Δείτε το διαθέσιμο εισόδημα ανά τον κόσμο – Που βρίσκεται η Ελλάδα

Το διαθέσιμο εισόδημα
είναι το εισόδημα που έχουν οι πολίτες
στη διάθεση τους και μπορούν να το καταναλώσουν ή να το αποταμιεύσουν.
Δείτε στους χάρτες που ακολουθούν τα γραφικά που δείχνουν το διαθέσιμο εισόδημα που διαθέτουν οι άνθρωποι ανά τον πλανήτη.
Που βρίσκεται η Ελλάδα;
Ποιες είναι οι χώρες της Αφρικής με μεγαλύτερο διαθέσιμο εισόδημα από την Ελλάδα;
Η Movehub δημιούργησε ένα γράφημα που δίνει απαντήσεις σχετικά με το προσωπικό διαθέσιμο εισόδημα, ενώ όπως σημειώνει η μεταφορική εταιρεία που δραστηριοποιείται σε ολόκληρο τον κόσμο, από το εισόδημα έχουν αφαιρεθεί ήδη οι φόροι.
Τα στοιχεία συγκεντρώθηκαν από το Numbeo.com και επεξεργάστηκαν από την NationMaster με βάση έρευνες και μελέτες από το 2010
Η Ελλάδα βρίσκεται στην μέση της λίστας των χωρών, με διαθέσιμο εισόδημα ύψους από 1000 έως 1500 δολάρια το άτομο. Στο ίδιο ύψος βρίσκεται το διαθέσιμο εισόδημα και στην Τουρκία, ενώ το διαθέσιμο εισόδημα βρίσκεται στα 2.500 με 3.000 στην κεντρική και Βόρεια Ευρώπη και στα 1.500 με 2.500 δολάρια στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό Νότο.
Ελβετία και Νορβηγία έχουν το υψηλότερο διαθέσιμο εισόδημα στην Ευρώπη, που είναι άνω των 3.500 δολαρίων ανά άτομο.
Το ίδιο ύψος διαθέσιμου εισοδήματος με την Ελλάδα έχει η Πολωνία, οι βαλτικές χώρες, η Κροατία, ενώ Πορτογαλία και Σλοβενία έχουν χαμηλότερο διαθέσιμο εισόδημα στα 700 με 1.000 δολάρια το άτομο.

Στην Κίνα το διαθέσιμο εισόδημα είναι όσο και στην Ελλάδα, από τα 1.000 έως τα 1.500 δολάρια, το ίδιο και στην Μαλαισία.

Η Βραζιλία, η Χιλή, το Μεξικό, η Κόστα Ρίκα, η Ουρουγουάη και ο Παναμάς έχουν και αυτά το ίδιο διαθέσιμο με την Ελλάδα στα 1.000 με 1.500 δολάρια.

Από την Αφρική, Νιγηρία και Μοζαμβίκη έχουν το ίδιο διαθέσιμο εισόδημα με την Ελλάδα ενώ Γκάνα και Αγκόλα ξεπερνούν την Ελλάδα, με διαθέσιμο εισόδημα 1.500 με 2.500 και 2.500 με 3.000 δολάρια αντίστοιχα. H… Eλβετία της Αφρικής είναι η Ζάμπια με 3.500 δολάρια το άτομο, διαθέσιμο εισόδημα.


Πηγή: http://www.defencenet.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Το κοινωνικό προφίλ της Ελλάδας σε σχέση με τη φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την ανισότητα πριν και μετά από την εκδήλωση της κρίσης

Έκθεση Κοινωνικού Προφίλ Ελλάδας πριν και μετά από την εκδήλωση της κρίσης

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η φτωχή χώρα που δε δανείζεται και δε χρωστάει

Εσθονία, ένα ξεχωριστό οικονομικό παράδειγμα «Έχουμε πολύ δρόμο ακόμη για να γίνουμε Εσθονία», είχε πει ο Ευάγγελος Βενιζέλος, εν έτει 2012, σε μια συνέντευξή του σε τηλεοπτικό πάνελ, ως τότε υπουργός οικονομικών, αναφερόμενος στο ενδεχόμενο να μειωθούν οι μισθοί της χώρας στα επίπεδα της μικρής βαλτικής χώρας.Τρία χρόνια αργότερα, μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, η γερμανική Die Welt παρουσίασε τη θέση της υπουργού οικονομικών της χώρας, στην οποία εξέφραζε πως «η κλάψα της Ελλάδας ενοχλεί τα πρώτα θύματα της κρίσης». Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Μαρίς Λαουρί, νέα υπουργός οικονομικών της Εσθονίας, δήλωνε ενοχλημένη από την στάση του έλληνα ομολόγου της, ο οποίος χαρακτήρισε την κατάσταση της χώρας μας ως «ανθρωπιστική κρίση», υπογραμμίζοντας πως η χώρα της πέτυχε να ξεφύγει της κρίσης «έχοντας απλά μια ξεκάθαρη θέση απέναντι στο λαό της».
Η Εσθονία που μαζί με τις Λετονία και Λιθουανία, αποκαλούνταν «Οι τίγρεις της Βαλτικής» εξαιτίας της γρήγορης ανάπτυξής τους, παρόμοια με εκείνη των ασιατικών χωρών, αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers. Το ξεπέρασε, αλλά το 2009 η κατάσταση χειροτέρευσε με την ανεργία να εκτοξεύεται. «Το καλό παιδί» της Ευρώπης υπερπήδησε και αυτό το εμπόδιο. Σήμερα, παρά το γεγονός πως ανήκει στις 5 φτωχότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με το ΑΕΠ της να αναλογεί μόλις στο 0,2% του κοινοτικού, δεν αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με την οικονομία της, το δημόσιο χρέος της ή την ανεργία της ενώ η φοροδοτική συμμόρφωση των πολιτών ξεπερνά το εντυπωσιακό 93%!
Πώς τα καταφέρνει όμως η φτωχή συγγενής της Ευρώπης και δεν δανείζεται από τις αγορές, καταρρίπτοντας με τον τρόπο αυτό τον κανόνα που θέλει τις μικρότερες οικονομίες της Ευρώπης να αντιμετωπίζουν τα μεγαλύτερα προβλήματα;

Η εσθονική οικονομία δε λειτουργεί με τους όρους μιας σύγχρονης οικονομίας
Η απομακρυσμένη χώρα, τοποθετημένη στην ανατολική γωνιά του χάρτη, αντίθετα με τις προβλέψεις επενδυτών αναλυτών και ξένων οίκων, δεν απασχόλησε ποτέ μέχρι τώρα τα μέλη των τεχνικών επιτελείων και του Eurogroup και δε φαντάζει πιθανό να τα απασχολήσει και στο μέλλον. Πέρα των δηλώσεων της υπουργού Οικονομικών της χώρας, το σίγουρο είναι πως η εσθονική οικονομία δε λειτουργεί με τους όρους μιας σύγχρονης οικονομίας. Δε δανείζεται οπότε κατ' επέκταση δεν αντιμετωπίζει τα συνήθη προβλήματα κάθε αναπτυγμένης οικονομίας.
Εισηγμένη στην ζώνη του ευρώ εδώ και τέσσερα χρόνια, έχει να εκδώσει ομόλογο πάνω από δέκα χρόνια, τελευταία φορά ήταν το 2002 όπου εκδόθηκε ένα δεκαετούς ωρίμανσης. Σήμερα το ομόλογο έχει εξοφληθεί χωρίς να αντικατασταθεί χωρίς δηλαδή να μετακυλήσει το χρέος στο διηνεκές μέσω νέων εκδόσεων. Δεδομένης της απουσίας νέων εκδόσεων χρέους καθώς και γενικότερα της έκδοσης ομολόγων, το ποσοστό του δημοσίου χρέους της χώρας, που άγγιξε πέρυσι το 9,6% του ΑΕΠ, φαντάζει υψηλό.
Στην αποφυγή της οικονομικής δουλείας της χώρας σίγουρα συμβάλλει το μικρό μέγεθός της, 1,3 εκατ. κάτοικοι και συνολική έκταση 45.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Έχοντας ανεξαρτητοποιηθεί το 1991 από την Σοβιετική Ένωση, οι κυβερνώντες έθεσαν ως στόχο να προσεγγίσουν τις ευρωπαϊκές δυτικές οικονομίες. Η χώρα έγινε μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ το 2004 ενώ το ευρώ υιοθετήθηκε μόλις το 2011. Τα χρόνια πριν την εισαγωγή της η Εσθονία κινήθηκε με δάνεια από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων με όρους που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σχετικά συμβατοί. Οι φορές που απευθύνθηκε στις αγορές για ρευστότητα, ήταν ελάχιστες και πραγματοποιήθηκαν στην πλειονότητά τους μέσω σύντομων σε διάρκεια εκδόσεων.
Παραδείγματα χωρών που χρεοκόπησαν από τα «ανοίγματά» τους, όπως εκείνο της Ρωσίας το 1997-98, φαίνεται να έχουν αυθυποβάλλει τους ηγέτες στην σχετικά ακριβότερη αλλά πιο σίγουρη επιλογή ρευστότητας με απευθείας δανειακές συμβάσεις από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων με ταυτόχρονη όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απορρόφηση των κεφαλαίων που διατίθενται στη χώρα μέσω ευρωπαϊκών ταμείων.

Η επένδυση στη βιομηχανία της Πληροφορικής
Τρανό παράδειγμα της προαναφερθείσας εποικοδομητικής απορρόφησης κεφαλαίων από τα ευρωπαϊκά ταμεία είναι αυτό της τεχνογνωσίας την οποία η χώρα είναι σήμερα σε θέση να εξάγει ακόμα και στην Ελλάδα. Αρχής γενομένης από την προηγούμενη δεκαετία η Εσθονία επένδυσε στη βιομηχανία της Πληροφορικής, εκπαιδεύοντας δωρεάν όλους τους ενηλίκους στη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών με ρυθμούς θεαματικούς, 100.000 άτομα ετησίως. Κάπως έτσι τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν με τη σειρά τους εντυπωσιακά με τα νούμερα να επιβεβαιώνουν το προφανές. Πάνω από το 76% τους πληθυσμού μπαίνει και χρησιμοποιεί καθημερινά το διαδίκτυο ενώ το ποσοστό για τους κάτω των 35 ετών εκτινάσσεται στο απίθανο 98%.
Αναμενόμενο ήταν λοιπόν η ηλεκτρονική διακυβέρνηση που εφαρμόζεται εδώ και μερικά χρόνια να παρέχει στους πολίτες όλες τις υπηρεσίες διαδικτυακά. Το 95% των φορολογικών δηλώσεων γίνεται ηλεκτρονικά, ενώ στις τελευταίες εκλογές το ¼ του πληθυσμού επέλεξε να ψηφίσει μέσω του υπολογιστή. Με την ηλεκτρονική τους ταυτότητα οι πολίτες έχουν δωρεάν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, κοινωνικά προγράμματα και επιδόματα, εκπαίδευση ακόμα και άθληση. Δεδομένης της τεχνογνωσίας, πολλές είναι και οι διμερείς συμφωνίες για την εξαγωγή της - ειδικά στους τομείς της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, (e-government) και της καταπολέμησης της διαφθοράς - οι οποίες έχουν κατά κύριο λόγο συναφθεί με ευρωπαϊκές χώρες, μια εξ' αυτών και η Ελλάδα.
Η τεχνολογική εξειδίκευση και πρωτοπορία της χώρας όμως δεν προσέφερε μόνο τα έσοδα από την εξαγωγή της. Οι σχέσεις πρότυπο, κράτους-πολιτών, που αναπτύχθηκαν με αφορμή την ηλεκτρονική διακυβέρνηση της χώρας, έδωσε στο κράτος την δυνατότητα να μειώσει την φορολογική επιβάρυνση και παρόλα αυτά να έχει περισσότερα έσοδα. Λάμβανε μεν λιγότερα από κάθε υπόχρεο αλλά ήταν πολύ μεγαλύτερη φοροεισπρακτική συμμόρφωση των πολιτών. Έτσι ο φόρος εισοδήματος, ενιαίος για τα φυσικά πρόσωπα, μειώθηκε στο 21% από 26% που ήταν το 2004 και το ποσοστό της φοροδοτικής συμμόρφωσης ξεπέρασε το 93%, ποσοστό ρεκόρ στην Ευρωζώνη.
Σε αντίθεση με όλα αυτά, όμως, η Εσθονία παραμένει στην πεντάδα των φτωχότερων χωρών της ευρωζώνης. Αυτός είναι ίσως ο λόγος που οικονομολόγοι και επιχειρηματίες, ειδικά τώρα που η ΕΚΤ ξεκινά πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, πιέζουν την κυβέρνηση να πάψει να κρατά ομπρέλα όταν βρέχει ευρώ και να ανοιχτεί για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει τα φτηνά κεφάλαια χρηματοδότησής για βασικά έργα υποδομών, όπως η κατασκευή σιδηροδρομικού δικτύου και νέων αυτοκινητοδρόμων.
Η αντίσταση της κυβέρνησης παραμένει σθεναρή με το βασικότερο επιχείρημα να κάνει λόγο για περαιτέρω ενδυνάμωση της οικονομίας πριν υποκύψει στις Σειρήνες των αγορών.
Συγκεκριμένα το άνοιγμα προβλέπεται για όταν το ΑΕΠ της χώρας ξεπεράσει το 75% του κοινοτικού μέσου όρου, το οποίο σήμερα αγγίζει το 73%, μια διαδρομή δηλαδή που εκτός από δύσκολη φαντάζει σίγουρα και μακρά.

