορούµε να αισθανθούµε ασφαλείς; Είναι νόµιµο, πιθανόν θεµιτό και ηθικό, αλλά είναι εφικτό; Μπορεί να ασφαλίζεις την περιουσία σου, τα πολύτιµα υπάρχοντά σου και τη ζωή σου µαζί µε τις σκέψεις σε σίγουρες -ή έτσι δείχνουν- κατασκευές.
Μπορεί να χτίζεις πέτρινους ανθεκτικούς τοίχους, σαν εκείνο το παραµύθι µε τα τρία γουρουνάκια, όπου το τρίτο και πιο φρόνιµο κοπιάζει πολύ αντί να παίζει και χτίζει ένα πέτρινο σπίτι που δεν µπορεί να το προσβάλει ο κακός λύκος και οι άλλες απειλές, ιδέες µιαρές και σκέψεις, και ανασφάλειες και αβεβαιότητες και αµφιβολίες και απορίες και ενοχές και άλλα τέτοια. Έτσι θωρακισµένος, λες, καλά είµαι εδώ. Και συνεχίζεις. Κι όσο βυσσοδοµούν απ’ έξω τα στοιχεία τόσο µαζεύεις µπρος στις απειλές σωρούς µε άµµο, προσθήκες λαµαρίνας, και ισχυρές ιδέες, αντιδιαβρωτικές και ανοξείδωτες. Κι αράζεις, όχι ακόµα εφησυχασµένος αλλά εν πάση περιπτώσει πιο ασφαλής, Κι όσο σε πολιορκεί το έξω τόσο γυρίζεις µέσα, στα δωµάτια που δεν επικοινωνούν µε το περιβάλλον, και σχεδόν δεν ακούς πια τι συµβαίνει εκεί. Επιτέλους µπορείς πια να ησυχάσεις. Να δεις ειδήσεις µε µακρινές καταστροφές ή και δίπλα σου, το απέναντι σπίτι που το σάρωσε ο ανεµοστρόβιλος, κάποιους παλιούς συµµαθητές σου που τους κατάπιε η κρίση… ΚΙ όσο τα βλέπεις τόσο ηρεµείς εσύ γιατί στο κάτω κάτω, όσο κι αν λυπάσαι και εκδηλώνεις τη συµπαράστασή σου στους παθόντες σε ανακουφίζει που δεν είσαι εσύ στη θέση τους. Μπορείς να δεις και τα τελευταία επεισόδια των τηλεοπτικών σειρών χωρίς αγωνία. Κι ύστερα να αποσυρθείς, ήσυχος πως όλα είναι απρόσβλητα από τον κακό µας τον καιρό.
Τώρα από ποια χαραµάδα άρχισαν οι διαβρώσεις, πώς εισχώρησε η υγρασία και σάπισε ο τοίχος, πώς µπήκαν σαν διαρρήκτες οι νιφάδες της αµφιβολίας κι άρχισαν να κλονίζονται οι βεβαιότητες, κανείς δεν ξέρει ακριβώς. Κι έτσι κατέρρευσε το τρίτο γουρουνάκι κι η οικοδοµή από την πέτρα. Γιατί το παραµύθι µίλαγε µόνο για το λύκο, κι όποιος δεν κατάλαβε τα όσα διά της σιωπής υπονοούσε -πως ο µεν λύκος µπορεί να αποτραπεί, αλλά το κακό δεν είναι µόνον οι λύκοι και δεν φτάνει να χτίζεις οχυρά για να το αποτρέψεις- έµεινε να απορεί πώς τον βρήκε η συµφορά και να ψάχνει ευθύνες σε άλλους. Κι εσύ τώρα καλά νοµίζεις πως η παραβολή έχει πολιτικούς υπαινιγµούς. Υπάρχουν ορατές δυνάµεις οι οποίες αναγνωρίζονται στην περιγραφή. Όσο για µας, κάνουµε µια σεβαστή και αξιοπρόσεκτη προσπάθεια να υπερβούµε αυτό τον κίνδυνο. Και ελπίζουµε πως θα το καταφέρουµε! Αλλά προσοχή στη στίξη: προτιµότερο είναι το θαυµαστικό, όχι η τελεία, από το ερωτηµατικό στο τέλος. Αν και το ερωτηµατικό προκαλεί πάντα µεγαλύτερη διέγερση και ανάγκη ετοιµότητας. Της σκέψης κατ’ αρχήν.