πηγή: newsbeast.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Η Ελλάδα στη λίστα με τις 5 χειρότερες οικονομίες του κόσμου

Τους.... Αθλιους του Ουγκώ θυμίζει η έρευνα που δημοσίευσε το πρακτορείο Bloomberg και το οποίο αναφέρεται στις οικονομίες που θεωρούνται ως οι πιο άθλιες για να ζει και να εργάζεται κανείς. Η ελληνική οικονομία βρίσκεται στη λίστα με τις χώρες όπου ο δείκτης δυστυχίας έχει πιάσει... κόκκινο.
Συγκεκριμένα, στον πίνακα με τις πιο δυστυχισμένες οικονομίες συγκαταλέγονται η Βενεζουέλα, η Αργεντινή, η Νότια Αφρική, η Ουκρανία και η Ελλάδα.
Η Ελλάδα είναι 5η, η Ισπανία 6η, η Πορτογαλία 10η και η Ιταλία 11η στις φετινές κατατάξεις, ενώ η Ιρλανδία είναι σε πολύ καλύτερη θέση πέφτοντας στη 16η θέση της λίστας. Για τη Νότια Αφρική, την Αργεντινή και τη Βενεζουέλα δεν άλλαξαν πολλά από πέρυσι, όταν βρίσκονταν στις τρεις από τις 4 πρώτες θέσεις. Πέντε χρόνια μετά από την υιοθέτηση του όρου PIIGS από τους επενδυτές, για να περιγράψουν τις πέντε ευρωπαϊκές χώρες με φουσκωμένα δημοσιονομικά ελλείμματα- Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία- οι τέσσερις από αυτές παραμένουν σε δεινή κατάσταση.
Ο πληθωρισμός είναι μία ασθένεια που μπορεί να καταστρέψει μία κοινωνία, είχε πει κάποτε ο νομπελίστας Οικονομολόγος Μίλτον Φρίντμαν. Αν προσθέσει κανείς στη «διάγνωση» την αυξανόμενη ανεργία και προκύπτει ένας όχι ιδιαίτερα τεχνικός όρος για τον εξουθενωτικό αντίκτυπο στους ανθρώπους: δυστυχία, γράφει το Bloomberg.

Πηγή: http://www.imerisia.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Το τετραμηνιαίο περιοδικό του ΚΕΠΕ "Οικονομικές Εξελίξεις"

Οικονομικές Εξελίξεις

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Μηνιαίο ενημερωτικό δελτίο του ΚΕΠΕ «Ελληνική Οικονομία»

Ελληνική Οικονομία

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Το «βρώμικο χρήμα» αναζητά... κρίσεις

Είναι η Ελλάδα λόγω κρίσης, αντιμέτωπη με την προοπτική μίας μαζικής επιχείρησης ξεπλύματος βρώμικου χρήματος του παγκόσμιου οργανωμένου εγκλήματος ; Όπως επισημαίνουν εμπειρογνώμονες, η ελληνική κρίση προσφέρεται για επενδύσεις και πλύσιμο βρώμικου χρήματος της μαφίας.
Η διεθνής μαφία, σύμφωνα με γερμανό εμπειρογνώμονα, προσπαθεί να επενδύσει φθηνά και να χρησιμοποιήσει αυτήν της την πρόσβαση «μελλοντικά, ως στρατηγική βάση για οικονομικές δραστηριότητες, καθώς θα έχουν αποκτήσει έναν εντελώς νόμιμο χαρακτήρα.» Ο ίδιος εμπειρογνώμονας θεωρεί μάλιστα δεδομένο «ότι οι Τριάδες, το κινέζικο οργανωμένο έγκλημα, που διαθέτουν πολύ χρήμα, έχουν ήδη ξεκινήσει να επενδύουν στην Ελλάδα. Έντονο επενδυτικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης τόσο η σικελική Κόζα Νόστρα, όσο και η καλαβρέζικη Ντράγκετα.» Σύμφωνα με αμερικάνο εμπειρογνώμονα : «η χώρα πλήττεται από μια οικονομική κρίση τεράστιων διαστάσεων.
Προέκταση της είναι μια κοινωνική και οπωσδήποτε μια πολιτική κρίση. Όταν σε αυτές τις συνθήκες αστάθειας αρχίζουν να πέφτουν οι τιμές των ακινήτων και να αυξάνεται η ζήτηση για κεφάλαια, τότε έρχεται και η ώρα του οργανωμένου εγκλήματος. Ξαφνικά εμφανίζονται διαθέσιμα κεφάλαια, ύποπτα κεφάλαια, δηλαδή βρώμικο χρήμα. Βλέπεις αυτό το χρήμα να επενδύεται σε ακίνητα, σε εμπορικά κέντρα, στο τραπεζιτικό σύστημα. Θα πρέπει η Ελλάδα να συνειδητοποιήσει καλά αυτούς τους κινδύνους.»
Οι επενδύσεις του οργανωμένου εγκλήματος εισρέουν στην Ελλάδα μέσω κερδοσκοπικών κεφαλαίων, τα λεγόμενα Hedge Funds, μέσω ανώνυμων ομολόγων, μέσω εταιριών που έχουν έδρα για παράδειγμα, τη Ρουμανία ή τη Βουλγαρία και είναι θυγατρικές νόμιμων εταιριών που ίδρυσε η μαφία στην Ιταλία.
Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να επενδύσεις χωρίς να αφήσεις πολλά ίχνη για την προέλευση του χρήματος, είναι μέσω τραπεζών. Και αυτές μπορεί να τις ιδρύσει ο καθένας μας, υποστηρίζει άλλος εμπειρογνώμονας, εξηγώντας πως σήμερα τα ηλεκτρονικά μέσα μας δίνουν μεγάλες δυνατότητες:
«Μπορείτε να ιδρύσετε μια ιντερνετική τράπεζα στο διαδίκτυο, μόνον με τον αριθμό μιας πιστωτικής κάρτας. Έναν τέτοιο αριθμό, π.χ. της εταιρίας VISA, τον αποκτά κανείς πολύ εύκολα στη Ρωσία. Με αυτόν τον αριθμό ιδρύεις για λίγες ώρες δύο τράπεζες, μεταβιβάζεις χρήματα από τη μία στην άλλη και από εκεί σε άλλους προορισμούς, και μετά διαλύεις πάλι τις τράπεζες. Με άλλα λόγια, η μεταβίβαση και η πλύση μαύρου χρήματος έχουν γίνει πανεύκολα».
Οι συνέπειες της διείσδυσης κεφαλαίων του οργανωμένου εγκλήματος στην οικονομία μιας χώρας είναι δραματικές: επέκταση της διαφθοράς και της διαπλοκής, δυσλειτουργία της δικαιοσύνης και των δημοκρατικών θεσμών, αύξηση της εγκληματικότητας, επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης των πολιτών.
Η αντιμετώπιση μιας τέτοιας εξέλιξης είναι ζωτικής σημασίας και κρούει τον κώδωνα κινδύνου για την Ελλάδα: «Η ελληνική αστυνομία και οι αρμόδιες υπηρεσίες θα πρέπει αυτό το διάστημα να επαγρυπνούν. Κανονικά θα έπρεπε την όλη υπόθεση να την αναλάβει η ΕΕ, καθώς αυτή είναι που παρέχει τα δάνεια στην Ελλάδα. Αλλά η ΕΕ δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον. Εδώ δεν έδειξε ενδιαφέρον να αναχαιτίσει έγκαιρα τον κατήφορο της Ελλάδας. Αντιθέτως, κάλυπτε διεφθαρμένες δομές. Γιατί ν’ αλλάξει τώρα;»
Μάλιστα οι σχετικές καταγγελίες δημοσιοποιήθηκαν για πρώτη φορά πριν τρία χρόνια σε συνέδριο για το οργανωμένο έγκλημα του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ στο Βερολίνο.

Πηγή: www.paratiritis.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Επιπλέον οικονομικά στοιχεία καλούνται να υποβάλλουν στο υπουργείο Εσωτερικών επειγόντως οι δήμοι και οι περιφέρειες

Επιπλέον οικονομικά στοιχεία καλούνται να υποβάλλουν επειγόντως όλοι οι δήμοι της χώρας στη βάση δεδομένων Οικονομικών Στοιχείων ΟΤΑ, αρχής γενομένης από τον Ιανουάριου, σύμφωνα με εγκύκλιο του υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης.
Η σκοπιμότητα της προσθήκης στοιχείων, «έγκειται στην ανάγκη για καλύτερη παρακολούθηση των συγκεκριμένων υποχρεώσεων καθότι για αυτές απαιτείται ιδιαίτερος χειρισμός ως προς τη γενική λογιστική, τον ετήσιο προϋπολογισμό και το μητρώο δεσμεύσεων».
Ειδικότερα οι δήμοι καλούνται να υποβάλλουν τα εξής στοιχεία:
Υποχρεώσεις από αναδοχή οφειλών: Περιλαμβάνουν τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει ο δήμος από Ν.Π.Δ.Δ., συνδέσμους ή ιδρύματα που έχουν καταργηθεί ή από επιχειρήσεις (ΝΠΙΔ) στις οποίες συμμετέχουν ή έχουν συστήσει και (π.χ. δυνάμει του άρθρου 10§1 του ν.4071/2012 και του άρθρου 109§7 του ν.3852/2010).
Υποχρεώσεις από δικαστικές αποφάσεις: Περιλαμβάνουν τις υποχρεώσεις που έχουν προκύψει κατόπιν τελεσίδικης δικαστικής απόφασης. Σε αυτή την ομάδα υποχρεώσεων περιλαμβάνονται και οι δικαστικές αποφάσεις οι οποίες έχουν προστεθεί στο παθητικό του φορέα μετά από αναδοχή οφειλής.
Υποχρεώσεις από μη νόμιμες – κανονικές δαπάνες: Περιλαμβάνουν τις υποχρεώσεις του φορέα από δαπάνες που έχουν απορριφθεί κατά τον προληπτικό έλεγχο ως μη κανονικές ή ως μη νόμιμες. Συνήθως οι προμηθευτές και οι ανάδοχοι των συγκεκριμένων έργων / υπηρεσιών διεκδικούν δικαστικά τις απαιτήσεις τους από τον φορέα.
Υποχρεώσεις που έχουν ενταχθεί σε καθεστώς ρύθμισης: Σε αυτή την ομάδα υποχρεώσεων περιλαμβάνονται οι οφειλές (συμπεριλαμβανομένων και αυτών που έχουν προέλθει από αναδοχή οφειλών) τις οποίες ο φορέας έχει ρυθμίσει είτε κατόπιν συμφωνίας με τον αντισυμβαλλόμενο είτε σε εφαρμογή σχετικών διατάξεων.
Υποχρεώσεις που δεν εντάσσονται στις παραπάνω περιπτώσεις.
Όλοι οι υπόχρεοι φορείς υποχρεούνται να προβούν στην καταχώρηση στη βάση δεδομένων του ΥΠΕΣ, όλων των στοιχείων που περιλαμβάνονται σε αυτό, ξεκινώντας από το Μήνα Αναφοράς Ιανουάριο 2015. Αναλυτικά η εγκύκλιος.
Ανάλογη εγκύκλιο έχει στείλει το υπουργείο και στις περιφέρειες. Αναλυτικά εδώ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Τι μας διδάσκει η ιστορία των οικονομικών κρίσεων, παγκοσμίως;

Εισήγηση με θέμα: «Τι μας διδάσκει η ιστορία των οικονομικών κρίσεων, παγκοσμίως;» του κ. Αντώνη Κούτη (γιατρός, Διδάκτωρ Κοινωνικής Ιατρικής και μέλος του Κοινωνικού Ιατρείου – Φαρμακείου Αλληλεγγύης Ηρακλείου), στο πλαίσιο της εκδήλωσης: «Λιτότητα στην Υγεία. Ποιον συμφέρει, τελικά;», την οποία διοργάνωσαν το Κοινωνικό Ιατρείο – Φαρμακείο Αλληλεγγύης Ηρακλείου, το Δίκτυο Αλληλεγγύης Νοσοκομειακών Γιατρών Ηρακλείου και ο Σύλλογος «Ευ Ζω με τον καρκίνο».
Ο κ. Κούτης Αντώνης, αναφέρθηκε:
1) Στην Μεγάλη Οικονομική Ύφεση του 1929, στις ΗΠΑ (Great Depression), όπου εφαρμόστηκε, κατά κύριο λόγο, η πολιτική του New Deal (το αντίθετο της λιτότητας, δηλαδή). Το New Deal ήταν, στην ουσία, το μεγαλύτερο Πρόγραμμα Δημόσιας Υγείας που εφαρμόστηκε ποτέ στις ΗΠΑ και η εφαρμογή του ήταν σωτήρια, τόσο για την οικονομία της χώρας, όσο και για την υγεία του πληθυσμού της. Αυτό γίνεται εμφανές, συγκρίνοντας τους δείκτες υγείας και αυτοκτονιών των Πολιτειών που εφάρμοσαν την πολιτική του New Deal, όπως η Λουιζιάνα (δημοκρατικοί) και αυτών που ακολούθησαν την πολιτική της λιτότητας, όπως η Τζόρτζια (ρεπουμπλικάνοι).
2) Στην Μετα-Κομμουνιστική κρίση θνησιμότητας (Post-Communist Mortality Crisis) τη δεκαετία του 1990, όπως έχει καταγραφεί στην βιβλιογραφία, όπου παρουσιάστηκε ραγδαία αύξηση της θνησιμότητας στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, εξαιτίας της πολιτικής της ταχείας ιδιωτικοποίησης και μετάβασης στον καπιταλισμό (Shock Therapy), την οποία συνέστησε η οικονομική Ομάδα του Harvard και εφάρμοσαν αυστηρά χώρες όπως η Ρωσία. Οι χώρες που εφάρμοσαν μία σταδιακότερη μετάβαση, όπως η Πολωνία, εμφάνισαν μικρότερους δείκτες θνησιμότητας και καλύτερους δείκτες οικονομικής ανάπτυξης και προσδόκιμου ζωής.
3) Στην οικονομική κρίση της ανατολικής Ασίας, του 1997, όπου καταδεικνύεται και πάλι, ότι οι χώρες που εφάρμοσαν την πολιτική της αυστηρής λιτότητας που συνέστησε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) και η Παγκόσμια Τράπεζα, όπως ήταν η Ινδονησία, η Ταϊλάνδη και η Νότια Κορέα, εμφάνισαν πολύ υψηλούς δείκτες αυτοκτονίας, χειροτέρεψαν τους δείκτες υγείας και ανεργίας του πληθυσμού τους και επιδείνωσαν τις επιδημίες των λοιμωδών νοσημάτων (κυρίως του AIDS), ενώ η Μαλαισία, που αρνήθηκε την «βοήθεια» του ΔΝΤ και την εφαρμογή της προτεινόμενης πολιτικής του, και, αντίθετα, εφάρμοσε προγράμματα κοινωνικής προστασίας της υγείας και της εργασίας, βελτίωσε το επίπεδο υγείας του πληθυσμού της και ανέκαμψε γρηγορότερα από την οικονομική κρίση.
4) Στην παρούσα οικονομική κρίση του 2008, σε χώρες εκτός της Ελλάδας, όπου για πολλοστή φορά καταδεικνύεται μέσα από τους δείκτες υγείας, ανεργίας, αυτοκτονιών και οικονομικής ανάπτυξης, πως η υιοθέτηση των πολιτικών λιτότητας, ως μέσων αντιμετώπισης της κρίσης, από χώρες όπως η Ισπανία, η Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, οι ΗΠΑ έχουν καταστρεπτικές συνέπειες, τόσο για την υγεία του πληθυσμού τους, όσο και για την οικονομία τους. Εξαιρετικό παράδειγμα προς επιβεβαίωση των παραπάνω, είναι η πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης από την Ισλανδία, η οποία αρνήθηκε την «βοήθεια» του ΔΝΤ και επένδυσε στην Δημόσια Υγεία και την κοινωνική προστασία, βελτιώνοντας, αντιθέτως, σημαντικά το επίπεδο υγείας του πληθυσμού της και επιταχύνοντας τον ρυθμό οικονομικής της ανάκαμψης.
5) Στα συμπεράσματα, που εξάγονται από αυτήν την εμπειρική και επιστημονική τεκμηρίωση των αποτελεσμάτων των διαφόρων πολιτικών αντιμετώπισης των οικονομικών κρίσεων στη διάρκεια του τελευταίου αιώνα, σύμφωνα με τα οποία:

Οι κίνδυνοι της λιτότητας για την υγεία καταδεικνύονται εδώ κι έναν αιώνα στα στοιχεία των οικονομικών κρίσεων από χώρες σε όλον τον κόσμο.
Οι επιδράσεις των πολιτικών επιλογών στην υγεία μπορούν να προβλεφθούν με επιστημονική ακρίβεια: Health Impact Assessment, το εργαλείο που προτείνει ο Π.Ο.Υ. για την αξιολόγηση της επίδρασης στην υγεία των πολιτικών που πρόκειται να εφαρμοστούν. Πρέπει να προστατεύεται η εργασία με ειδικά Προγράμματα Προστασίας Ανέργων. Η επένδυση στην Δημόσια Υγεία αποφέρει έναν από τους υψηλότερους οικονομικούς πολλαπλασιαστές > 3. Η οικονομία είναι το μέσον και όχι ο σκοπός.
Η κοινωνική προστασία προλαβαίνει τις επιδημίες στη διάρκεια των οικονομικών κρίσεων. Τα προγράμματα κοινωνικής προστασίας είναι τόσο αποτελεσματικά σε σχέση με το κόστος τους όσο είναι και οι ιατρικές θεραπείες.
Η πολιτική δεν είναι παρά ιατρική σε μεγάλη κλίμακα.
Η λιτότητα βλάπτει σοβαρά την υγεία ως αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και αποτελεί μία κοινωνική κατασκευή, ένα μύθο, μία ιδεολογική / πολιτική επιλογή που στερείται εμπειρικής και επιστημονικής τεκμηρίωσης.

Πηγή: Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ηρακλείου Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Μείωση μισθών, αύξηση κερδών

Οι μειώσεις των μισθών, την τελευταία πενταετία, όχι μόνο δεν αύξησαν την παραγωγικότητα, αλλά επιπλέον δεν έριξαν τις τιμές των προϊόντων, οι οποίες παρέμειναν σε δυσανάλογα υψηλά επίπεδα.
Τα δε περιθώρια κέρδους των επιχειρήσεων -κυρίως των βιομηχανιών- διευρύνθηκαν.
Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει ειδική μελέτη της Τράπεζας της Ελλάδας.
Αναλυτικά, για το σύνολο της οικονομίας την περίοδο 2010-2013, η αποσύνδεση του πληθωρισμού (αύξηση 2% κατά μέσο όρο) και του ρυθμού μεταβολής του μοναδιαίου κόστους εργασίας (μείωση 3,3% κατά μέσο όρο) είναι φανερή, με αποτέλεσμα ο δείκτης μοναδιαίου περιθωρίου κέρδους να αυξηθεί κατά 3%.
Ιδιαίτερα στον βιομηχανικό κλάδο, στον οποίο παράγονται κατά βάση τα εμπορεύσιμα εξαγώγιμα αγαθά της οικονομίας, η αποσύνδεση μεταξύ του πληθωρισμού (αύξηση κατά 2,3%) και του ρυθμού μεταβολής του μοναδιαίου κόστους εργασίας (μείωση κατά 6,9%) γίνεται περισσότερο έκδηλη την περίοδο 2010-2013, με αποτέλεσμα ο δείκτης μοναδιαίου περιθωρίου κέρδους να αυξηθεί κατά 10,2%.
Η αποσύνδεση φαίνεται πιο καθαρά στα έτη 2012 και 2013, οπότε ο μοναδιαίος δείκτης περιθωρίου κέρδους αυξήθηκε κατά 19,6% και 7,6% αντίστοιχα.
Αυτό οφείλεται στη ραγδαία μείωση κατά 12,6% και 6,3% του μοναδιαίου κόστους εργασίας τα έτη 2012 και 2013, ενώ ο πληθωρισμός κινήθηκε αντίστοιχα στο 4,6% και 0,8%.

Ολιγοπωλιακή δομή
Σύμφωνα με τη μελέτη, για τη μερική προσαρμογή των τιμών σε σχέση με τη μεγάλη μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας ενδεχομένως ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό η ολιγοπωλιακή δομή της οικονομίας, η οποία παραμένει ακόμη ισχυρή σε αρκετούς κλάδους παραγωγής και εμπορίας αγαθών, όπως για παράδειγμα στον κλάδο των καυσίμων και στον κλάδο των τροφίμων.
Με βάση πρόσφατες έρευνες, οι τιμές πολλών αγαθών στην αγορά παρουσιάζουν μεγάλες αποκλίσεις συγκριτικά με άλλες χώρες ακόμη και όταν η σύγκριση γίνεται με χώρες που βρίσκονται υπό καθεστώς δημοσιονομικής προσαρμογής.

Πρώτοι στην ακρίβεια
Συγκεκριμένα, από την εξέταση των ενδεικτικών τιμών 20 βασικών αγαθών στα σουπερμάρκετ στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο προκύπτει το συμπέρασμα ότι η Ελλάδα στην πραγματικότητα έχει το ακριβότερο καλάθι αγαθών, διότι οι Έλληνες καταναλωτές χρειάζονται μεγαλύτερο ποσοστό από τον μισθό τους σε σχέση με τους καταναλωτές των άλλων τριών χωρών για να αγοράσουν την ίδια ποσότητα αγαθών.

Πηγή: http://www.thepressproject.gr/

Για να δείτε το οικονομικό δελτίο πατήστε εδώ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Οι απώλειες εισοδήματος των ελληνικών νοικοκυριών λόγω της κρίσης

Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσίευση στοιχείων της Εθνικής Στατιστικής Αρχής το συνολικά διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών στην ελληνική οικονομία ήταν για το 2013 χαμηλότερο κατά 46 δισεκατομμύρια ευρώ σε σχέση με το αντίστοιχο μέγεθος του 2009 (μείωση 27%).
Ενδιαφέρον, όμως, έχει η περαιτέρω ανάλυση των απωλειών ανά πηγή προέλευσης του εισοδήματος, ώστε να εντοπίσουμε τις κοινωνικές ομάδες που πιθανώς πλήττονται δυσανάλογα από την οικονομική κρίση:
Έτσι, ενώ το εισόδημα από εξαρτημένη εργασία και από κοινωνικές παροχές (συντάξεις, κατά κύριο λόγο) μειώθηκε κατά 30% και 24%, αντίστοιχα, το εισόδημα από περιουσία (τόκοι καταθέσεων, εισόδημα από εκμετάλλευση ακίνητης περιουσίας, κ.λπ.) συρρικνώθηκε μόλις κατά 12%!
Πίνακας 1. Εισόδημα νοικοκυριών και Μη Κερδοσκοπικών Ιδρυμάτων που εξυπηρετούν νοικοκυριά (ΜΚΙΕΝ), ανάλογα με την πηγή προέλευσης τους (τα ποσά είναι εκφρασμένα σε εκατομμύρια ευρώ)
Ένα επιπλέον ενδιαφέρον εύρημα από τα δημοσιευμένα στοιχεία αφορά τη σχετική συνεισφορά των κοινωνικών παροχών, σε σχέση με τα επίπεδα αμοιβών από εξαρτημένη εργασία, στην κάλυψη των αναγκών των ελληνικών νοικοκυριών. Προκύπτει, λοιπόν, πως η σχετική σημασία των κοινωνικών παροχών αυξήθηκε σημαντικά, επιβεβαιώνοντας την εικόνα που συχνά προκύπτει από δημοσιογραφικές μαρτυρίες για τη «συνεισφορά συνταξιούχων στην καθημερινή επιβίωση ανέργων ή/και χαμηλόμισθων συγγενών τους».
Συγκεκριμένα, το επίπεδο κοινωνικών παροχών αυξήθηκε από 82% της συνολικής αμοιβής της εξαρτημένης εργασίας, το 2009, σε 88% του αντίστοιχου μεγέθους για το 2013, πλησιάζοντας περισσότερο την «ισοδυναμία» του ένα-προς-ένα, θέτοντας εκ νέου σε αμφισβήτηση τις δυνατότητες του συνταξιοδοτικού συστήματος να ανταποκριθεί στο ρόλο ενός τόσο σημαντικού εισοδηματικού πυλώνα, την στιγμή που η αναλογία εργαζομένων/συνταξιούχων επιδεινώνεται διαρκώς. Παράλληλα, όμως, η παρατήρηση αυτή καταγράφει και τους κινδύνους για το εισόδημα των νοικοκυριών σε ενδεχόμενο νέων περικοπών στις παροχές του συνταξιοδοτικού συστήματος.

Στρατής Κωνσταντίνος
Υπ. Διδάκτωρ ΕΚΠΑ
Ερευνητής In Deep Analysis
Πηγή: http://indeepanalysis.gr/ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Τι (δεν) περιμένουν Δήμοι και Περιφέρειες από το 2015

Μια απραγματοποίητη επιθυμία τείνει να καταστεί η άποψη ότι οι νέες τοπικές αρχές, που ανέλαβαν καθήκοντα από 1η Σεπτεμβρίου, θα έχουν μπροστά τους μια πενταετία πιο «ήρεμη» συγκριτικά με τη θητεία των προηγούμενων τοπικών διοικήσεων. Παρότι αποτελούν παρελθόν οι αιφνιδιασμοί που δέχθηκαν οι δήμοι με τις διαθεσιμότητες και τις περικοπές προσωπικού και έχουν προσαρμοστεί στις αλλαγές του «Καλλικράτη», η πολιτική λιτότητας που εκπορεύεται από την κυβέρνηση για τα οικονομικά τους σχηματίζει ένα απειλητικό για τη λειτουργία τους πλαίσιο.
Mόλις μερικές ημέρες πριν, το καθεστώς επιτήρησης από το Παρατηρητήριο κατέστη επιπλέον «ασφυκτικό».Mε τις νέες ρυθμίσεις, που πέρασαν στη διάρκεια του «καταιγισμού» τροπολογιών στο νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας, χωρίς να προηγηθεί διαβούλευση με τα συλλογικά όργανα της Αυτοδιοίκησης, εάν το Παρατηρητήριο, μετά από αξιολόγηση και παρακολούθηση εφαρμογής από τον ΟΤΑ των προτεινόμενων μέτρων, διαπιστώσει εξακολουθητική αδυναμία ισοσκέλησης του προϋπολογισμού του, τότε με αιτιολογημένη απόφασή του και διαπιστωτική πράξη του υπουργού Εσωτερικών, ο ΟΤΑ υπάγεται υποχρεωτικά σε Πρόγραμμα Εξυγίανσης. Με την ένταξή του στο Πρόγραμμα Εξυγίανσης, ο ΟΤΑ είναι υποχρεωμένος εντός συγκεκριμένης προθεσμίας να καταθέσει στο Παρατηρητήριο Σχέδιο Οικονομικής Εξυγίανσης. Επίσης ο ΟΤΑ που τίθεται σε πρόγραμμα εξυγίανσης, χάνει το δικαίωμα να καταρτίσει προϋπολογισμό, καθώς με την νέα ρύθμιση η δυνατότητα αυτή παραχωρείται στην αρμόδια για την εποπτεία του ΟΤΑ. Δηλαδή το Παρατηρητήριο θα καταρτίσει και θα επικυρώσει μη ισοσκελισμένο προϋπολογισμό του υπό εξυγίανση ΟΤΑ.
Για τη χρηματοδότηση του Προγράμματος Εξυγίανσης των ΟΤΑ συστήνεται στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων ο «Λογαριασμός Εξυγίανσης των ΟΤΑ», τον οποίο διαχειρίζεται το υπουργείο Εσωτερικών. Η ρύθμιση προβλέπει ότι τον Λογαριασμό βαρύνουν ιδίως οι δαπάνες χρηματοδότησης των ΟΤΑ για την κάλυψη του συνόλου ή μέρους των οφειλών τους, στο πλαίσιο υλοποίησης ειδικού προγράμματος αποπληρωμής τους, το οποίο εγκρίνεται με απόφαση του Παρατηρητηρίου, και για την πληρωμή των δπανών τους, καθώς και τυχόν εγγυήσεις για τα δάνεια».
Σε ότι αφορά στη χρηματοδότηση του Λογαριασμού, αυτή προέρχεται, «σε ετήσια βάση από τους Κεντρικούς Αυτοτελείς Πόρους και συγκεκριμένα σε ποσοστό 4% επί αυτών που αποδίδονται στους ΟΤΑ για την κάλυψη λειτουργικών δαπανών τους, και, εφόσον κριθεί απολύτως αναγκαίο, με ισόποση χρηματοδότηση από τον Κρατικό Προϋπολογισμό, πέραν αυτής που προορίζεται για την ενίσχυση των ΚΑΠ».