Πηγή: http://prin.gr -του Θανάση Σκαμνάκη Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Το κατάλαβες επιτέλους ή ακόμα ζεις το παραμύθι σου;

Λες ε.. κατέβηκε ο μισθός αλλά έχω ακόμα δουλίτσα. Μένεις άνεργος αλλά λες έχω ακόμα ένα σπιτάκι. Σου παίρνουν το σπιτάκι και λες ε δόξα το θεό έχω την υγειά μου. Αρρωσταίνεις και φάρμακα γιοκ αλλά έχεις μια κάρτα με κάτι τελευταία ψιλά. Τους "έρχεται" να παίξουν παιχνιδάκια με τις τράπεζες. Κι ανακαλύπτεις ότι ούτε εκείνα τα λεφτουδάκια είναι δικά σου. Εκτός του ότι αισθάνεσαι ο απόλυτος "βλάκας" γιατί τα μάζευες ρόγα ρόγα για τις δύσκολες μέρες, ακόμα και με στερήσεις από πράγματα που θα μπορούσες να έχεις απολαύσει από τους κόπους σου, έχοντας δημιουργήσει την εντύπωση πως είναι λεφτά σου (αυτό κι αν είναι άγνοια), έχεις και τους παπαγάλους στα χαζοκάναλα να σου λένε. Ευτυχώς εμείς σωθήκαμε!!! Για να στο πω ακόμα πιο απλά αγαπημένε μου φίλε, Στο σύστημα που ζούμε όλοι, ασφαλές όριο επιβίωσης είναι μόνο η παρακάτω περίπτωση: Άνθρωπος μόνος. Χωρίς οικογένεια χωρίς τίποτα. Διαμένων όπου μπορεί κι όπου βρει. Με εργασία ή χωρίς αλλά υπεύθυνος του σαρκίου του και μόνον. Χωρίς δεσμούς με άλλους ανθρώπους για τους οποίους να είναι με οποιοδήποτε τρόπο υπεύθυνος. Χωρίς κανένα περιουσιακού στοιχείο. Ακίνητα ή κινητά. Χωρίς καμιά εξάρτηση που να απαιτεί χρηματικό ποσό για να ικανοποιηθεί. Σ΄αυτό το σημείο ύπαρξης, ναι έχεις μια ελάχιστη ασφάλεια. Διότι είναι δύσκολο να βρουν κάτι με το οποίο να σε «κρατάνε» Είτε έμψυχο είτε άψυχο. Μπορεί κάποιος να σε εκβιάσει μόνο απειλώντας σε με άμεσο κίνδυνο. Όπου βέβαια αν είσαι ένα άτομο όπως το παραπάνω ουδείς ενδιαφέρεται να σε απειλήσει, εκτός από τους τυχαίους κινδύνους που κάποιος μπορεί να αντιμετωπίσει (περνάει ένα αυτοκίνητο και σε χτυπάει, πέφτει ένας κλέφτης μπροστά σου και σε μαχαιρώνει, συναντάς έναν ανώμαλο και σε κάνει ψητό με πατάτες στο φούρνο, πέφτει μια επιδημία και τη πατάς... κλπ) Οτιδήποτε άλλο πάνω από αυτό το επίπεδο κατέχεις, με μεγάλη μου λύπη... σου έχω νέα! Δεν το κατέχεις. Ακόμα και τα παιδιά σου. Οι γονείς σου. Οι αγαπημένοι σου. (Καλά για σπίτι, καταθέσεις, και διάφορα μπιχλιμπίδια δεν το συζητάμε αυτά όχι μόνο δεν τα κατέχεις αλλά είναι και κίνδυνος θάνατος για να βρεθείς ακόμα και πίσω από τα κάγκελα) Μένοντας όμως ήσυχος στο σπίτι, λουφάζοντας, και κάνοντας δέκα μετάνοιες την ημέρα ικετεύοντας για έλεος, ποιος ξέρει μπορεί ν΄αγιάσεις. Κάτι είναι κι αυτό. Η Κύπρος μπορεί να σταθεί στα πόδια της ή μπορεί να καταστραφεί. Μπορεί να κρύβεται οτιδήποτε πίσω από όλα όσα συμβαίνουν, όμως ότι και να συμβεί, πρόλαβε να πει ένα ΟΧΙ. Ένα τουλάχιστον ΟΧΙ.