Νέες περικοπές στους ΚΑΠ
Υπολογίζεται ότι με τα σημερινά δεδομένα των προβλεπόμενων αποδόσεων ΚΑΠ, το ποσό που θα περικοπεί οριζόντια από όλους τους δήμους της χώρας για να μεταφερθούν στον Λογαριασμό Εξυγίανσης των ΟΤΑ ανέρχονται στα 250 εκ. ευρώ. Αιρετοί υπολογίζουν ότι πρόκειται για περικοπές που ισοδυναμούν με δύο δωδεκατημόρια και μάλιστα ενώ είναι δεδομένη νέα μείωση των αποδόσεων και για το 2015 για τους ΟΤΑ.
Ωστόσο τα ποσά θα μπορούν να διαφοροποιηθούν με κοινή απόφαση των υπουργών Εσωτερικών και Οικονομικών μετά από πρόταση του Παρατηρητηρίου και αφού ληφθεί υπόψη το πιστωτικό υπόλοιπο του Λογαριασμού στις 31 Δεκεμβρίου του προηγούμενου οικονομικού έτους. Κατ’ επέκταση, πλέον οι εκάστοτε υπουργοί Οικονομικών και Εσωτερικών, με απόφασή τους έχουν τη δυνατότητα να τοποθετούν τον «πήχη» των πλεονασματικών στόχων όπου επιθυμούν, δεσμεύοντας την Αυτοδιοίκηση έναντι των στόχων αυτών.
Στην τροπολογία προβλέπεται και συγκεκριμένη διαδικασία για την καταβολή των χρεών των ΟΤΑ και των νομικών τους προσώπων προς το δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία. Μεταξύ των μέτρων υπάρχει και η δυνατότητα συμψηφισμού των χρεών με την κρατική επιχορήγηση, μέχρι ποσοστού 5% των ΚΑΠ. Δηλαδή θα μπορεί να περικόπτεται η επιχορήγηση για να καλυφθούν χρέη προς το Δημόσιο. Επομένως από τα παραπάνω, σύμφωνα με υπολογισμούς στελεχών ΟΤΑ, χάνονται πόροι ενός ποσοστού ύψους 10%.
Όλα τα παραπάνω, ενώ το 2015 προβλέπονται μειωμένες πιστώσεις (ΚΑΠ, οφειλές παρελθόντων ετών και ειδική επιχορήγηση) για τους δήμους κατά 163,5 εκατ. ευρώ. Εκτιμώνται να ανέλθουν στα 2.571,6 εκατ. ευρώ, τη στιγμή που το εκτιμώμενο ύψος για το 2014, ανήλθε στα 2.735,1 εκατ. ευρώ. Για τις περιφέρειες οι προβλεπόμενοι πόροι ανέρχονται στο ποσό των 665,4 εκατ. ευρώ, αυξημένοι κατά 147,8 εκατ., κυρίως λόγω της μεταβιβαζόμενης από τους Δήμους αρμοδιότητας της μεταφοράς μαθητών. Οι συνολικές πιστώσεις του τακτικού προϋπολογισμού για το 2014 για τις Περιφέρειες εκτιμάται στα 517,6 εκατ. ευρώ.

Το ΕΣΠΑ
Σε αυτό το περιβάλλον οικονομικής «ανομβρίας», οι δήμοι καλούνται να διεκδικήσουν χρηματοδότηση μέσω ΕΣΠΑ. Το νέο ΕΣΠΑ αλλάζει και σε φιλοσοφία και σε στόχευση χρηματοδότησης. Έργα που στηρίζονταν από το μέχρι τώρα πακέτο δεν είναι επιλέξιμα στη νέα Προγραμματική Περίοδο. Για αυτό και είναι επιτακτική η ανάγκη αιρετοί, υπάλληλοι, όλοι όσοι εμπλέκονται από την Τοπική Αυτοδιοίκηση στο ΕΣΠΑ, να επιμορφωθούν για να νέα δεδομένα, πόσο μάλλον όταν οι επιδόσεις της χώρας μας στην απορρόφηση του Προγράμματος που τελειώνει, δεν ήταν οι καλύτερες δυνατές.
Ωστόσο, ένα από τα χαρακτηριστικά του νέου προγράμματος που το διαφοροποιούν από το προηγούμενο, είναι ο έντονα ανταγωνιστικός του χαρακτήρας. Σύμφωνα με ειδικούς, το κάθε έργο που θα επιλεγεί θα πρέπει, όχι μόνο να εντάσσεται στο πλαίσιο των προτεραιοτήτων και προδιαγραφών του, αλλά να είναι επεξεργασμένο και ώριμο ώστε να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό.
Οι δήμοι θα πρέπει να είναι σε θέση να κάνουν περισσότερα με λιγότερα. Από την πλευρά της η κυβέρνηση κάνει λόγο για αυξημένο ρόλο των ΟΤΑ στο νέο ΕΣΠΑ καθώς οι πόροι που θα διαχειριστούν οι περιφέρειες θα είναι αυξημένοι από 22% της τρέχουσας περιόδου σε 35% του νέου ΕΣΠΑ (ενώ παράλληλα θα διαχειριστούν περίπου το 1/3 των πόρων του Προγράμματος Αγροτικής Ανάπτυξης). Αν και πολλοί υποστηρίζουν ότι ανοίγονται μεγάλες δυνατότητες που σε επίπεδο Περιφέρειας και κατ’ επέκταση και στους Δήμους, για την από κοινού συνέργεια και συνεργασία τόσο μεταξύ τους, όσο και με Περιφέρειες γειτονικών χωρών (Μακρο-Περιφέρειες), με στόχο το σχεδιασμό, τη διαχείριση και την παραγωγικότερη υλοποίηση των έργων-δράσεων των Προγραμμάτων, προσφάτως ήρθε στην επιφάνεια μια «αντιπαράθεση» μεταξύ Περιφερειών και Δήμων για τη συγκρότηση «Περιφερειακών Επιτροπών Αναπτυξιακού Σχεδιασμού (ΠΕΑΣ)».
Μια μεγάλη διαφορά στον νέο νόμο για το ΕΣΠΑ της περιόδου 2014-2020 είναι ότι προμηνύεται συγκεντρωτισμός στον εκάστοτε υπουργό Ανάπτυξης, αφού οι διαχειριστικές αρχές των τομεακών επιχειρησιακών προγραμμάτων «φεύγουν» από το κάθε υπουργείο και συγκεντρώνονται όλες στο υπουργείο Ανάπτυξης. Στα υπουργεία θα παραμείνουν μόνο επιτελικές μονάδες, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από υπουργούς που χάνουν το πλεονέκτημα της διαχείρισης κοινοτικών κονδυλίων.
Παράλληλα το νομοσχέδιο για το ΕΣΠΑ θέτει για πρώτη φορά πλαφόν συμβασιοποιήσεων στο 110% του προϋπολογισμού κάθε προγράμματος (5 τομεακά και 13 περιφερειακά) προκειμένου να μπει φρένο στο φαινόμενο των υπερδεσμεύσεων που έφτασαν έως το 180% στο τρέχον ΕΣΠΑ, ενώ προβλέπει σύστημα αυτόματης απένταξης όσων έργων δεν προχωρούν ώστε να αποδεσμεύονται εγκαίρως τα κεφάλαια.

Η γραφειοκρατία
Όπως και να έχει, οι ΟΤΑ καλούνται να διαχειριστούν τα κονδύλια μέσα σε ένα πλαίσιο γραφειοκρατίας. Υπενθυμίζεται άλλωστε ότι ως προς την «απόκλιση» που ανίχνευσε η κυβέρνηση αναφορικά με τους πλεονασματικούς στόχους που υποχρεούντο να επιτύχουν οι δήμοι, αιρετοί περιέγραφαν ως μία από τις αιτίες τη μη εκταμίευση πόρων του ΕΣΠΑ για συμβασιοποιημένα έργα, λόγω γραφειοκρατίας.
Την ώρα όπου μειώνονται οι πόροι της διοίκησης, αυξάνονται συνεχώς τα διοικητικά βάρη, οι διαδικασίες και οι ρυθμίσεις, επιφέροντας καίριο πλήγμα στην ανταγωνιστικότητα της χώρας και αυξάνοντας το τελικό και ιδίως το έμμεσο κόστος της διοικητικής λειτουργίας.

http://www.aftodioikisi.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Οδηγός φορολογικής επιβίωσης για πολίτες και υπαλλήλους υπ. Οικονομικών

Στο να βοηθήσει τους πολίτες –ακόμη και τους υπαλλήλους του υπουργείου Οικονομικών- να ανταποκριθούν σωστά και γρήγορα στις διοικητικές διαδικασίες που προβλέπουν οι νόμοι, αποσκοπεί ο νέος οδηγός φορολογικής επιβίωσης που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Οικονομικών.
Το εγχειρίδιο, περιλαμβάνει απαντήσεις σε περισσότερα από 105 ερωτήματα τα οποία καλύπτουν τις ακόλουθες ενότητες:
-Τη δυνατότητα πρόσβασης πολιτών σε δημόσια έγγραφα
-Την κατάργηση της υποχρέωσης υποβολής των επικυρωμένων εγγράφων
-Τη διαδικασία βεβαίωσης του γνησίου υπογραφής
-Τα μέσα απόδειξης των στοιχείων ταυτότητας των πολιτών αλλά και στην εκπροσώπησή τους στις διοικητικές αρχές από δικηγόρους
-Τις υπηρεσίες και φορείς που διενεργούν μεταφράσεις
-Την επικύρωση υπογραφής σε αλλοδαπά δημόσια έγγραφα
Συντάκτες του οδηγού είναι η Γενική Διεύθυνση Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και Ανθρώπινου Δυναμικού της Γενικής Διεύθυνσης Δημοσίων Εσόδων. Όπως αναφέρεται στο εισαγωγικό σημείωμα το οποίο υπογράφει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, προϊστάμενος της Γενικής Διεύθυνσης Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και Ανθρωπίνου Δυναμικού, «η ύλη του εγχειριδίου έχει επικαιροποιηθεί με την προσαρμογή της στις μεταβολές της νομοθεσίας περί των διοικητικών διαδικασιών και έχει εμπλουτιστεί με νέα ερωτήματα, η πλειοψηφία των οποίων έχει προκύψει από την καθημερινή διαχείριση ερωτημάτων, παραπόνων και υποδείξεων πολιτών και υπαλλήλων καθώς και τις αντίστοιχες απαντήσεις».

Οδηγός φορολογικής επιβίωσης για πολίτες και υπαλλήλους υπ. Οικονομικών

Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Περισσεύετε

Συνεχίζονται οι αυτοκτονίες στη χώρα μας, όπως συνεχίζονται και οι απολύσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αναζητούν εργασία και διαπιστώνουν πως είναι περιττοί. Δεν τους χρειάζεται πια κανείς.
Άνθρωποι που μέχρι χτες μάχονταν ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο αναζητούν εναγωνίως κάποιον να τους εκμεταλλευτεί.
Υπάρχει λοιπόν κάτι χειρότερο από το να σε εκμεταλλεύονται: να μην θέλει να σε εκμεταλλευτεί κανείς.
«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά. Ας με εκμεταλλευτεί κάποιος».
Είναι τραγικό να διαπιστώνεις πως είσαι περιττός και πως δεν υπάρχει κανείς να σε εκμεταλλευτεί.
Από την άλλη, είναι φοβερή ικανοποίηση για την οικονομική εξουσία -την αληθινή εξουσία δηλαδή- να βλέπει να σέρνονται εκλιπαρώντας στα πόδια της άνθρωποι που μέχρι χτες αγωνίζονταν για τα δικαιώματά τους.
«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά, έστω και με ελάχιστα χρήματα. Θέλω να γίνω δούλος»
«Λυπάμαι, είστε περιττός»
«Και τι θα κάνω;»
«Δεν ξέρουμε, ούτε και μας νοιάζει. Αυτοκτονήστε, κρυφτείτε, εξαθλιωθείτε αλλά -το κυριότερο- εξαφανιστείτε από μπροστά μας»
Οι εξαθλιωμένοι πληθαίνουν διαρκώς αλλά κανείς δεν παίρνει το θάρρος να πει πως δουλειές δεν πρόκειται να υπάρξουν.
Πολιτικοί υπόσχονται αόριστα νέες θέσεις εργασίας -ενώ ξέρουν πως δεν πρόκειται να υπάρξουν- και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να «κρύψουν» τους άνεργους. Στατιστικά τρικ και νέοι όροι που παρουσιάζουν τους άνεργους ως εργαζόμενους.
Και μένει κρυφή και μια άλλη πραγματικότητα: οι πολιτικοί είναι διακοσμητικοί. Είμαστε στα χέρια των αγορών. Τους ανήκουμε.
Βέβαια, έχουν μια χρησιμότητα οι άνεργοι και οι εξαθλιωμένοι: συμβάλλουν στο να μένουν φρόνιμοι και φοβισμένοι οι δούλοι που κατάφεραν να έχουν μια δουλειά.
Το καλύτερο απ” όλα είναι πως οι άνεργοι κατηγορούνται επειδή δεν έχουν δουλειά. Αν και όλοι ξέρουν πως δουλειές δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να υπάρξουν.
Και άνεργος, και ένοχος. Αφού δεν κερδίζουμε από σένα, είσαι περιττός. Περισσεύεις. Είσαι ένα λάθος. Δεν έπρεπε να γεννηθείς.
Και οι περισσότεροι άνεργοι το δέχονται. Νιώθουν ένοχοι επειδή είναι άνεργοι.
Αυτός που βρίσκεται χωρίς δουλειά αμφισβητείται και βάλλεται από όλους -και από τον εαυτό του- αλλά ο γόνος πλούσιας οικογένειας που δεν θα εργαστεί ποτέ στη ζωή του και κοπροσκυλιάζει πλουσιοπάροχα όλη μέρα δεν αμφισβητείται από κανέναν και δεν νιώθει καμία ενοχή.
Πώς φτάσαμε ως εδώ; Αποδεχόμενοι ως δεδομένα αυτά που έπρεπε να αμφισβητήσουμε. Αν αποδεχτείς ότι ο άνθρωπος είναι μια οικονομική ύπαρξη -και έχει λόγο να ζει μόνο αν προσφέρει κέρδος-, όλα αυτά μοιάζουν λογικά. Ο άνθρωπος, όμως, δεν έρχεται στη ζωή με οικονομικούς όρους. Ο άνθρωπος είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό.
Και τώρα τι θα κάνουμε; Τουμπεκί. Έτσι κάνουν όλοι. Σε όλον τον κόσμο. Εμείς, άλλωστε, ψηφίσαμε πριν δυο εβδομάδες και αποφασίσαμε πως εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας είναι περιττοί. Αυτό ψηφίσαμε. Αντί να ψηφίσουμε για τους ανθρώπους, ψηφίσαμε για να καθησυχάσουμε τις αγορές.
Οπότε, αφήστε τις κλάψες για αυτούς που αυτοκτονούν και αυτούς που έχουν εξαθλιωθεί. Παραδεχτείτε πως σας δίνουν και μια κρυφή ικανοποίηση. Μπορεί να είστε δούλος αλλά δεν είστε στη θέση τους. Ακόμα.
Είναι υπέροχο πως οι αγορές -δια των εκπροσώπων τους- ζητάνε από τους άνεργους και τους εξαθλιωμένους να καταδικάσουν τη βία. Αν και αυτοί υφίστανται καθημερινά την πιο άγρια βία, με κίνδυνο -πολλές φορές- ακόμα και τη ζωή τους.
Η βία που πρέπει να καταδικαστεί αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να την καταδικάσει είναι η βία της αδιαφορίας.
Η βία της αδιαφορίας.

Πηγή: http://pitsirikos.net Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Πόσα δισ. έφυγαν από την Ελλάδα και πού πήγαν

Ελληνικές καταθέσεις 4 δισ. ευρώ επενδύθηκαν κυρίως σε ακίνητα από τα τέλη του 2009 μέχρι σήμερα.
Το διάστημα αυτό περιλαμβάνει την πρώτη και δεύτερη φάση της μεγάλης φυγής κεφαλαίων στο εξωτερικό λόγω της κρίσης και του φόβου εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, αλλά και την περίοδο κατά την οποία υπήρξε μερική επιστροφή καταθέσεων στις τράπεζες.
Οι συνολικές εκροές κεφαλαίων μπορεί να έφτασαν στην κορύφωσή τους τα 115 δισ. ευρώ, αλλά σήμερα υπολογίζεται ότι η καθαρή απώλεια ανέρχεται σε 56,8 δισ. ευρώ.
Σύμφωνα με την έρευνα της «Κ», από το ποσό αυτό, τα 32,5 δισ. ευρώ έφυγαν στο εξωτερικό και μόνο ένα πολύ μικρό μέρος έχει επιστρέψει στην Ελλάδα.
Τα στοιχεία κεντρικών τραπεζών και του ευρωσυστήματος (target 2) δείχνουν ότι ελληνικές καταθέσεις 32,5 δισ. ευρώ τοποθετήθηκαν στο εξωτερικό ως εξής:
• Καταθέσεις: 22,2 δισ. ευρώ.
• Ομόλογα: 5,3 δισ. ευρώ.
• Μετοχές και αμοιβαία κεφάλαια (πλην μετοχικών αμοιβαίων): 1 δισ. ευρώ.
• Μη τραπεζικά προϊόντα, όπως ακίνητα και χρυσός: 4 δισ. ευρώ.

Χώρες προορισμού
Σε ό,τι αφορά τις χώρες προορισμού, πρώτη επιλογή αναδείχθηκε η Βρετανία, δεύτερη η Ολλανδία, τρίτη η Γερμανία και ακολούθησαν Κύπρος και Ελβετία. Σε κάποια στιγμή μέσα στο 2012, όταν ο φόβος εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είχε κορυφωθεί, παρατηρήθηκαν μικρότερες εκροές κεφαλαίων σε πολλούς προορισμούς, όπως Ιταλία και Αυστραλία.
Ειδικότερα, οι εκτιμήσεις τραπεζικών στελεχών που ανέλυσαν στοιχεία του ισοζυγίου, της ΕΚΤ και της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS) συγκλίνουν στα εξής:
• Προς τη Βρετανία πρέπει να κατέφυγαν περίπου 10 δισ. ευρώ και στην κορύφωση να έφτασαν μέχρι 15 δισ. ευρώ. Σήμερα έχουν απομείνει λιγότερα, καθώς τα κεφάλαια κατέφυγαν προς άλλους προορισμούς (κυρίως φορολογικούς παράδεισους).
• Στην Ολλανδία υπολογίζεται να πήγαν τουλάχιστον 6 έως 10 δισ. ευρώ και αφορούσαν κυρίως ξένα κεφάλαια τα οποία επαναπατρίστηκαν.
• Στη Γερμανία κατευθύνθηκαν περίπου 8 δισ. ευρώ. Στη χώρα εκτιμάται ότι δεν έμειναν ούτε τα μισά, καθώς η Γερμανία έπαιξε κυρίως τον ρόλο του ενδιάμεσου σταθμού.
• Στην Ελβετία δεν πρέπει να έφτασαν τελικά περισσότερα από 2 δισ. ευρώ ή 4 δισ. ευρώ στην κορύφωση των εκροών.
• Στην Κύπρο οι ελληνικές καταθέσεις έφτασαν σε κάποια στιγμή τα 7 δισ. ευρώ, αλλά τελικά είναι ζήτημα εάν απέμειναν περίπου 1,5-2 δισ. ευρώ. Στα «σεντούκια»
Η έρευνα της «Κ» κατέληξε επίσης στο συμπέρασμα ότι τα υπόλοιπα 24,3 δισ. ευρώ (από τα συνολικά 56,8 δισ.) έφυγαν από τις ελληνικές τράπεζες, αλλά παρέμειναν εντός συνόρων για την κάλυψη αναγκών των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων. Ενα μεγάλο μέρος αυτών μπήκε κάτω από στρώματα και γλάστρες για ασφάλεια. Εκτιμάται ότι τα 10 με 12 δισ. ευρώ έμειναν στα «σεντούκια» για ασφάλεια.
Τα υπόλοιπα, περίπου 12-15 δισ. ευρώ, χρησιμοποιήθηκαν για πληρωμή φόρων, μισθών και άλλων υποχρεώσεων των νοικοκυριών και επιχειρήσεων. To ποσό αυτό εκτιμάται ότι μέσα στο 2012 έφτασε τα 18 δισ. ή και λίγο μεγαλύτερο.
Η σταδιακή αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και η κρίση στην Κύπρο («κούρεμα» καταθέσεων το 2013) συνέβαλαν στην επιστροφή καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες. Η επιστροφή αυτή προήλθε κυρίως από χρήματα που είχαν αποθεματοποιηθεί («κάτω από το στρώμα», τραπεζικές θυρίδες) και από την Κύπρο.
Η πρώτη μεγάλη φυγή καταθέσεων από τις τράπεζες παρατηρήθηκε το 2010 και η δεύτερη κορύφωση υπήρξε το πρώτο μισό του 2012. Στη συνέχεια υπήρξε αργή, αλλά σταθερή αποκλιμάκωση της αβεβαιότητας με συνέπεια την επιστροφή κεφαλαίων στις ελληνικές τράπεζες.
Από την έρευνα της «Κ» προκύπτει πως η συνολική εκροή κεφαλαίων έφτασε τα 115 δισ. ευρώ στα τέλη του πρώτου εξαμήνου του 2012, κάτι το οποίο επιβεβαιώνεται και από την πρόσφατη μελέτη της Εθνικής Τράπεζας, σχετικά με τη ρευστότητα του τραπεζικού συστήματος και της εγχώριας αγοράς.

Πρώτο κύμα «εξόδου» το 2010
Η πρώτη φάση της μεγάλης φυγής ελληνικών καταθέσεων πραγματοποιήθηκε το 2010. Σύμφωνα με μελέτη της Εθνικής Τράπεζας, οι εκροές καταθέσεων το 2010 είχαν φτάσει τα 40 δισ. Από αυτά, τα 34 δισ. ευρώ εξανεμίστηκαν την περίοδο Ιανουαρίου - Ιουλίου, ενώ μικρότερες ήταν οι απώλειες στη συνέχεια.
Από το σύνολο των 40 δισ., στα 10,2 δισ. ευρώ υπολογίζεται το ύψος των κεφαλαίων που κατευθύνθηκαν το 2010 εκτός Ελλάδος από κατοίκους του εξωτερικού. Πρόκειται κυρίως για καταθέσεις που είχαν εισρεύσει στη χώρα μας την περίοδο 2003 - 2008, αξιοποιώντας την ευνοϊκή οικονομική συγκυρία και οι οποίες επαναπροωθήθηκαν σταδιακά στο εξωτερικό μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, αλλά και όλο το 2009.
Στα 8 δισ. ευρώ είχαν εκτιμηθεί οι καταθέσεις των Ελλήνων που κατευθύνθηκαν στο εξωτερικό με κύριους προορισμούς την Κύπρο και το Ηνωμένο Βασίλειο, με τα 2/3 της εκροής να λαμβάνουν χώρα στο πρώτο εξάμηνο του 2010.
Αντίθετα, η ανάγκη χρηματοδότησης τρεχουσών αναγκών του ιδιωτικού τομέα και η τοποθέτηση μετρητών σε θυρίδες ή ακόμα και στο σπίτι από τους κατόχους των χρημάτων κυριάρχησαν το δεύτερο εξάμηνο του 2010.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της μελέτης, το ύψος των κεφαλαίων αυτής της κατηγορίας υπολογίζεται στα 4,5 δισ. ευρώ. Τέλος, ένα ποσό της τάξεως των 3,5 δισ. ευρώ υπολογίζεται, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Εθνικής, ότι τοποθετήθηκε σε άλλα περιουσιακά στοιχεία, όπως έντοκα γραμμάτια ή χρυσό.

Επιστροφή ρευστότητας στην αγορά από το 2015
Την τελευταία διετία πραγματοποιήθηκαν καθαρές εισροές κεφαλαίων 50 δισ. ευρώ, σύμφωνα με υπολογισμούς της Εθνικής Τράπεζας. Τα κεφάλαια αυτά προήλθαν από αγορές μετοχών και αυξήσεις κεφαλαίου (31,2 δισ. ευρώ), από την εξαγωγική κυρίως δραστηριότητα των ελληνικών επιχειρήσεων (15,3 δισ. ευρώ) και από άμεσες ξένες επενδύσεις (4,1 δισ. ευρώ). Στα ποσά αυτά δεν περιλαμβάνονται τα έσοδα από αποκρατικοποιήσεις ή επενδύσεις στον δημόσιο τομέα.
Οι εισροές αυτές τόνωσαν τη ρευστότητα, γεγονός το οποίο σε πρώτη φάση φάνηκε περισσότερο στη μείωση της εξάρτησης των τραπεζών από τα δάνεια της ΕΚΤ. Δηλαδή, οι εισροές αυτές δεν ήταν αρκετές ώστε να ενισχύσουν τη ρευστότητα στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά. Ομως, η μείωση της εξάρτησης των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ αποτελεί ένα μεγάλο βήμα προς την αποκατάσταση της ρευστότητας στην αγορά.
Ενδεικτικά αναφέρεται ότι τα τελευταία δύο χρόνια, οι ελληνικές τράπεζες μείωσαν τον δανεισμό από την ΕΚΤ κατά 91 δισ. ευρώ! Στη μείωση αυτή συνέβαλαν: αύξηση καταθέσεων κατά 21 δισ., απομόχλευση (μείωση χαρτοφυλακίου δανείων) 40 δισ. και αυξήσεις κεφαλαίων 15 δισ.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Εθνικής Τράπεζας, και λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις παραπάνω τάσεις, η ζήτηση για τραπεζικά δάνεια από τον ιδιωτικό τομέα θα αυξηθεί σε 2 με 3 τρίμηνα.
Η ζήτηση για τραπεζικό δανεισμό θα ξεκινήσει από τα πιο υγιή και ανταγωνιστικά τμήματα του ελληνικού επιχειρείν, τα οποία θα περάσουν στην επόμενη φάση: επεκτάσεις και επενδύσεις. Δηλαδή, ύστερα από τη φάση της συρρίκνωσης και του «νοικοκυρέματος» θα περάσουν στον δανεισμό για επενδύσεις. Η ζήτηση για δάνεια από τα νοικοκυριά θα ακολουθήσει, καθώς οι επενδύσεις και το θετικό επιχειρηματικό κλίμα θα βελτιώσουν τα εισοδήματα και θα περιορίσουν την ανεργία ή τον φόβο για ανεργία.
Η Εθνική Τράπεζα εκτιμά πως οι χρηματοδοτικές ανάγκες επιχειρήσεων και νοικοκυριών για την επόμενη διετία (2015-2016) θα ανέλθουν στα 22 δισ. ευρώ. Ήδη, οι τέσσερις μεγάλες συστημικές τράπεζες, σύμφωνα με πληροφορίες αλλά και δηλώσεις στελεχών τους, προγραμματίζουν πιστωτική επέκταση 10-12 δισ. ευρώ για τo 2015. Σύμφωνα με στελέχη τραπεζών, από τα 10-12 δισ. ευρώ που θα διοχετευθούν στην οικονομία, περίπου τα μισά, δηλαδή 5 δισ. ευρώ, θα προέλθουν από αποπληρωμές παλαιότερων δανείων, ενώ τα υπόλοιπα 5 δισ. ευρώ θα καλυφθούν από τη ρευστότητα των τραπεζών. Η σταδιακή αύξηση των δανειοδοτήσεων δεν σημαίνει ότι τα δάνεια είναι για όλους. Οπως τονίζουν οι τράπεζες, τα δάνεια θα χορηγηθούν με αυστηρά τραπεζικά κριτήρια μόνο σε αξιόχρεες επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Στόχος είναι η ενίσχυση υγιών επιχειρήσεων με ισχυρή παραγωγική βάση, εξαγωγικό προσανατολισμό, καθώς και η χρηματοδότηση επενδυτικών σχεδίων.
Η ζήτηση για δάνεια 22 δισ. ευρώ στη διετία αναμένεται να υπερκαλυφθεί, καθώς οι τράπεζες θα είναι σε θέση να χορηγήσουν δάνεια 22 δισ. κυρίως επειδή θα συνεχίσουν να περιορίζουν την εξάρτησή τους από την ΕΚΤ. Σε αυτό θα συμβάλει και η αναμενόμενη ετήσια εισροή κεφαλαίων περίπου 25 δισ. ευρώ, που αναμένεται να καταγραφεί στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.
Τέλος, θετικά αναμένεται να συμβάλει η μείωση των ποσοστών που επιβάλλει η ΕΚΤ στο «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων που δίνονται από τις ελληνικές τράπεζες προκειμένου να χρηματοδοτηθούν. Η Moody’s πρόσφατα εκτίμησε πως η απόφαση της ΕΚΤ για τη μείωση του «κουρέματος» θα απελευθερώσει ρευστότητα περίπου 7 δισ. ευρώ προς τις ελληνικές τράπεζες, δηλαδή θα μπορούν να δανειστούν επιπλέον 7 δισ. ευρώ χωρίς να «καταθέσουν» επιπλέον εγγυήσεις. Πάντως, στελέχη των ελληνικών τραπεζών, αλλά και αναλυτών, ανεβάζουν το ποσό αυτό στα 12 δισ. ευρώ.
Όποιο κι αν είναι το ακριβές μέγεθος, η πραγματικότητα είναι ότι η ρευστότητα γεννάει ρευστότητα. Οι εισροές επενδύσεων, η σταθεροποίηση του οικονομικού και πολιτικού κλίματος, τα ντιλ κ.λπ. δημιουργούν διάθεση για επενδύσεις και δανεισμό. Ο δανεισμός δημιουργεί νέα κυκλοφορία χρήματος κ.ο.κ. Με άλλα λόγια, δεν χρειάζεται οι τράπεζες να χορηγήσουν 22 δισ. για να ανταποκριθούν στις δανειακές ανάγκες του ιδιωτικού τομέα. Μπορεί τα δάνεια να είναι λιγότερα, αλλά ο πολλαπλασιαστής ρευστότητας να φτάσει τα απαιτούμενα κεφάλαια στα επίπεδα που χρειάζονται οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά για να αναπτυχθούν.
Κρίσιμη παράμετρο σε όλα αυτά αποτελεί η πολιτική σταθερότητα και γενικά η βεβαιότητα για το οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον.
Η αβεβαιότητα είναι ανασταλτικός παράγοντας για επενδύσεις και για χρηματοδότηση από τις τράπεζες ακόμη και αν τα λεφτά υπάρχουν και περιμένουν στα θησαυροφυλάκια τραπεζών, επιχειρήσεων, νοικοκυριών και κράτους.