Πηγή: RAMNOUSIA

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η χώρα των προβάτων

Μια φορά και έναν καιρό, ήταν μια χώρα που την κατοικούσαν πρόβατα. Για χιλιάδες χρόνια ζούσαν στη χώρα αυτή και είχαν γνωρίσει τα πάντα: μέρες μεγαλείου, αλλά και μέρες Εθνικής ντροπής. Κάθε φορά στα δύσκολα, τα κατάφερναν. Μα τώρα, ένιωθαν πως η κατάσταση, ήταν πολύ πιο δύσκολη από άλλες φορές.
Τα περισσότερα πρόβατα, μέχρι πριν από λίγο καιρό, νόμιζαν πως τα πράγματα πήγαιναν σε γενικές γραμμές, καλά. Νόμιζαν πως το πολιτικό τους σύστημα, ήταν δημοκρατία. Πως οι εκλεγμένοι τους στις εκλογές, εκτελούσαν τις εντολές τους. Νόμιζαν πως τα ίδια, ήταν ελεύθερα μέσα στο λιβάδι τους. Είχαν κάποια χρήματα για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Έτσι δεν έδωσαν σημασία σε πολλές ανησυχητικές καταστάσεις. Δεν έδωσαν σημασία λ.χ. στο σύστημα της διακυβέρνησής τους: αντίθετα με ότι ίσχυε παλιά στην ομάδα τους, ένα πρόσωπο μπορούσε να εκλέγεται όσες φορές ήθελε. Kαι τα «εκλεγμένα» πρόβατα, είχαν νομικό δικαίωμα να κυβερνήσουν τη χώρα, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Έτσι δημιουργήθηκε μια ομάδα προερχόμενη θεωρητικώς από τα ίδια τα πρόβατα, αυτονομημένη όμως, που κυβερνούσε τη χώρα. Η ομάδα χωρίστηκε σε μικρές υπο-ομάδες που έκαναν τάχα πως κονταροχτυπιούνται για το τι είναι καλύτερο για το λαό. Μα πίσω από τις βιτρίνες, στα τραπέζια, ολόκληρη η ομάδα μαζί έτρωγε και έπινε και μοίραζε τις θέσεις, στα δικά της «πρόβατα». Η κυρίαρχη ομάδα, έφτιαξε και άλλα συστήματα για να εδραιώσει την εξουσία της. Ένα που το ονόμασε «δικαστική εξουσία». Ότι νόμους ψήφιζε η κυρίαρχη ομάδα, ήταν υποχρεωμένη να εφαρμόσει η 'δικαστική εξουσία'. Παρόλα αυτά, έλεγαν στα πρόβατα ότι τάχα είναι ανεξάρτητη. Και αυτά, το πίστευαν.
Έφτιαξαν και ένα σύστημα για την ελεύθερη πληροφόρηση του κοινού. Μα που με διάφορους τρόπους το ήλεγχαν. Έτσι τα πρόβατα ποτέ δεν μάθαιναν την ουσία των πραγμάτων. Θα μπορούσαν βέβαια τα πρόβατα να αναζητήσουν την αλήθεια μόνα τους. Αλλά συνήθισαν πια να αναζητούν υλικά αγαθά. Συνήθισαν να καταναλώνουν ό,τι τους έλεγαν οι διαφημίσεις. Έτσι έγιναν μαλθακά. Νοιάζονταν το καθένα για τον εαυτό του. Και βολεύονταν με τα λόγια των εκπροσώπων τους.
Μα οι λύκοι που παρατηρούσαν από μακριά τη χώρα των προβάτων, διαπίστωσαν πως ήταν μοναδική η ευκαιρία να την καταλάβουν. Έτσι κατέστρωσαν ένα σχέδιο, βασισμένο στις αδυναμίες του λαού της χώρας των προβάτων. Οι λύκοι κατάλαβαν αμέσως πως το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας ήταν ολιγαρχικό. Αν λοιπόν με οποιοδήποτε τρόπο, ένας, κατόρθωνε να έχει με το μέρος του, την «ομάδα διακυβέρνησης», θα είχε τη χώρα ολόκληρη. Γιατί τα πρόβατα, είχαν «παραδώσει» την εξουσία τους κυβερνώντες. Είχαν ξεχάσει ότι είναι τα αφεντικά και οι κυβερνώντες απλά οι εκτελεστές της θέλησής τους. Είχαν γίνει υπήκοοι και μάλιστα υπάκουοι υπήκοοι. Οι λύκοι λοιπόν, έφτιαξαν και εφάρμοσαν σταθερά και για πολλά χρόνια, ένα σχέδιο κατάκτησης της χώρας. Ήταν τόσο σταδιακή η προσαρμογή των προβάτων, που τα τελευταία δεν αντιδρούσαν καθόλου. Ούτε που πήραν χαμπάρι τι γινότανε. Όλα νόμιζαν πως ήταν για το καλό τους. Αυτά, είπαμε: Η μόνη τους ασχολία ήταν τα υλικά αγαθά. Ξέχασαν το πνεύμα και τις αξίες.