Πηγή: http://www.kathimerini.gr Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Σκάσε και πλήρωνε

Ακούσαμε πολλά τις προηγούμενες μέρες και θα ακούσουμε τις επόμενες περισσότερα για το «τέλος του μνημονίου» , για την επιτυχία της κυβέρνησης να μας οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση, για το τέλος της Εποπτείας και της Επιτήρησης.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ψεύτες υπερβαίνουν τους εαυτούς τους έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στη γκεμπελίστικη λογική ότι όσο μεγαλύτερο είναι ένα ψέμα τόσο πιο πιστευτό γίνεται...
Ωστόσο, παρά τους ψεύτες και τα ψέματα υπάρχει η πραγματικότητα, η οποία είναι απλούστατη:
-Οι δανειστές επιμένουν να μας δανείζουν
-Τα νέα δάνεια για την εξυπηρέτηση των παλαιών σημαίνουν νέες δεσμεύσεις και μνημόνια
-Οι νέες δεσμεύσεις σημαίνουν παράταση της εποπτείας και της επιτήρησης
Το συμπέρασμα είναι απλούστατο όπως αποκαλύπτουν οι πιο κάτω αριθμοί του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους και περιγράφουν τα μέχρι αυτήν τη στιγμή προβλεπόμενα ποσά που η χώρα χρωστά μέχρι το 2030.
2013: χρεολύσια 12,890 – τόκοι 5,887
2014: χρεολύσια 24,900 – τόκοι 6,026
2015: χρεολύσια 16,018 – τόκοι 5,878
2016: χρεολύσια 7,075 – τόκοι 6,028
2017: χρεολύσια 7,480 – τόκοι 6,405
2018: χρεολύσια 4,672 – τόκοι 6,590
2019: χρεολύσια 9,949 – τόκοι 6,622
2020: χρεολύσια 7,052 – τόκοι 6,360
2021: χρεολύσια 7,169 – τόκοι 10,956
2022: χρεολύσια 8,873 – τόκοι 24,489
2023: χρεολύσια 11,186 – τόκοι 17,551
2024: χρεολύσια 10,864 – τόκοι 13,641
2025: χρεολύσια 8,795 – τόκοι 9,030
2026: χρεολύσια 8,569 – τόκοι 8,642
2027: χρεολύσια 8,453 – τόκοι 8,215
2028: χρεολύσια 8,060 – τόκοι 7,779
2029: χρεολύσια 7,308 – τόκοι 7,290
2030: χρεολύσια 7,329 – τόκοι 6,853
Αν σε αυτά τα δισεκατομμύρια συνυπολογιστούν
· τα περίπου 90 που πλήρωσε η χώρα το 2012
· Τα αναμενόμενα χρηματοδοτικά κενά του 2015-16 που θα καλυφθούν κι αυτά με δανεισμό
· Αλλά και όσα ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει από το 1991 μέχρι και σήμερα και που αγγίζουν το 1 τρισεκατομμύριο ευρώ
Αν λοιπόν συνυπολογιστούν όλα αυτά τότε η εικόνα της ελληνικής αποικίας χρέους σχηματίζεται ολοκάθαρα.
Τί ακριβώς σημαίνει αποικία χρέους δεν χρειάζεται κανείς να είναι οικονομολόγος για να το αντιληφθεί. Μπορεί να απευθυνθεί σε ένα συνοικιακό τοκογλύφο για να του το εξηγήσει: Αυτός που έχει πέσει στα χέρια του τοκογλύφου, όπως και μια αποικία χρέους σαν την Ελλάδα, υπάρχει και δραστηριοποιείται μόνο και μόνο για να πληρώνει το χρέος του. Είναι, νομίζουμε προφανές ότι ο τοκογλύφος δεν έχει κανένα συμφέρον να ξοφλήσει ο πελάτης το χρέος του. Εκτός κι αν το κάνει με νέα δανεικά…
Σ αυτό ακριβώς λοιπόν το σημείο βρίσκεται η κυβέρνηση. Είναι έτοιμη να συνάψει τη νέα συμφωνία με τον τοκογλύφο.
Θα ονομαστεί αυτή η συμφωνία προληπτική γραμμή πίστωσης, θα συνεπάγεται νέες δεσμεύσεις και θα προϋποθέτει την στενή Εποπτεία της χώρας από τους μηχανισμούς των τοκογλύφων δανειστών.
Συμπέρασμα: Για εσένα που ακόμη εξακολουθείς να μπερδεύεσαι από την αντίφαση την οποία δημιουργεί η ζοφερή πραγματικότητα που ζεις με τα όσα αισιόδοξα σου λένε οι συγκυβερνώντες, αξίζει τον κόπο να ακούσεις με περισσότερη προσοχή την απλή οδηγία που στέλνουν με κάθε τρόπο οι τοκογλύφοι: Σκάσε και πλήρωνε…

Πηγή: topontiki.gr - Δημήτρης Μηλάκας Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ανεργία και ανισότητες στο κέντρο των ανησυχιών για το 2015

Η ανεργία και οι αυξανόμενες ανισότητες μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών βρίσκονται στο κέντρο των ανησυχιών των ηγετών για το 2015, σύμφωνα με την ετήσια μελέτη με τίτλο «Προοπτικές της παγκόσμιας ατζέντας» που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, η έδρα του οποίου βρίσκεται στη Γενεύη.
Οι ανησυχίες αυτές βρίσκονται στις δύο πρώτες θέσεις του καταλόγου με τις 10 κύριες τάσεις που αναμένουν για το 2015 αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις στον κόσμο και ερωτήθηκαν από το Φόρουμ.
Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ οργανώνει κάθε χρόνο τον Ιανουάριο το Φόρουμ του Νταβός, το ετήσιο ραντεβού της παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής ελίτ.
Συνολικά 1.800 ειδικοί του Φόρουμ ερωτήθηκαν σχετικά με τις ανησυχίες των ηγετών για τους 12 με 18 επόμενους μήνες.
Πέρυσι οι δύο κύριες ανησυχίες των ηγετών ήταν οι εντάσεις στη Συρία και τη Βόρεια Αφρική, καθώς και το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών.
«Η σημασία που αποδίδεται στην ανισότητα και την ανεργία», που είναι πρώτες στον φετινό κατάλογο, «δείχνει πως αυτές οι ανησυχίες επιδεινώθηκαν σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια», αναφέρει το Φόρουμ.
Οι ειδικοί αναφέρουν επίσης πως δύο τάσεις έκαναν την εμφάνισή τους σ” αυτή την ετήσια μελέτη για πρώτη φορά αφότου άρχισε, το 2010. Πρόκειται για την ενίσχυση του γεωστρατηγικού ανταγωνισμού (4η θέση), όπως οι αυξανόμενες εντάσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Ρωσία, και την άνοδο του εθνικισμού (8η θέση).
Εξάλλου η έλλειψη ηγεσίας πρόκειται να επιδεινωθεί το 2015, σύμφωνα μ” αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις. Τοποθετούν την ανησυχία αυτή στην 3η θέση, από την 7η στην οποία βρισκόταν το 2014.
Αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις ανησυχούν επίσης σχετικά με το περιβάλλον.
Έτσι η επιδείνωση της ρύπανσης στις αναπτυσσόμενες χώρες βρίσκεται στην 6η θέση, ακριβώς μπροστά από τον πολλαπλασιασμό των ακραίων μετεωρολογικών φαινομένων.
Ο φόβος της λειψυδρίας βρίσκεται στην 9η θέση, μπροστά από την αυξημένη σημασία της υγείας για την οικονομία, κάτι που καταδεικνύει «τη σχέση ανάμεσα σ” έναν πληθυσμό με καλή υγεία και μια υγιή οικονομία».
Το σημείο αυτό υπογραμμίζει την ανησυχία για τις λοιμώδεις νόσους, σύμφωνα με το Φόρουμ, σ” ένα πλαίσιο παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης η οποία συνδέεται με την επιδημία του ιού Έμπολα.
Το Φόρουμ κατέταξε επίσης αυτές τις τάσεις για το 2015 αναλόγως γεωγραφικής περιοχής.
Στην Ευρώπη, τα πρόσωπα που λαμβάνουν τις αποφάσεις θέτουν επικεφαλής των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν για το 2015 την ενθάρρυνση της οικονομικής ανάπτυξης και της καινοτομίας, την ανεργία των νέων και τις σχέσεις ΕΕ-Ρωσίας.
Στη Βόρεια Αμερική, αυτοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις έθεσαν επικεφαλής των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν για το 2015 τη μείωση των ανισοτήτων, τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις και την κλιματική αλλαγή.
Στην Ασία, οι προτεραιότητες αυτών που αποφασίζουν είναι οι γεωπoλιτικές εντάσεις, οι διαρθρωτικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις και η διαχείριση του αυξανόμενου εξαστισμού.
Στη Λατινική Αμερική, οι κύριες προκλήσεις είναι η διαφθορά, η εκπαίδευση και οι αυξανόμενες ανισότητες.
Στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, η επίμονη ανεργία των νέων, οι πολιτικές μεταβάσεις και οι κοινωνικές εντάσεις έρχονται επικεφαλής του καταλόγου με τις προκλήσεις του 2015.
Τέλος στην υποσαχάρια Αφρική η εκπαίδευση, η χρηστή διακυβέρνηση και οι υποδομές είναι οι κύριες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν αυτοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις. Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

«Τρίτος κόσμος» παντού

Δεν είναι μυστικό. Η ευημερία των λίγων βασίζεται στην αρπαγή. Ίσως είναι δύσκολο να το αντιληφθούμε κοιτώντας τη προσωπική μας ανέχεια και να τη συσχετίσουμε με την υποτιμημένη εργασιακή μας δύναμη, η οποία δημιουργεί, τελικά, τον πλούτο. Παραδόξως είναι ευκολότερο να δούμε τη «μεγάλη εικόνα». Ίσως έτσι καταλάβουμε τι μας... ξημέρωσε, τι μας συμβαίνει και κυρίως τι πρόκειται να μας συμβεί.
Εμείς οι... πρώην «τυχεροί» «δυτικοί», Ευρωπαίοι και Βορειοαμερικάνοι, φωνάζουμε – δικαίως - για την επίθεση που δέχονται τα εργασιακά «κεκτημένα» μας. Κάποιοι άλλοι, περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους του πλανήτη, δεν έχουν καν τη δύναμη να φωνάξουν, γιατί, στην κυριολεξία, δεν έχουν να φάνε...
Μιλώντας για Δυτικοευρωπαίους και Αμερικανούς δύο στοιχεία είναι χαρακτηριστικά και απαντούν σε τι κόσμο (δημοκρατικό και... ελεύθερο) ζούμε.

● Πρώτον, στην Αμερική, ένας στους επτά κατοίκους τρέφεται με κουπόνι από την πρόνοια!!!

● Στη Γερμανία 7,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι ζουν με μισθό μέχρι 400 ευρώ!!!

Αν, λοιπόν, στις μητροπόλεις του καπιταλισμού «έτσι είναι η ζωή», φανταστείτε πως τι πρόκειται να συμβεί στην περιφέρεια, σε χώρες (τελευταίους τροχούς) σαν την Ελλάδα!!!

Υπάρχουν και χειρότερα
Προφανώς υπάρχουν χειρότερα, πολύ χειρότερα. Απλώς, μέσα στην καταναλωτική (και με δανεικά) ευημερία μας, ούτε που δίναμε σημασία. Η δυστυχία, ωστόσο, του κόσμου (δισεκατομμυρίων ανθρώπων, χωρών ολόκληρων) μας αφορά πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε. Μας αφορά γιατί προσφέρει μια παραστατική και πραγματική εικόνα του κόσμου που ζούμε...
Στοιχείο πρώτο: Ο Μπαν Κι- Μουν, γ.γ. του ΟΗΕ, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε το 2008, έκανε λόγο για «το νέο πρόσωπο της παγκόσμιας φτώχειας». Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε, εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι του πλανήτη πεινούν και υποσιτίζονται μέχρι θανάτου.
Το τελευταίο εξάμηνο του 2008 οι τιμές των βασικών διατροφικών προϊόντων, όπως το σιτάρι, το ρύζι και το καλαμπόκι, αυξήθηκαν κατά 50%. Ο γ.γ. του ΟΗΕ έκανε έκκληση για την εξεύρεση 500 εκατ. δολαρίων προκειμένου να στηριχθεί το επισιτιστικό πρόγραμμα του οργανισμού.
Σύμφωνα με τα στοιχεία των υπηρεσιών του ΟΗΕ, κάθε μέρα στον πλανήτη πεθαίνουν 100.000 άνθρωποι από πείνα. Επίσης, σύμφωνα με τον FAO (οργάνωση του ΟΗΕ για την διατροφή και τη γεωργία), 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε συνθήκες «έσχατης πείνας», δηλαδή λαμβάνουν καθημερινά μέχρι 300 θερμίδες τη μέρα, από τις 2.700 που είναι απαραίτητες.
Λόγω αυτών και άλλων παρεμφερών προβλημάτων, κάθε 7 δευτερόλεπτα στον πλανήτη πεθαίνει ένα παιδί. Δέκα νεκρά παιδιά το λεπτό, γιατί δεν έχουν να φάνε!

Στοιχείο δεύτερο: Σύμφωνα με τα κατά καιρούς δημοσιεύματα το ποσό που είναι κατατεθειμένο από μια ντουζίνα Κροίσους του πλανήτη σε διάφορους οφ-σορ λογαριασμούς ανά τον κόσμο υπολογίζεται στα 12 τρισ. δολάρια. Προσοχή: Μιλάμε μόνο για προσωπικές περιουσίες, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα κεφάλαια των πολυεθνικών και λοιπών επιχειρήσεων.
Επίσης σύμφωνα με στοιχεία υπηρεσιών του ΟΗΕ, οι 200 μεγαλύτερες ιδιωτικές περιουσίες αντιστοιχούν στα εισοδήματα 2,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων, δηλαδή στο 47% του συνολικού πληθυσμού του πλανήτη.
Συσχετισμός: Έχουν κάποια σχέση οι δύο παραπάνω πληροφορίες; Μεγάλη. Κατ' αρχήν, όμως, ένας λογιστικός συσχετισμός: Αυτά τα χρήματα, τα 12 τρισ. δολάρια των προσωπικών καταθέσεων μιας χούφτας ανθρώπων, είναι αρκετά για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του υποσιτισμού σε όλο τον κόσμο για τα επόμενα... 400 χρόνια!
Για να δούμε τώρα γιατί λιμοκτονεί ο πλανήτης και γιατί απαιτούνται οι «φιλανθρωπικές» παρεμβάσεις του ΟΗΕ; Δύο παραδείγματα από την Αφρική δίνουν την απάντηση.
Ο νόμος των πολυεθνικών: Οι φτωχότερες χώρες της Αφρικής, λοιπόν, δεν παράγουν για να καλύπτουν τις ανάγκες των πληθυσμών τους σε αγαθά, αλλά για να τροφοδοτούν σε προϊόντα τις πολυεθνικές των τροφίμων.
Είναι ενδεικτικό: Όταν τα εκατομμύρια των κατοίκων της Αιθιοπίας βρέθηκαν αντιμέτωπα με τον μεγάλο λιμό στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η χώρα εξακολουθούσε να τροφοδοτεί με 180.000 τόνους καφέ τις πολυεθνικές του κλάδου.
Τα εύφορα εδάφη της χώρας, που θα μπορούσαν να σπαρούν με σιτάρι ή καλαμπόκι για να τραφεί ο πληθυσμός, συνέχισαν να παράγουν καφέ, που σε ποσοστό σχεδόν 100% πηγαίνει στις πολυεθνικές που καβουρντίζουν τον καφέ και τον πωλούν στα σούπερ μάρκετ του «πολιτισμένου» μας κόσμου.
Για ένα φλιτζάνι καφέ που στοιχίζει στη Δύση 3 ευρώ, χρειάζονται 5 γραμμάρια καβουρντισμένου καφέ. Από ένα κιλό καφέ, δηλαδή, παράγονται διακόσια φλιτζάνια, που αποφέρουν στους πωλητές της Δύσης εξακόσια ευρώ.
Θα έλεγε, δηλαδή, κανείς ότι αυτοί τουλάχιστον που ζουν στην Αιθιοπία παράγοντας καφέ επιβιώνουν καλύτερα από τους συμπατριώτες τους που λιμοκτονούν. Ούτε γι' αστείο. Οι Αιθίοπες παραγωγοί πουλάνε το προϊόν τους στην πολυεθνική για 1 ευρώ το κιλό, που σημαίνει ότι εισπράττουν μόλις το 0,2% της αξίας του επεξεργασμένου καφέ. Δηλαδή, από τα 600 ευρώ κέρδους, τους αναλογούν τα 1,2 ευρώ...
Παράδειγμα απορρύθμισης: Στην Άκρα, πρωτεύουσα της Γκάνας, χώρας 20 περίπου εκατομμυρίων κατοίκων, οι πιτσιρικάδες στα φανάρια δεν πουλάνε χαρτομάντιλα. Πουλάνε... κοτόπουλα. Δεν πρόκειται για εύκολη δουλειά. Για να εξασφαλιστεί το νοίκι της μέρας, πρέπει κανείς να πουλήσει 10 κοτόπουλα.
Πρόκειται για κοτόπουλα της εγχώριας παραγωγής. Αλλά έχουν ένα πρόβλημα. Δεν μπορούν να ανταγωνιστούν στην τιμή τα κατεψυγμένα τεμάχια κοτόπουλου που βρίσκονται στα σούπερ μάρκετ και έρχονται από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ. «Αυτοί είναι οι νόμοι της αγοράς», θα έλεγαν οι κυνικοί. Ας δούμε, όμως, ποιοι είναι αυτοί οι «νόμοι» και πώς μπορούν να αποδεκατίσουν μια οικονομία.
Στην Γκάνα, λοιπόν, υπήρχε μια πλούσια πτηνοτροφία με 400.000 μικρά ορνιθοτροφεία, που κάλυπταν το σύνολο των εσωτερικών αναγκών. Τα τελευταία χρόνια, όμως, άρχισαν να εισάγονται από τη Δύση μεγάλες ποσότητες κατεψυγμένων τεμαχίων κοτόπουλου, με συνέπεια, ενώ το 1992 η ντόπια παραγωγή κάλυπτε το 95% της εγχώριας αγοράς, σήμερα να καλύπτει περίπου το 10%.
Μέσα σε μια δεκαετία κατέρρευσε ένας ολόκληρος τομέας παραγωγής μιας χώρας πολλαπλασιάζοντας τα οικονομικά της προβλήματα.
Αλλά πώς έγινε αυτό; Απλό: Τα κοτόπουλα φτάνουν τόσο φτηνά στην Γκάνα από την Ευρώπη, γιατί ένα μέρος του κόστους παραγωγής τους επιδοτείται μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ), αλλά αυτό που στον κόσμο του ελεύθερου – υποτίθεται – ανταγωνισμού για τους Ευρωπαίους επιτρέπεται, στις κυβερνήσεις της Γκάνα η σκέψη και μόνο να προστατέψουν την εγχώρια παραγωγή της, επιβάλλοντας δασμούς στις εισαγωγές κοτόπουλου, απαγορεύτηκε διά ροπάλου από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ.
Τι απέμεινε, λοιπόν, στην Γκάνα με τις 400.000 πτηνοτροφικές μονάδες; Έχει απομείνει μία όλη κι όλη επιχείρηση. Λεπτομέρεια: Κι αυτή, η μία, ελέγχεται από αμερικανικό «παγκόσμιο γίγαντα» του κλάδου...
Νομίζετε ότι τα παραπάνω δεν αφορούν εμάς, τους κατοίκους της (πρώην) ισχυρής Ελλάδας;

Πηγή: topontiki.gr - Του Δημήτρη Μυ Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Αποκαρδιωτικά τα στοιχεία για τις συνθήκες διαβίωσης εν μέσω της κρίσης: Το 20% των ανθρώπων ζει με στερήσεις και 2,5 εκατ. πολίτες βρίσκονται στα όρια της φτώχειας

Ζοφερά είναι τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛ.ΣΤΑΤ.) για τις συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων στη χώρα μας το 2013. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών, το 20,3% του πληθυσμού στερείται βασικά αγαθά, ενώ το 23,1% του πληθυσμού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας.
Ειδικότερα και σε ό,τι αφορά στους ανθρώπους που στερούνται, από τη μελέτη των δεικτών για τις συνθήκες διαβίωσης του πληθυσμού της χώρας προκύπτει ότι η στέρηση βασικών αγαθών και υπηρεσιών (δυσκολία ικανοποίησης έκτακτων οικονομικών αναγκών, αδυναμία κάλυψης εξόδων για διακοπές μίας εβδομάδας το χρόνο, αδυναμία διατροφής που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας ή ψάρι, αδυναμία πληρωμής για ικανοποιητική θέρμανση της κατοικίας, έλλειψη βασικών αγαθών όπως πλυντήριο ρούχων, έγχρωμη τηλεόραση, τηλέφωνο ή αυτοκίνητο, αδυναμία αποπληρωμής δανείων ή αγορών με δόσεις, δυσκολίες στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών), δεν αφορά μόνο το φτωχό πληθυσμό αλλά και μέρος του μη φτωχού πληθυσμού.
Κατά τη διάρκεια των 4 τελευταίων ετών (2010-2013), υπάρχει αύξηση της υλικής στέρησης (δηλαδή αύξηση του πληθυσμού που, λόγω οικονομικών δυσκολιών, στερείται τεσσάρων τουλάχιστον βασικών αγαθών και υπηρεσιών από αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω).
Η αύξηση αυτή είναι μεγαλύτερη στα άτομα ηλικίας έως 64 ετών, από ότι στα άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω. Πιο συγκεκριμένα, το ποσοστό του πληθυσμού που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες με αποτέλεσμα να στερείται, τουλάχιστον, τέσσερις από τις εννέα, συνολικά, διαστάσεις της υλικής στέρησης ανέρχεται σε 20,3% το 2013, ενώ το ποσοστό αυτό ήταν 19,5% το 2012, 15,2 % το 2011, και 11,6% το 2010.

Αποτελέσματα
Ο πληθυσμός που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες με αποτέλεσμα να στερείται, τουλάχιστον, τέσσερις από τις εννέα, συνολικά, διαστάσεις της υλικής στέρησης είναι:
23,3% των παιδιών ηλικίας κάτω των 18 ετών.
35,2% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 59 ετών που έχει ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. 21,6% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 64 ετών. 9,4% του πληθυσμού ηλικίας 18 έως 59 ετών που έχει ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
13,7% του πληθυσμού ηλικίας 65 ετών και άνω.
15% γυναίκες ηλικίας 65 ετών και άνω.
12,1% άνδρες ηλικίας 65 ετών και άνω.
Ο μέσος όρος αγαθών και υπηρεσιών που στερείται το σύνολο των νοικοκυριών, από τις εννέα, συνολικά, διαστάσεις της υλικής στέρησης, εκτιμάται σε 3,9.
Τα νοικοκυριά που αντιμετωπίζουν ελλείψεις βασικών ανέσεων, στην κύρια κατοικία κατατάσσονται, κατά καθεστώς ιδιοκτησίας, ως εξής:
3,7% των νοικοκυριών με ιδιόκτητη κατοικία με οικονομικές υποχρεώσεις (δάνειο, υποθήκη, κλπ.)
6,7% των νοικοκυριών με ιδιόκτητη κατοικία χωρίς οικονομικές υποχρεώσεις (δάνειο, υποθήκη, κλπ.)
9,9% σε ενοικιασμένη κατοικία
9,6% σε παραχωρημένη δωρεάν κατοικία Το ποσοστό του πληθυσμού που διαβιεί σε κατοικία με στενότητα χώρου ανέρχεται σε 27,3% για το σύνολο του πληθυσμού, σε 22,9% για τον μη φτωχό πληθυσμό και σε 42% για τον φτωχό πληθυσμό.
Τα νοικοκυριά που δηλώνουν ότι επιβαρύνονται από το κόστος στέγασης ανέρχονται σε 36,9% για το σύνολο του πληθυσμού, σε 19,9% για τον μη φτωχό πληθυσμό και 93,1% για τον φτωχό πληθυσμό.
Το 41,5% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει ότι στερείται διατροφής που περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ημέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό του μη φτωχού πληθυσμού εκτιμάται σε 4,7%.
Το 79,1% του φτωχού πληθυσμού και το 39,1% του μη φτωχού δηλώνει οικονομική δυσκολία να αντιμετωπίσει έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες ύψους, περίπου, 550 ευρώ.
Περιβαλλοντικά προβλήματα από παρακείμενη βιομηχανία ή προβλήματα από την κυκλοφορία αυτοκινήτων δηλώνει ότι αντιμετωπίζει το 26,6% του συνολικού πληθυσμού, ενώ ποσοστό 19,4% του ίδιου πληθυσμού αναφέρει ως πρόβλημα τους βανδαλισμούς και την εγκληματικότητα στην περιοχή του.
Το ποσοστό του συνολικού πληθυσμού που δηλώνει οικονομική αδυναμία να έχει ικανοποιητική θέρμανση ανέρχεται σε 29,4%, ενώ είναι 48,6% για το φτωχό πληθυσμό και 24,3% για το μη φτωχό πληθυσμό.
Το 37,4% του μη φτωχού πληθυσμού δηλώνει ότι επιβαρύνεται πάρα πολύ από τις συνολικές δαπάνες στέγασης, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για το φτωχό πληθυσμό εκτιμάται σε 60,3%.
Το 36,8% του πληθυσμού που έχει λάβει καταναλωτικό δάνειο για αγορά αγαθών και υπηρεσιών, δηλώνει ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ στην αποπληρωμή αυτού ή των δόσεων.
Το 57,9% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει δυσκολία στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών εγκαίρως , όπως αυτών του ηλεκτρικού ρεύματος, του νερού, του φυσικού αερίου, κλπ.
Το 59% του φτωχού πληθυσμού αναφέρει μεγάλη δυσκολία στην αντιμετώπιση των συνήθων αναγκών του με το συνολικό μηνιαίο ή εβδομαδιαίο εισόδημά του.
Το ελάχιστο μέσο καθαρό μηνιαίο εισόδημα για την αντιμετώπιση των αναγκών των νοικοκυριών της χώρας ανέρχεται, κατά δήλωσή τους, σε 1.784 ευρώ. Τα φτωχά νοικοκυριά χρειάζονται 1.428 ευρώ, ενώ τα μη φτωχά νοικοκυριά 1.879 ευρώ.
Το 22,8% του φτωχού πληθυσμού, το 9,0% του μη φτωχού πληθυσμού και το 11,9% του συνολικού πληθυσμού δε διαθέτουν ένα τουλάχιστον ΙΧ επιβατηγό αυτοκίνητο, ενώ το 18,1% των φτωχών νοικοκυριών, το 9,4% των μη φτωχών και το 11,3% του συνόλου των νοικοκυριών δε διαθέτουν προσωπικό ηλεκτρονικό υπολογιστή, αν και το χρειάζονται, λόγω οικονομικής αδυναμίας.
Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με τα στοιχεία για τον κίνδυνο φτώχειας, το κατώφλι της φτώχειας ανέρχεται στο ποσό των 5.023 ευρώ ετησίως ανά άτομο και σε 10.547 ευρώ για νοικοκυριά με δύο ενήλικες και δύο εξαρτώμενα παιδιά ηλικίας κάτω των 14 ετών.
Το 2013, το 23,1% του συνολικού πληθυσμού της χώρας ήταν σε κίνδυνο φτώχειας όταν το όριο φτώχειας ορίζεται στο 60% του διάμεσου συνολικού ισοδύναμου εισοδήματος του νοικοκυριού.
Το μέσο ετήσιο ατομικό ισοδύναμο εισόδημα ανέρχεται σε 9.303 ευρώ και το μέσο ετήσιο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών της χώρας σε 16.170 ευρώ.
Τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας εκτιμώνται σε 892.763 και τα μέλη τους σε 2.529.005.