Το πρόγραμμα των λύκων, έφτασε στο τελικό σημείο εφαρμογής. Τότε τα αποτελέσματα, άρχισαν να φαίνονται στα περισσότερα πρόβατα. Και τότε μόνο, όταν το πρόβλημα έφτασε στο σπίτι τους, άρχισαν να αφυπνίζονται. Κάποια διαπιστώσανε πως το φαγητό δεν ήταν στο στομάχι τους. Τοβλεπαν μόνο σε εικόνα, σ' ένα κουτί σ ένα δωμάτιο του σπιτιού τους. Κάποια πρόβατα, δεν είχαν λεφτά ούτε για θέρμανση. Κάποια αισθάνονταν άχρηστα, γιατί δεν μπορούσαν να βρουν δουλειά. Όλες, μα όλες οι υπηρεσίες που τους προσέφερε η χώρα τους, υποβαθμίστηκαν. Τα νεαρά πρόβατα που είχαν καλή εκπαίδευση, έφευγαν για άλλα λιβάδια, μήπως μπορέσουν και ζήσουν καλύτερα. Και όλα τα πρόβατα ζούσαν πια μέσα στην ανασφάλεια.
Και αφού η ζωή τους χειροτέρεψε τόσο, δεν αντέδρασαν; Ρώτησε το παιδί.
Τα πρόβατα με τη μαλθακότητά και την ανοχή τους, είχαν φέρει τον εαυτό τους σε δύσκολη θέση. Τα περισσότερα ήξεραν πως κάτι έπρεπε να γίνει. Αλλά δίσταζαν. Χρόνια τώρα, είχαν αφήσει το χειρισμό των υποθέσεών τους σε διάφορους ηγέτες. Τώρα έψαχναν για ένα καινούργιο ηγέτη, αλλά κανείς δεν φαινόταν στον ορίζοντα. Κατάλαβαν πως έπρεπε το καθένα ξεχωριστά και όλα μαζί να σηκώσουν το βάρος της επ-ανάστασης. Μας πώς να εμπιστευτούν τον εαυτό τους, όταν μια ζωή άφηναν τους άλλους να αποφασίζουν για αυτούς; Και πως να αντέξει η εικόνα του διπλανού τους, στη σύγκριση με την ψεύτικη εικόνα των πολιτικών τους που τους παρουσίαζαν οι image makers;
Δεν είχαν μάθει τα πρόβατα να είναι υπεύθυνα για τη ζωή τους.
Ύστερα έπρεπε να δουλέψουν σε τόσους πολλούς τομείς. Η προσπάθεια που έπρεπε να γίνει ήταν τεράστια. Δουλειά δεκαετιών, μέσα σε λίγο χρόνο. Αναζητούσαν στην αρχή λύσεις μέσα από το 'λυκοσύστημα'. Μετά θυμήθηκαν πως ο μόνος τρόπος να διδάξεις τους άλλους κάτι, είναι η συμπεριφορά. Αν ήθελαν να σεβαστούν οι λύκοι τα δικαιώματά τους, έπρεπε να τους επιβάλλουν να τα σεβαστούν. Δεν ήξεραν όμως πώς να δράσουν. Κοίταξαν τη δύναμη του εχθρού και φοβήθηκαν. Από τη μειωμένη παραγωγή της χώρας τους, στην οποία θα μπορούσαν να στηριχτούν σε περίπτωση ανάγκης, μέχρι τα ΜΜΕ που δεν ανήκαν σ αυτούς. Από τα συστήματα επικοινωνίας που ανήκαν στον εχθρό, μέχρι τα όπλα που δεν είχαν. Από τον έλεγχο του χρήματος, μέχρι τον έλεγχο την νομοθεσίας: όλα ήταν εναντίον τους.
Δηλαδή δεν υπήρχε τρόπος αντίδρασης;
Όχι αντίδρασης. Δράσης. Διόρθωσε ο αφηγητής. Υπήρχε. Σιγα σιγά τα πρόβατα αφυπνίστηκαν. Κατάλαβαν πως ο αγώνας ήταν για την ίδια τους την ύπαρξη. Άρχισαν να οργανώνονται σε πολλές μικρές ομάδες. Πάμπολλες ομάδες σε ολόκληρη την χώρα δημιουργήθηκαν στηριγμένες στις αρχές της άμεσης δημοκρατίας. Εφαρμόζοντας στο εσωτερικό της ομάδας τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας, δουλεύουν αθόρυβα, αλλάζοντας τους εαυτούς τους και το περιβάλλον τους ταυτόχρονα.
Τι έγινε στο τέλος; Κατάφερε η πλειοψηφία, να αποτινάξει το ζυγό της ολιγαρχίας;
Κάθε πιθανό μέλλον, υπάρχει μέσα μας, είπε ο αφηγητής. Το θέμα είναι τι θα επιλέξουμε. Μπορεί τα πρόβατα να επιλέξουν τα πάντα: από το να συνεχιστεί ο αφανισμός τους, μέχρι τη ρήξη και την 'διαρκή αναγέννηση'. Το τι θα κάνουν, θα ... μας το πουν τα ίδια.

Πηγή: http://www.schizas.com/

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....