Βασικές διαπιστώσεις
Ο κίνδυνος φτώχειας για παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (παιδική φτώχεια) ανέρχεται στο 28,8%και είναι υψηλότερος κατά 5,7 ποσοστιαίες μονάδες από το αντίστοιχο ποσοστό του συνολικού πληθυσμού.
Ο κίνδυνος φτώχειας για άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών ανέρχεται σε 15,1% και είναι μειωμένος κατά 2,1 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2012.
Ο πληθυσμός που διαβιεί σε νοικοκυριά όπου δεν εργάζεται κανένα μέλος ή εργάζεται λιγότερο από 3 μήνες, συνολικά, το έτος, ανέρχεται σε 1.200.800 άτομα ή σε 19,6% του πληθυσμού ηλικίας 18-59 ετών, ενώ το 2012 ανερχόταν σε 1.010.900 άτομα.
Το ποσοστό του πληθυσμού που απειλείται από τη φτώχεια ως προς το σύνολο του πληθυσμού για κάθε μία από τις παρακάτω ομάδες είναι:
Άνδρες άνεργοι 50,7%.
Μονογονεϊκά νοικοκυριά με, τουλάχιστον, ένα εξαρτώμενο παιδί 37,2%.
Λοιποί μη οικονομικά ενεργοί (εκτός συνταξιούχων 30,3%.
Παιδιά ηλικίας 0-17 ετών 28,8%. Νοικοκυριά με έναν ενήλικο ηλικίας κάτω των 65 ετών 24,4%.
Μονοπρόσωπα νοικοκυριά με μέλος θήλυ 22,9%.
Ο πληθυσμός σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό ανέρχεται σε 3.903.800 άτομα ή σε 35,7% του συνόλου του πληθυσμού (το έτος 2012 ήταν 3.795.100 άτομα).
Ο κίνδυνος φτώχειας μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις, υπολογιζόμενος με κατώφλια διάφορα του 60% του διάμεσου συνολικού διαθέσιμου ισοδύναμου εισοδήματος, ανέρχεται σε:
11,1%, αν το κατώφλι οριστεί στο 40% του διάμεσου συνολικού διαθέσιμου ισοδύναμου εισοδήματος,
16,6%, αν το κατώφλι οριστεί στο 50% του διάμεσου συνολικού διαθέσιμου ισοδύναμου εισοδήματος
31,4%, αν το κατώφλι οριστεί στο 70% του διάμεσου συνολικού διαθέσιμου ισοδύναμου εισοδήματος, αντίστοιχα.

Κοινωνικές μεταβιβάσεις και κίνδυνος φτώχειας
Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας πριν από όλες τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (δηλαδή μη συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιδομάτων και των συντάξεων στο συνολικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών) ανέρχεται σε 53,4%, ενώ, όταν περιλαμβάνονται μόνο οι συντάξεις και όχι τα κοινωνικά επιδόματα, μειώνεται στο 28%. Τέλος, το ανωτέρω ποσοστό μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις ανέρχεται σε 23,1%.
Τα κοινωνικά επιδόματα συμβάλλουν στη μείωση του ποσοστού της φτώχειας κατά 4,9 ποσοστιαίες μονάδες.
Οι συντάξεις συμβάλλουν στη μείωση του ποσοστού της φτώχειας κατά 25,4 ποσοστιαίες μονάδες.
Το σύνολο των κοινωνικών μεταβιβάσεων μειώνει το ποσοστό της φτώχειας κατά 30,3 ποσοστιαίες μονάδες.
Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας πριν από όλες τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (δηλαδή μη συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιδομάτων και των συντάξεων στο συνολικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών) εκτιμάται σε 89,5% για άτομα ηλικίας 65 ετών και άνω, ενώ πριν τα κοινωνικά επιδόματα (συμπεριλαμβανομένων των συντάξεων) εκτιμάται στο 19,2%.
Ο κίνδυνος φτώχειας πριν από όλες τις κοινωνικές μεταβιβάσεις για άτομα ηλικίας 18-64 ετών (μη συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών επιδομάτων και των συντάξεων στο διαθέσιμο εισόδημα) για αυτή την ομάδα ηλικιών, εκτιμάται στο 45,8%, ενώ όταν δεν συμπεριλαμβάνονται τα κοινωνικά επιδόματα, αλλά συμπεριλαμβάνονται οι συντάξεις στο διαθέσιμο εισόδημα, εκτιμάται στο 28,8%.
Οι κοινωνικές μεταβιβάσεις (συμπεριλαμβανομένων των συντάξεων) αποτελούν το 44,6% του συνολικού ισοδύναμου διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών της χώρας, εκ του οποίου οι συντάξεις αναλογούν στο 44%, ενώ τα κοινωνικά επιδόματα στο 4,6%.

Χαρακτηριστικά πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας
Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας είναι υψηλότερο στις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες, συγκεκριμένα 23,8% και 22,4%, αντίστοιχα.
Τα μονοπρόσωπα νοικοκυριά με θήλυ μέλος απειλούνται από τη φτώχεια σε ποσοστό 22,9%, ενώ τα αντίστοιχα με άρρεν μέλος σε ποσοστό 21,8%.
Ο κίνδυνος φτώχειας για άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών υπολογίζεται σε 15,1%, ενώ για άτομα ηλικίας έως 17 ετών σε 28,8%.
Ο κίνδυνος φτώχειας για άτομα ηλικίας άνω των 75 ετών υπολογίζεται σε 17,2%, ενώ για άτομα ηλικίας κάτω των 75 ετών σε 23,7%.
Ο κίνδυνος φτώχειας των μονογονεϊκών νοικοκυριών με, τουλάχιστον, ένα εξαρτώμενο παιδί ανέρχεται σε 37,2%, ενώ ο αντίστοιχος δείκτης για τα νοικοκυριά με δύο γονείς και ένα εξαρτώμενο παιδί ανέρχεται σε 20,2%.
Οι εργαζόμενοι κινδυνεύουν λιγότερο από τους ανέργους και τους οικονομικά μη ενεργούς (συνταξιούχους, νοικοκυρές κ.λπ.). Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας στους εργαζομένους ανέρχεται σε 13,1% (άνδρες 13,4% και γυναίκες 12,6%), στους λοιπούς οικονομικά μη ενεργούς (δεν περιλαμβάνονται οι συνταξιούχοι) σε 30,2% και στους ανέργους σε 46,5%.
Ο κίνδυνος φτώχειας για τους εργαζομένους με πλήρη απασχόληση ανέρχεται σε 10,7%, ενώ για τους εργαζομένους με μερική απασχόληση ανέρχεται σε 27%.
ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛ.ΣΤΑΤ. ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΕΙΚΤΕΣ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ, ΕΔΩ.
ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛ.ΣΤΑΤ. ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΕΔΩ.
Πηγή: Εφημερίδα Κέρδος Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....

Ελλάδα 2014: από την κοινωνία του 25-(50)-25 σε μια κοινωνία του 75-25;

Με λίγους μήνες διαφορά μια Ευρωπαϊκή υπηρεσία, το Ευρωβαρόμετρο και μια Ελληνική, το Γραφείο προϋπολογισμού του κράτους, δημοσιεύουν συμβατά ευρήματα για την φτώχεια και την περιθωριοποίηση στον Ελληνικό πληθυσμό, τα οποία συνηγορούν στο γεγονός ότι η κοινωνία μας παγιώνεται σταθερά και βίαια ως μια κοινωνία του 25-(50)-25.
Υπάρχει λοιπόν ένα ποσοστό που φτάνει το 25% και καταγράφεται στις έρευνες ως «ασφαλές» και «ικανοποιημένο». Για παράδειγμα, στο τελευταίο ευρωβαρόμετρο «Άνοιξη 2014», περιελάμβανε τους ικανοποιημένους επαγγελματικά, αυτούς που αισθάνονται ότι δεν διατρέχουν κίνδυνο φτώχειας και φυσικά αυτούς που πιστεύουν ότι η χώρα κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Είναι ευνόητο ότι στον σκληρό πυρήνα αυτού του 25% ανήκουν οι οικονομικές ελίτ, οι πολιτικοί κυβερνώντες, τα στελέχη κρατικοδίαιτων ΜΜΕ, υψηλόμισθοι κρατικού και ιδιωτικού τομέα, κρατικοί υπάλληλοι κλπ.
Το υπόλοιπο 75% της Ελληνικής κοινωνίας φαίνεται να διακρίνεται σε δύο τμήματα, τα οποία φωτίζονται με συμβατά στοιχεία, τόσο από το τελευταίο ευρωβαρόμετρο όσο και από την πρόσφατη έκθεση του Γραφείου προϋπολογισμού του κράτους.
Στην έκθεση αναφέρεται ότι το 23,1% του πληθυσμού ζει κάτω από το χρηματικό όριο της σχετικής φτώχειας, που για το 2013 ήταν 432 ευρώ το μήνα για ένα άτομο και 908 ευρώ για μια τετραμελή οικογένεια, ενώ ένα άλλο 35,1% του πληθυσμού βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας λόγω υλικών στερήσεων και ανεργίας. Δηλαδή, συνολικά, ένα ποσοστό 58,2% του ελληνικού πληθυσμού τελεί υπό το κράτος ή την απειλή της φτώχειας. Αντίστοιχα, από την τελευταία έρευνα της κοινής γνώμης του ευρωβαρόμετρου προέκυψε ότι το 56% του πληθυσμού αισθάνεται ότι διατρέχει κίνδυνο φτώχειας, επιβεβαιώνοντας τα ευρήματα της έκθεσης του Γραφείου προϋπολογισμού, και προσθέτοντας ότι ένα επιπλέον 19% δηλώνει αβεβαιότητα σχετικά με το αν μπορεί να βρεθεί σε κατάσταση φτώχειας. Δηλαδή, συνολικά, ένα ποσοστό 75% του ελληνικού πληθυσμού βιώνει ή αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο της φτώχειας για τον εαυτό του.
Στην πραγματικότητα το ευρωβαρόμετρο «φωτογράφισε» αθροιστικά το υπόλοιπο 75% του ελληνικού πληθυσμού.
Αυτό το 75% κουβαλάει σήμερα μέσα του ένα ποσοστό περίπου 25% εξαθλιωμένων συνανθρώπων μας και ένα ποσοστό 50%, δηλαδή τον μισό πληθυσμό της χώρας, ο οποίος στο μεγαλύτερο του μέρος, περίπου 35%, βρίσκεται ήδη σε κατάσταση σοβαρής ένδειας και βιώνει καθημερινά την απειλή της φτώχειας.
Επίσης, σε αυτό το 50%, ένα ποσοστό τουλάχιστον 15%, το οποίο περιέχεται στο εύρημα του 19% του ευρωβαρόμετρου, παραδέχεται την αβεβαιότητα της οικονομικής του προοπτικής και μπορεί να βρίσκεται ήδη κοντά στο μεταίχμιο της εξαθλίωσης, εκφράζοντας ενδεχομένως την πλειονότητα των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα και των ελεύθερων επαγγελματιών. Η τελευταία εκτίμηση είναι σύμφωνη και με τα πρόσφατα στοιχεία για τις αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα και τις οφειλές στα ασφαλιστικά ταμεία των αυτοαπασχολουμένων.
Στην πραγματικότητα, αυτό το 50%, αναπαριστά τα απομεινάρια της μεσαίας τάξης ανάμεσα στα δύο οικονομικά άκρα, που είναι ούτως ή άλλως απαράδεκτα και ως ποσοστά και για το οικονομικό χάος που τα χωρίζει. Αυτό το 50% δεν συνιστά πλέον μεσαία τάξη, ούτε σαν οικονομική κατάσταση και προοπτική, ούτε σαν πολιτική παρουσία. Μήτε δείχνει να έχει την δυναμική και την ωριμότητα να πάρει πρωτοβουλίες για τα συμφέροντά της. Για αυτό και περιγράφεται σαν 50 σε παρένθεση.
Όσο η Ελληνική μεσαία τάξη ανέχεται την εξόντωσή της τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες ώστε αυτό το εύθραυστο 25-(50)-25 να οδεύσει προς μια κοινωνία του 75-25 ή με απλά λόγια προς μια ολιγαρχικού τύπου δημοκρατία, όπου θα κυριαρχεί η οικονομική ανισότητα και θα καταστέλλονται οι κοινωνικές αντιδράσεις.

Δ. Τρικεριώτης Διαβάστε περισσότερα για αυτό το θέμα....